Η εικόνα του Νόβακ Τζόκοβιτς στο πρόσφατο US Open, όταν κατέρρεε σωματικά απέναντι στον Μαριάνο Ναβόνε, έμοιαζε με το οδυνηρό τέλος εποχής για έναν από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών. Εκείνη η σοκαριστική ήττα, που έσπασε ένα σερί 78 νικών σε πρώτο γύρο Grand Slam (μετά την τελευταία του ήττα σε πρεμιέρα major στο Australian Open του 2006) ανάγκασε τον πλανήτη να κοιτάξει κατάματα το αθλητικό λυκόφως του Σέρβου.
Ένα μήνα μετά, στο China Open του Πεκίνου, ο «Νόλε» αποδεικνύει πως το αγωνιστικό του ένστικτο αρνείται να παραδώσει τα όπλα, ακόμα κι όταν το σώμα του συνεχίζει να εκπέμπει σήματα κινδύνου.
Στην πρόσφατη αναμέτρησή του με τον Μπου Γιουντσαοκέτε για το τουρνουά της Κίνας, ο Τζόκοβιτς βρέθηκε ξανά με την πλάτη στον τοίχο. Χάνοντας το πρώτο σετ, τα φαντάσματα της Νέας Υόρκης φάνηκε να ξυπνούν. Όμως, η απάντησή του ήταν βγαλμένη από τα παλιά: επιβίωσε στο ψυχοφθόρο δεύτερο σετ επικρατώντας στο tie break με 7-2 και, ανακτώντας τον απόλυτο έλεγχο, «καθάρισε» το τρίτο με 6-2 games, σφραγίζοντας το εισιτήριο για τα προημιτελικά.
Η πρόκριση, ωστόσο, ήρθε με το γνώριμο πλέον, βαρύ τίμημα. Ο 39χρονος τενίστας αναγκάστηκε να ζητήσει ξανά ιατρικό τάιμ άουτ, με τη φροντίδα αυτή τη φορά να επικεντρώνεται στην περιοχή των κοιλιακών και του ισχίου. Το ιατρικό δελτίο του Τζόκοβιτς τους τελευταίους μήνες θυμίζει γρίφο, τον οποίο ούτε ο ίδιος δεν έχει καταφέρει να λύσει πλήρως. Όπως παραδέχτηκε μετά την ανατροπή του, η υγεία του παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις και σε συνεργασία με την ιατρική του ομάδα προσπαθεί ακόμα να εντοπίσει τη ρίζα του προβλήματος.
Είναι η ίδια μυστηριώδης πάθηση, (παραμένει χωρίς δημόσια γνωστή διάγνωση), που ο ίδιος παραδέχεται ότι τον ταλαιπωρεί εδώ και καιρό και που τον έφερε στα όριά του ξανά τον Αύγουστο. Από την έντονη σωματική δυσφορία, τον εμετό και την ιατρική παρέμβαση στο Masters του Σινσινάτι απέναντι στον Τιάγκο Τιράντε, μέχρι την εφιαλτική βραδιά στο Flushing Meadows. Εκεί όπου τον είδαμε να κάνει εμετό σε κάδο στην άκρη του κορτ, να στηρίζεται με δυσκολία στα γόνατά του και να δηλώνει αποκαρδιωμένος:
«Είναι κάτι που κουβαλάω, δυστυχώς, σχεδόν σε κάθε αγώνα φέτος. Εμετοί, ένα σοβαρό πρόβλημα. Μετά αρχίζει ουσιαστικά να καταρρέει ολόκληρο το σώμα μου, με κράμπες και πόνους».
Παρά τον συνεχιζόμενο Γολγοθά, το τρίτο σετ στο Πεκίνο προσέφερε μια αχτίδα φωτός. «Ήταν πραγματικά απολαυστικό, γιατί επιτέλους μπόρεσα να παίξω τένις χωρίς να σκέφτομαι όλα τα υπόλοιπα», ανέφερε ανακουφισμένος, αφήνοντας για λίγο πίσω του τις σκέψεις για τη σωματική και φυσική του κατάσταση.
Το ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από κάθε του εμφάνιση είναι το «μέχρι πότε;». Οδεύοντας προς τα 40 του χρόνια τον επόμενο Μάιο, ο κάτοχος των 24 Grand Slam καλείται να διαχειριστεί ένα σώμα που αρνείται να ακολουθήσει την ατσάλινη θέλησή του. Το πρόγραμμά του παραμένει ρευστό: έχει δηλώσει πως σχεδιάζει να αγωνιστεί στο Παρίσι, ενώ για τη συμμετοχή του στη Σαγκάη δεν έχει ακόμη λάβει οριστική απόφαση, περιμένοντας να δει πώς θα ανταποκριθεί ο οργανισμός του.
«Για τη Σαγκάη ακόμη δεν ξέρω. Πρέπει να δω πώς θα νιώσω εδώ και μετά θα αποφασίσω», ξεκαθάρισε. Η κατάκτηση ενός 25ου major, που θα τον άφηνε μόνο στην κορυφή της λίστας με τους περισσότερους τίτλους Grand Slam στο μονό, άνδρες ή γυναίκες, μοιάζει πλέον με έναν άθλο που ξεπερνά τα όρια της λογικής, ενώ η κάλυψη της απόστασης από τους 109 τίτλους του Τζίμι Κόνορς (οκτώ για την ισοφάριση και εννέα για την απόλυτη κορυφή) φαντάζει ουτοπική.
Ματαιοπονεί ο Τζόκοβιτς προσπαθώντας να τροφοδοτήσει μία ακόρεστη δίψα για κυριαρχία ή απλώς αρνείται να πετάξει λευκή πετσέτα για την καθαρή χαρά του παιχνιδιού; Η απάντηση βρίσκεται αποκλειστικά στον ίδιο. Τον περασμένο Ιανουάριο, νικούσε σε έναν επικό ημιτελικό του Australian Open τον Γιάνικ Σίνερ, τότε δις υπερασπιστή του τίτλου. Λίγους μήνες αργότερα, ο Ιταλός πήρε τη ρεβάνς στο Wimbledon.
Σήμερα, ο Τζόκοβιτς μοιάζει να παλεύει περισσότερο από ποτέ με τον ίδιο του τον εαυτό. Αν το σώμα του πει οριστικά «αρκετά», θα είναι ο πρώτος που θα το ακούσει. Μέχρι τότε, ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να του στερήσει το δικαίωμα να παλεύει, με τους δικούς του όρους, μέχρι τον τελευταίο πόντο…