Υπάρχουν νίκες που σου αφήνουν πολλά περισσότερα πράγματα από τρεις πόντους στο σακούλι.
Να, ας πούμε αυτό το 2-1 του ΠΑΟΚ επί του Ηρακλή ήταν ένα αληθινό σωσίβιο, χάρισε πολύτιμο οξυγόνο σε μία ομάδα που βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού.
Διότι κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί την εσωστρέφεια, τα απόνερα που θα υπήρχαν μετά από δεύτερη συνεχόμενη εντός έδρας γκέλα απέναντι σε νεοφώτιστη ομάδα, μέσα σε 6 ημέρες: οι εξελίξεις θα ήταν σίγουρα ραγδαίες.
Ψάχνεται…
Ο ΠΑΟΚ εκτός από μία πολύτιμη νίκη κρατάει και κάτι άλλο: το τακτικό μονοπάτι που τον έφτασε ως εκεί, το οποίο μπορεί να αποτελέσει οδηγό για τη συνέχεια.
Δεν είναι ψέμα να πούμε ότι ο Αλέσιο Λίσι ακόμα ψάχνει να βρει ποιος σχηματισμός κουμπώνει καλύτερα στα χαρακτηριστικά των παικτών του.
Ποιος είναι αυτός που θα φέρει ισορροπία και αμυντική ασφάλεια σε μία ομάδα που δεν πατάει καλά στο χορτάρι και η οποία επιτρέπει πολλές φάσεις σε κάθε αντίπαλο.
Ο Ιταλός τεχνικός σκέφτηκε να παίξει για πρώτη φορά φέτος καθαρό 4-3-3 και η αλήθεια είναι ότι με αυτό το σχηματισμό, ο Δικέφαλος σουλουπώθηκε αμυντικά, μα ήταν εξαιρετικά προβλέψιμος και βαρύς επιθετικός.
Η ταυτόχρονη χρησιμοποίηση Γιάκιτς, Ούγκρεσιτς δημιούργησε ένα δυσλειτουργικό κέντρο, που απέναντι σε μία πυκνή άμυνα, δεν μπορούσε να βρει λύσεις, δεν είχε δημιουργικές ιδέες.
Χρειάστηκε η θηλιά να σφίξει στον λαιμό του ΠΑΟΚ, ώστε να έρθει ένα νέο εναλλακτικό σενάριο που έδειξε να ρολάρει καλύτερα.
Λύση από… σπόντα
Μόλις ο ΠΑΟΚ έμεινε πίσω στο σκορ, ο Λίσι πήγε σε καθαρό 4-4-2, με τον Μπάνζα δίπλα στον Εντιαγέ και ένα πολύ ευέλικτο δίδυμο κεντρικών χαφ με τον Λουσέ δίπλα στον Ζαφείρη.
Ένα σούπερ επιθετικό σχήμα, με πολλά ρίσκα, το οποίο όμως δεδομένων των συνθηκών έδωσε τη λύση.
Ο Δικέφαλος απέκτησε όγκο, παρουσία, εκτόπισμα μέσα στην περιοχή, ο Ζαφείρης απελευθερώθηκε χάρη στην ενέργεια και τα τρεξίματα του Γάλλου και ο ΠΑΟΚ ήταν πιεστικός, δημιουργικός, έκλεισε τον Ηρακλή στα καρέ του και πολιόρκησε, ανακτώντας συνεχώς μπάλες πολύ ψηλά.
Εντέλει, ο τρόπος που ο Δικέφαλος γύρισε το παιχνίδι ήταν κάπως χαοτικός, αλλά αυτό το 4-4-2, με αυτά τα συγκεκριμένα δίδυμα είναι κάτι που μπορεί να κρατήσει ο προπονητής του.
Δεν είναι μία συνταγή που κουμπώνει σε όλα τα παιχνίδια, απέναντι σε όλους τους αντιπάλους. Άλλωστε, ο ΠΑΟΚ δεν το έχει δουλέψει πολύ, ώστε να μπορεί να πει κανείς ότι θα είναι ο νέος σταθερός του σχηματισμός.
Ωστόσο, είναι μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση που μπορεί να δώσει λύσεις στα λεγόμενα… εύκολα ματς, στα οποία ο αντίπαλος αμύνεται μαζικά σε χαμηλά μέτρα.
Μία εναλλακτική λύση που μπορεί να ξεκλειδώσει πολύ συγκεκριμένα παιχνίδια, ένα σχηματισμός που δεν απέχει πολύ από αυτό που παίζει τόσο η ΑΕΚ, όσο και ο Παναθηναϊκός.
Καμιά φορά οι λύσεις έρχονται από… σπόντα, τις φέρει η ζωή, εν προκειμένω το ίδιο ποδόσφαιρο.
Ο ΠΑΟΚ δεν χτίστηκε ούτε σχεδιάστηκε, για να παίζει με αυτόν τον σχηματισμό, μα δεν θα είναι έκπληξη αν τον δούμε πολύ περισσότερο στο γήπεδο από εδώ και πέρα…