Πέντε συμμετοχές (424 λεπτά). Τέσσερα γκολ. Τρεις ασίστ. Και μόλις είδατε, συνοπτικά και με ντοκουμέντα, το λόγο που ο Αλέξανδρος Κυζιρίδης κάνει θραύση τη φετινή σεζόν στην τουρκική Super Lig και ακούγεται πολύ δυνατά. Κι ας παίζει στην Τσορούμ, όχι δα… παραδοσιακή δύναμη στη γείτονα χώρα – όχι πάντως πως ως κλαμπ στερείται φιλοδοξίας.
Ο συμπατριώτης μας συνέχισε μετά το break του Nations League από εκεί που το είχε αφήσει. Καταγράφοντας γκολ+ασίστ στην εύκολη εκτός έδρας νίκη της ομάδας του, με 3-0, επί της Γκαζιαντέπ. Σκόραρε σε κενή εστία μεν, αλλά του πιστώνεται πως ακολούθησε σωστά και από μακριά τη φάση, ενώ η πάσα που δίνει για το 3ο και τελευταίο τέρμα είναι ιδιοφυής. Έκοψε στα δύο την αντίπαλη άμυνα, συνδυάζοντας ακρίβεια και τέμπο.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς εκτιμά ιδιαιτέρως τον Κυζιρίδη. Γι’ αυτό και του έδωσε φανέλα βασικού στο πρόσφατο εντός έδρας ματς της Εθνικής μας ομάδας με τη Γερμανία. ΟΚ, ήταν στο κακό μας ημίχρονο, όταν τρέχαμε πίσω από την μπάλα. Με εξαίρεση μια ποδιά στον Τζόναθαν Μπούρκαρντ (τον ίδιο που είχε… στείλει για χόρτα ο Κωνσταντίνος Καρέτσας στο προηγούμενο αντάμωμά μας με τη Νάσιοναλμανσαφτ!) ο 26χρονος εξτρέμ δεν έκανε κάποια ενέργεια που να έμεινε στη μνήμη όσο κι αν έτρεξε (πολύ) όσο κι αν προσπάθησε (ακόμα πιο πολύ). Γι’ αυτό άλλωστε και αντικαταστάθηκε στην ανάπαυλα.
Όμως η ουσία του πράγματος δεν αλλάζει: Έχει (αποκτήσει) το status του διεθνή σε μία Γαλανόλευκη που ποτέ στο παρελθόν δεν είχε τόσο ταλέντο και άρα το να μπεις στο κλαμπ του «λαμβάνω προσκλητήριο» είναι εξόχως δύσκολο. Διόλου άσχημα για έναν παίκτη που μέχρι πριν από λίγα χρόνια πάσχιζε μάταια να βρει χρόνο συμμετοχής σε Ηρακλή και Βόλο και μετά χρειάστηκε να περάσει από ποδοσφαιρικά «αντιτουριστικούς» προορισμούς (Σλοβακία, Σλοβενία, Ουγγαρία) μέχρι να φτάσει στη Σκωτία, στη Χαρτς, όπου έδειξε πόσο καλός (μπορεί να) είναι.
Κι ας έκατσε τελικά μόλις μια χρονιά, άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του εκεί με 6 γκολ και 11 ασίστ σε 42 ματς σε μια σεζόν που στο τσακ δεν ολοκληρώθηκε με το θαύμα της κατάκτησης του τίτλου (γιατί τέτοιο θα ήταν σε μια χώρα που Σέλτικ και Ρέιντζερς μοιράζονται όλη την πίτα). Οικονομικοί και μόνο ήταν οι λόγοι της αποχώρησης. Η ομάδα του Εδιμβούργου πήρε 2 εκατ. ευρώ για παίκτη που είχε πάρει ως ελεύθερο και έχει τη φιλοσοφία του selling club (ανήκοντας στο «σύμπαν επιρροής» του Τόνι Μπλουμ, της Μπράιτον), ενώ ο Κυζιρίδης έβαλε την υπογραφή του σε πολύ πιο επικερδές συμβόλαιο επί προσωπικού, τόσο οικονομικά όσο και από πλευράς διάρκειας (3+1).
Μην παρεξηγηθούμε, δεν λέμε πως ήταν κάτι το «μισθοφορικό» από μεριάς του. Ήταν μια συνειδητή και μελετημένη απόφαση. Είπε το «ναι» σε έναν ποδοσφαιρικό οργανισμό που θέλει να τρυπήσει το ταβάνι του και με τη βεβαιότητα πως πάει σε ένα πρωτάθλημα υψηλού επιπέδου και ανταγωνισμού. Μπορεί η Τσορούμ να αγωνίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της στην ελίτ του τουρκικού ποδοσφαίρου, αλλά θέλει να καθιερωθεί, να γίνει υπολογίσιμη δύναμη. Ο Κυζιρίδης την βοηθάει τα μέγιστα προς αυτήν την κατεύθυνση, με την ομάδα του να είναι αυτή τη στιγμή στην 8η θέση της κατάταξης, με 10 βαθμούς μετά από 7 αγωνιστικές.