Ένας μπαρουτοκαπνισμένος οπαδός του Παναθηναϊκού δεν χρειαζόταν πάνω από 10 λεπτά για να καταλάβει πού πήγαινε το έργο απόψε. Από τον τρόπο που μπήκαν οι δυο ομάδες στον αγωνιστικό χώρο φάνηκε ποιος ήταν πιο πεινασμένος για να πάρει το ντέρμπι και ποιος πίστεψε ότι η ποιότητά του αρκούσε για να το κατακτήσει.
Εξαφανισμένος στο α’ ημίχρονο
Ο Αλγουαθίλ κατέβασε την καλύτερη δυνατή 11άδα για τον Ολυμπιακό. Με Πουέρτα δίπλα στον Φρόιλερ (ο Κολομβιανός έκανε τρομερή δουλειά πάνω στον Ουναΐ) κι αριστερά τον Φορτούνη με εντολή να συγκλίνει και, όταν γίνεται αυτός δεκάρι, ο Τσικίνιο να παίζει πιο κοντά στον Μάριους.
Το μόνο που θα μπορούσε να πει κάποιος είναι ότι, εάν ξεκινούσε ο Ζέλσον, ίσως να τον ένιωθε η άμυνα των πράσινων περισσότερο από τον Ζότα Σίλβα. Πάντως, το σχέδιο του Ισπανού κόουτς ήταν εξαιρετικό. Κατάφερε να απενεργοποιήσει όλα τα ατού του Παναθηναϊκού και με το επιθετικό πρέσινγκ που εφάρμοσε από το πρώτο λεπτό, πέραν του ότι έκοψε στα δυο το τριφύλλι, έδωσε στην ομάδα του ψυχολογία, η οποία μεταφέρθηκε και στην κερκίδα. Κάθε κερδισμένη έφερνε και μεγαλύτερη πίστη για τη νίκη. Όπερ και εγένετο.
Ο Νίστρουπ, από την άλλη, σχεδίασε ένα παιχνίδι που δεν του βγήκε ποτέ. Επέλεξε τον Λουζά αντί του Κάνγκουα γιατί περίμενε… το ανάποδο απ’ αυτό που είδαμε στο πρώτο 45λεπτο. Τον Παναθηναϊκό, δηλαδή, να πιέζει, να έχει την κατοχή και πίστεψε ότι με τον Λουζά κοντά στον Ουναΐ θα μπορούσε να είναι πιο παραγωγικός στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου.
Παρότι οι παναθηναϊκές αντιδράσεις στα social media αφορούν κυρίως στη μη χρησιμοποίηση του Κάνγκουα από τον Δανό, εγώ θα πω ότι πιο πολύ φάνηκε το κενό του Λιβάι Γκαρσία. Ο Παναθηναϊκός στο πρώτο 45λεπτο δεν είχε δεύτερο πόλο απειλής πέραν του Τετέι. Με τον τρόπο που έπαιζε, ο μοναδικός τρόπος για να απειλήσει ήταν με κάποια βαθιά μπαλιά στην πλάτη της άμυνας του Ολυμπιακού που θα εκμεταλλευόταν το ξεπέταγμα του Έλληνα επιθετικού. Πέραν τούτου ουδέν…
Ο Καμαρά ήταν πολύ κατώτερος των προσδοκιών, ο Κυριακόπουλος εκτός τόπου και χρόνου και, εάν εξαιρέσεις τον φιλότιμο Ταμπόρδα, δύσκολα έβρισκες παίκτη που να περνάει τη βάση στο πρώτο ημίχρονο.
Οι αλλαγές του Νίστρουπ
Στο δεύτερο 45λεπτο ήταν δεδομένο ότι ο Ολυμπιακός δεν θα μπορούσε να συνεχίσει το πρεσάρισμα με την ίδια ένταση. Ο Νίστρουπ πήρε το ρίσκο να παίξει με δυο οκτάρια (βέβαια θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς, ότι εάν κρίνουμε από την εμφάνιση του Καμαρά, χωρίς 6άρι έπαιζε και στο πρώτο), άρχισε να κερδίζει μέτρα στο γήπεδο και η 11άδα του έγινε πολύ πιο ορθολογική όταν στην εξίσωση μπήκε και ο Λιβάι Γκαρσία.
Η φάση στο 74’ με τον Λιβάι να γυρίζει λίγα μέτρα έξω από την περιοχή του Παναθηναϊκού, να κόβει την επίθεση του Ολυμπιακού και να βγάζει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα την ομάδα του στην αντεπίθεση (με κατάληξη την ευκαιρία του Ουναΐ) ήταν το πιο χαρακτηριστικό δείγμα όσων έχασε το τριφύλλι το διάστημα που ο Γκαρσία ήταν στον πάγκο.
Παρεμπιπτόντως, εάν ρωτήσεις 100 φίλους του Παναθηναϊκού σε ποια θέση χρειάζεται ενίσχυση το τριφύλλι, οι 99 θα σου πουν στο «6». Εγώ λέω ότι τον Γενάρη πρέπει ο Κοτσόλης να βρει ένα back-up του Λιβάι Γκαρσία. Έναν περιφερειακό επιθετικό που να μπορεί να ξεκινάει από τα πλάγια και να παίζει και πίσω από τον φορ στο 4-4-2 και στο δεξί φτερό στο 4-2-3-1.
Τέτοιον παίκτη οι πράσινοι πίσω από τον Γκαρσία δεν έχουν. Ειδικά από τη στιγμή που και ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του Πελίστρι έχει καταλάβει πλέον ότι ο Ουρουγουανός έχει πετάξει και τα τελευταία του κανονάκια.
Ακόμα και μετά την αποβολή του Σάλιακα, όταν οι παίκτες του Παναθηναϊκού πήραν κι άλλα μέτρα στο γήπεδο, εξακολουθούσαν να είναι αδιανόητα επιπόλαιοι έξω από την περιοχή όταν έπρεπε να βρουν μια τελική πάσα.
Μια φάση, όλος ο Παναθηναϊκός
Στο 90+ είδαμε όλο τον αποψινό Παναθηναϊκό σε μια φάση. Γίνεται μια σέντρα από τα δεξιά, η άμυνα του Ολυμπιακού απομακρύνει και η μπάλα στρώνεται στον Σαλάχ-Εντίν που έχει όλο τον χώρο και τον χρόνο για να εκτελέσει. Το κακό τελείωμά του δεν ήταν το πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν η έλλειψη αυτοπεποίθησης που φάνηκε στον τρόπο του τελειώματος. Σαν να σουτάρει γνωρίζοντας την κατάληξη, σαν να μην πιστεύει ότι υπήρχε η παραμικρή περίπτωση να σκοράρει.
Κάπως έτσι ήταν συνολικά η εμφάνιση του Παναθηναϊκού. Λάθη, επιπολαιότητες, έλλειψη πάθους, νεύρου και αυτοπεποίθησης. Σαν να κατάλαβαν ότι το ματς στράβωσε από την αρχή και δεν γυρίζει.
Οι δυο κορυφαίοι του Ολυμπιακού με διαφορά ήταν ο Ρέτσος και ο Πουέρτα. Ειδικά ο Κολομβιανός με την αποψινή εμφάνιση μάλλον τελείωσε την όποια κουβέντα για το ποιο πρέπει να είναι το βασικό δίδυμο του Ολυμπιακού στα χαφ. Φρόιλερ και Πουέρτα κουμπώνουν τέλεια και μπορούν να δώσουν την ένταση και το επιθετικό πρέσινγκ που θέλει ο Αλγουαθίλ.
Μετά τη νίκη του Ολυμπιακού, λίγο πολύ επιβεβαιώθηκε αυτό που περιμέναμε από την αρχή της σεζόν. Το πρωτάθλημα θα κριθεί στο νήμα και οι 4 του Big-4 θα είναι στο παιχνίδι του τίτλου ως το φινάλε…