Συμβαίνει με πολλούς παίκτες που έρχονται από ένα προηγμένο πρωτάθλημα και οι οποίοι εκτιμούν ότι ακόμα και περπατώντας, θα κάνουν τη διαφορά στην Ελλάδα.
Μόνο που αυτό δεν ισχύει εδώ και καιρό. Μπορεί να το υποτιμάμε, αλλά η Super League είναι πια ένα κανονικό, ένα σκληρό πρωτάθλημα, όπου για να ξεχωρίσεις πρέπει να το πάρεις απολύτως στα σοβαρά.
Μετά από πολλά χρόνια στο περιβάλλον της Μίλαν, όπου ήταν ανάμεσα στους αρχηγούς, ο Ντάβιντε Καλάμπρια ήρθε στην Ελλάδα σωματικά και πνευματικά ανέτοιμος.
Ειδικά στα πρώτα παιχνίδια του ήταν σκιά του παίκτη που βλέπαμε στην Serie A, αφού δεν έδειχνε καν την στοιχειώδη αμυντική ασφάλεια που θα περίμενε κανείς από έναν Ιταλό μπακ με τέτοια εμπειρία.
Ο Καλάμπρια έπεσε βέβαια και σε μία χαοτική χρονιά με τρεις αλλαγές προπονητών, καμιά 50αριά διαφορετικούς παίκτες που αγωνίστηκαν έστω και ένα λεπτό, κάπου ήταν λογικό να τον πάρει κι αυτόν η μπάλα.
Το σίγουρο είναι πως παρότι κράτησε μία αγωνιστική αξιοπρέπεια, δεν δικαιολόγησε ούτε το κασέ του ούτε το βαρύ βιογραφικό του.
Άλλος παίκτης…
Πολλοί πίστεψαν ότι η απόκτηση του Τριαντάφυλλου Τσάπρα θα τον έβαζε σε δεύτερη μοίρα, αλλά φέτος ο Ντάβιντε Καλάμπρια σε ένα πολύ πιο ποδοσφαιρικό και ορθό περιβάλλον είναι κι αυτός πολύ βελτιωμένος.
Σωματικά είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση, ενώ και πνευματικά δείχνει να έχει μπει για τα καλά στο πνεύμα των απαιτήσεων και του συλλόγου, αλλά και του πρωταθλήματος.
Κι αυτό φέρνει μία πολύ ικανοποιητική εικόνα στο γήπεδο.
Σε έναν πολύ σύνθετο ρόλο, που απαιτεί μεγάλη τακτική ευφυΐα (κυρίως γιατί όταν ο Ταμπόρδα παίζει δεξιά και συγκλίνει ο Ιταλός παίρνει εργολαβία όλη την πλευρά), ο Καλάμπρια φέτος είναι λίρα εκατό και θυμίζει φέτος εκείνον τον παίκτη της Μίλαν.
Αξιόπιστος αμυντικά, με πολύ ποιοτικά ανεβάσματα, έχει ήδη δύο γκολ και άλλες τόσες ασίστ σε 11 παιχνίδια, αποτελεί ήδη μία μεγάλη (υποτιμημένη) σταθερά του φετινού Παναθηναϊκού, ο οποίος παίρνει πράγματα από έναν παίκτη, ο οποίος το καλοκαίρι δεν ήταν σίγουρο ότι θα συνέχιζε στο τριφύλλι.