Λίγο πριν συμπληρωθεί το πρώτο 10λεπτο έφαγε «ποδιά» από τον Άλισον, έναν από τους πολλούς (εξαιρετικούς μπαλαδόρους) Βραζιλιάνους της Σαχτάρ Ντόνετσκ, η φάση κατέληξε σε καλή ευκαιρία για την ουκρανική ομάδα. Δεν είναι ωραίο να σου συμβαίνει, στον ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο είναι ως γνωστόν μεγάλη πηγή καζούρας, αλλά συμβαίνει. Κι αν σου τύχει, πρέπει άμεσα να πας παρακάτω. Ενίοτε μάλιστα, η… ποδιά με ποδιά περνάει, όπως έδειξε ο Σταύρος Πήλιος στο εξαιρετικό του ανέβασμα στην αντίπαλη περιοχή, που έγινε ασίστ από μεριάς του στον Λόβρο Μάγερ, για το γκολ της ΑΕΚ στο Λονδίνο.
Συμβολικά και πρακτικά, έχουμε να κάνουμε με το απόλυτο παράδειγμα σωστής νοοτροπίας. Από έναν παίκτη πάντως που δεν περιμέναμε αυτό για να το(ν) μάθουμε. Ο 25χρονος αμυντικός είναι ένας από τους πιο σταθερούς και συνεπείς παίκτες των Κιτρινόμαυρων. Πάντα έτοιμος να κάνει αυτό που του ζητάει ο προπονητής του, πάντα πρόθυμος να θυσιαστεί για το καλό της άμυνας.
Intime – Vichos Nikos
Τον έβλεπες χθες στο «Στάμφορντ Μπριτζ» να ανεβαίνει ασταμάτητα πάνω κάτω στην αριστερή πλευρά, άμυνα και επίθεση «παρών» με τα χίλια, και δεν μπορούσες να μην κάνεις νοερά την αναγωγή ότι σωματικά, μια χαρά θα άντεχε σε αγγλικό ντεκόρ κάθε εβδομάδα. Σε επίπεδο Πρέμιερ Λιγκ δηλαδή. Σύμφωνοι, του λείπουν πιθανόν άλλα (στοιχεία) στον απαιτούμενο βαθμό, σε τεχνική και έμφυτο ταλέντο κατά βάση. Από πλευράς physicality ωστόσο, δεν έχει να «κοκκινίσει» μπροστά σε κανέναν. Ακούραστος και ανθεκτικός σαν ρομπότ, καταπώς συνηθίζουμε να κάνουμε την παρομοίωση σε περιπτώσεις σαν τη δική του. Και δουλευταράς σε τέτοιο βαθμό ώστε να καμουφλάρει όλο και περισσότερο τις αδυναμίες του και να εντυπωσιάζει με την εξέλιξή του.
Θα είχε αγγίξει την τελειότητα κόντρα στη Σαχτάρ αν είχε καταφέρει να σκοράρει σε εκείνο το τετ α τετ, στις αρχές του β’ μέρους. Αν μετά την ασίστ, «έγραφε» και γκολ, ο θρίαμβος επί προσωπικού θα ήταν απόλυτος. Ακόμα κι έτσι, η ιστορία παραμένει εξόχως διδακτική και σε αρκετές διαστάσεις της, ως και αναζωογονητική.
Ένα παιδί που ξεκίνησε από αρκετά χαμηλά, αμφισβητήθηκε (και αμφισβητείται…) έντονα, έκλεισε τα αυτιά στις κακές γλώσσες. Άνοιξε τις κεραίες του μόνο στην εποικοδομητική κριτική και έφτασε στο σημείο, με πολλή και σκληρή δουλειά, να βελτιωθεί τόσο ώστε να παίζει Champions League και να ανταποκρίνεται πολύ καλύτερα από πολύ πιο προβεβλημένους και μπαρουτοκαπνισμένους συμπαίκτες του.
Έχουν κάτι το σχιζοφρενικό ως οπαδοί οι Έλληνες. Από τη μία, θέλουν και ζητούν ντόπιους για τις ομάδες τους, από την άλλη σε εκείνους θα ρίξουν πρώτα το ανάθεμα όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά και τα νεύρα κυριαρχούν, εκείνους θα κοιτάξουν πρώτα να υποτιμήσουν με λόγια που στάζουνε φαρμάκι. Η οικειότητα, το έχει αυτό το κακό κι ας μην της φαίνεται ως έννοια, λειτουργεί ενίοτε τοξικά.
Ο Πήλιος συνοψίζει γιατί αυτό είναι λανθασμένο και άδικο ως αντιμετώπιση. «Πού πάμε στο Champions League με μπακ τον Πήλιο;», έλεγαν πολλοί φαν της Ένωσης. Η απάντηση έρχεται στην πράξη, στο γήπεδο. Από έναν παίκτη που δικαιολογεί κάθε ευρώ που παίρνει, από έναν παίκτη που νιώθει στο 100% τι σημαίνει ΑΕΚ, τι απαιτήσεις υπάρχουν σαν φοράς την κιτρινόμαυρη φανέλα. Από έναν παίκτη-αποκάλυψη, οφείλουμε να το πούμε (και) αυτό.