Ελάχιστοι το θυμούνται πλέον, αλλά ήταν μπόλικοι οι ΑΕΚτσήδες που εκείνο το Σαββατοκύριακο πίστευαν πως έχει όλα τα φόντα να είναι το καλύτερο της οπαδικής τους ζωής. Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ αντιμετώπιζε τον αδιάφορο Παναθηναϊκό την Κυριακή και αν τον νικούσε ενώ ταυτόχρονα στο έτερο παιχνίδι της ημέρας, ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ έρχονταν ισόπαλοι, θα κατακτούσε το πρωτάθλημα. Μια μέρα νωρίτερα, η μπασκετική ΑΕΚ είχε φάει τον γάιδαρο και της έμενε η ουρά: στο φάιναλ φορ της Μπανταλόνα για το BCL είχε φτάσει αποκλείοντας την γηπεδούχο, στον ημιτελικό πέταξε έξω και την Μάλαγα και της είχε μείνει απλά ο τελικός με την Ρήτας. Οι προσδοκίες ήταν ρεαλιστικές: ευρωπαϊκό τρόπαιο στο μπάσκετ το Σάββατο και πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο την Κυριακή. Το απόλυτο ΑΕΚτσήδικο διήμερο.
Δεν χρειάζεται καν να υπενθυμίσουμε πια τι έγινε το Σάββατο και τι την Κυριακή: άπαντες θυμούνται. Και ειδικά η μπασκετική ΑΕΚ μοιάζει ακόμα και σήμερα να μην μπορεί να το ξεπεράσει. Όχι τόσο αγωνιστικά μιας και η ομάδα συνεχίζει να κινείται στους ρυθμούς και τη λογική που έχει εδραιώσει εδώ και τρία χρόνια αλλά κατά βάση σε επίπεδο ατμόσφαιρας. Λες και το φιάσκο της Μπανταλόνα άνοιξε έναν σάκο με αρνητικότητα που δεν λέει να κλείσει με τίποτα και η συλλογική ψυχολογία πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.
Έχουμε και λέμε: κακό κλίμα ανάμεσα σε διοίκηση και οργανωμένους εξαιτίας της παραχώρησης της Sunel Arena στον Ολυμπιακό, αίσθηση αβεβαιότητας και αγωνία για τις εξελίξεις στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και το ποια θα είναι η θέση της Ένωσης σε αυτή τη νέα εποχή, εντυπωσιακή αναβάθμιση στο μπάτζετ των δυο μεγάλων της Θεσσαλονίκης και ένα κλίμα πως πλέον η ΑΕΚ θα βλέπει με κυάλια όχι μόνο τους Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αλλά και τους ΠΑΟΚ και Άρη, γκρίνια για την επιστροφή του άσωτου Λαρεντζάκη. Δύσκολη κατάσταση, πολύ δύσκολη.
Οι άδειες κερκίδες κόντρα στο Μαρούσι στην πρεμιέρα της φετινής GBL αποτέλεσαν την απόλυτη επιβεβαίωση του στραβού κλίματος και τον τέλειο αντικατοπτρισμό της συνθήκης. Οι πιο ψιλιασμένοι ήδη προειδοποιούσαν πως η σεζόν μπορεί να ξεκινήσει με εντός έδρας ήττα – σοκ. Όμως στις τέσσερις γραμμές του παρκέ, ο χωροχρόνος για την Ένωση έμοιαζε παγωμένος στη συστηματική δουλειά που γίνεται εδώ και τρία χρόνια από τον Σάκοτα. Οι πιο ψύχραιμοι ίσως να το είχαν διακρίνει: για πρώτη φορά εδώ και πολλές σεζόν, η ΑΕΚ συντηρούσε έναν βασικό κορμό από την προηγούμενη σεζόν που τον εμπλούτιζε με ποιοτικές πινελιές αναβάθμισης. Σωστό το συμπέρασμα αλλά άντε να το φωνάξεις μέσα σε αυτό το κλίμα. Και όμως, η μπάλα δεν καταλαβαίνει από… κλίματα και επιβεβαιώθηκε περίτρανα: η φετινή ΑΕΚ του Σάκοτα είναι η καλύτερη της τελευταίας τριετίας.
Το εύκολο και εντυπωσιακό 91-70, τη ίδια στιγμή που ο πολυδιαφημισμένος ΠΑΟΚ αγκομαχούσε στην Μύκονο, επιβεβαίωσε την ύπαρξη των σταθερών (Φλιώνης, Λεκάβιτσους, Μπάρτλεϊ), ανέδειξε το ταλέντο και την ποιότητα που ήρθε να προστεθεί (Νόλεϊ, Λαρεντζάκης, Ερτέλ) και άνοιξε την όρεξη για μια ακόμα καλύτερη ΑΕΚ όταν αυτή θα είναι πλήρης έχοντας και όσους έλειπαν (Κατσίβελης, Μπράουν, Γουίλιαμς). Όσοι πήγαιναν κόντρα στο ρεύμα της διαρκούς γκρίνιας και επισήμαιναν πως σε μερικούς μήνες η ΑΕΚ θα έχει βάλει τα γυαλιά σε όσους την υποτιμούν, σήμερα νιώθουν λίγο πιο δικαιωμένοι. Για να δικαιωθούν ολοκληρωτικά έχουν ακόμα χρόνο αλλά το πρώτο δείγμα σαν να τους επιβεβαιώνει.
Ναι, όλο αυτό το μπέρδεμα με το NBA Europe και το γεγονός ότι η ελληνική πραγματικότητα κινείται κεντρικά με όρους Ευρωλίγκας, δημιουργεί κλίμα υποβάθμισης και όχι οράματος για τον μοναχικό δρόμο της ΑΕΚ. Ναι, οι ΠΑΟΚ και Άρης έχουν φτιάξει ομαδάρες και τα τα αργά αλλά σταθερά και ψύχραιμα βήματα εξέλιξης της ΑΕΚ ξαφνικά μοιάζουν λόγος χλευασμού και υποτίμησης. Αλλά η ΑΕΚ κόντρα στο Μαρούσι το φώναξε: όποιος την υποτιμήσει θα το πληρώσει. Και φυσικά το υπενθύμισε: καμία επικοινωνιακή ήττα δεν μπορεί να σταθεί ικανή να απαξιώσει ένα καλοδομημένο (αν και ελάχιστα φανταχτερό) μπασκετικό πλάνο. Αυτό το τελευταίο, η Ένωση θα κληθεί πολλές φορές φέτος να το υπερασπιστεί. Πλέον ωστόσο μια αχτίδα αισιοδοξίας πως δεν είναι χαμένη υπόθεση έχει κάνει την εμφάνισή της.