Αφορμή για το παρακάτω κείμενο αποτέλεσε το παιχνίδι μεταξύ ΠΑΟΚ και Ηρακλή, για την 7η στροφή της Superleague. Σε αυτή την αναμέτρηση αμφότεροι οι οπαδοί των δύο ομάδων θεωρούν πως αδικήθηκαν και έχουν έντονα παράπονα, είτε από τον διαιτητή, είτε από το “καμαράκι” του VAR. Disclaimer, το κείμενο δεν παίρνει θέση για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο, καθώς η γκρίνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει χρώματα…
Στην μελέτη μας πάνω στο ζήτημα των παραπόνων θα χρησιμοποιήσουμε και το φαινόμενο “καθηγητών διαιτησίας” και “τηλεσχολιαστών” οι οποίοι κρίνονται (για ανεξήγητο λόγο) αναγκαίοι σε κάθε αθλητική εκπομπή, για να ανοίγουν τα μάτια, πάνω σε κάτι που θα μπορούσαμε και μόνοι μας να συμπεράνουμε.
Είχα, που λέτε, μια κουβέντα, κατά την διάρκεια της χθεσινής αναμέτρησης, με φίλους στα social media, οι οποίοι ανήκουν τόσο στο “στρατόπεδο” του ΠΑΟΚ, όσο και στου Ηρακλή. Αν πάρω τα σχόλια τους και την οργή, που τα συνόδευε για τις διαιτητικές αποφάσεις από το πρώτο – ως το τελευταίο λεπτό, και βγάλω ονόματα και χρώματα, θα πιστέψετε πως μιλάει το ίδιο πρόσωπο. Κοινό χαρακτηριστικό όλων; Κανείς τους δεν γνωρίζει τους κανονισμούς (ή τις αλλαγές τους). Από το ευφάνταστο “Ρε ακύρωσε δύο γκολ!” (δίχως να μπαίνουμε στην ουσία του “γιατί” τα ακύρωσε, ως και το “Μα είναι ξεκάθαρα μέσα στην περιοχή” (που δεν ήταν), ο κόσμος βλέπει ποδόσφαιρο με οπαδικά γυαλιά και, ακόμη και αν του ζητηθεί με ευγένεια, δεν τα αποχωρίζεται για κανέναν λόγο.
Για να μην το περιορίσουμε όμως μόνο στις δύο ομάδες της Θεσσαλονίκης, όλοι οι φανς των ομάδων μας είναι μονίμως στα “κάγκελα” για μισή αφορμή γκρίνιας περί διαιτησίας. Σήμερα δε θα αναλύσουμε τα αίτια και τα λάθη του παρελθόντος, καθώς είναι απολύτως κατανοητό πως όλο αυτό χτίστηκε σε βάθος δεκαετιών από “αίσχη” και εξοργιστικές διαιτητικές αποφάσεις. Το λάθος όμως δεν το λύνεις με νέο λάθος και γκρίνια. Το εξαφανίζεις με κανόνες και επιπλέον προβολή. Όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι στην Ελλάδα όμως επιμένουν να αγνοούν και τους κανόνες και την FULL HD εικόνα που έχουν μπροστά τους.
Η δύναμη της μάζας
Το κύριο αίτιο της όλης παθογένειας είναι ο ετεροκαθορισμός και η μαζοποίηση στην ελληνική κοινωνία. Αν ο… ας τον πούμε Γιάννη, αποφασίσει να δει μόνος του ένα παιχνίδι και έπειτα βγει με την παρέα του για τσίπουρα, ώστε να αναλύσει όσα είδε, όμως πριν προλάβει να αρθρώσει κουβέντα, το 70% των φίλων του κάνει λόγο για “σφαγή”, αυτομάτως στον Γιάννη θα γεννηθεί ένα νέο αίσθημα αδικίας, που πριν μπορεί και να αγνοούσε. Μα, θα πει κανείς, ο Γιάννης δεν είδε το ματς; Δεν έχει κρίση; Η απάντηση είναι απλή: Έχει κρίση, είδε το ματς, όμως το πιο εύκολο από το να έχεις δική σου άποψη είναι η μαζική γκρίνια.
Προσοχή! Όχι η μαζική αποθέωση. Εκεί πάμε σε διαφορετικά μονοπάτια. Στο αρνητικό είμαστε όλοι μια γροθιά, αν όμως η παρέα μας αποθεώνει κάτι στο 70% της, τότε εκεί έχουμε το σθένος να διαφωνήσουμε, ακόμη και αν πριν αποθεώναμε και εμείς. Στο hate και στην αρνητικότητα είμαστε εντυπωσιακά εύκολοι.
Πίσω στα παράπονα για την διαιτησία, σε χθεσινή κουβέντα που είχα ειπώθηκε η ατάκα “Μα αν δίνει αυτό επιθετικό φάουλ τότε εμείς που παίξαμε τις προάλλες θα έπρεπε να πάρουμε πέναλτι. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο “σκαρφαλώνει” ο αμυντικός πάνω στον δικό μας. Να, δες…”.
Εξισώνουμε δηλαδή τον τρόπο που ένας αμυντικός παίρνει φάουλ μέσα στην περιοχή του, με την ανατροπή επιθετικού στην αντίπαλη περιοχή.
Επειδή… δεν ξέρουμε τους κανονισμούς.
Προσοχή και πάλι! Δεν λέω αν ήταν ή δεν ήταν επιθετικό φάουλ. Η ασάφεια στον κανονισμό αφήνει τέτοιες φάσεις στην κρίση του διαιτητή. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως ένας τηλε-διαιτητής μπορεί να έχει καλύτερη άποψη από εμάς, λόγω απουσίας ξεκάθαρου κανονισμού, γιατί… ΜΟΝΟ ο διαιτητής που βρίσκεται στο γήπεδο αποφασίζει.
Αντίστοιχα, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που δεν κατανοούμε το πότε φταίει και ποιος.
Στην περίπτωση της ανατροπής του παίκτη του ΠΑΟΚ από τον Αθανασιάδη, οι μεν φίλοι του Δικεφάλου διαμαρτύρονται, ενώ φαίνεται ξεκάθαρα πως ο παίκτης του Ηρακλή βρίσκει μπάλα και όχι αντίπαλο, οι δε φίλοι του Ηρακλή διαμαρτύρονται για τον λόγο που το έδωσε (σε πρώτο χρόνο) ο Φωτιάς και έπρεπε να παρέμβει η τεχνολογία για να διορθωθεί η κατάσταση.
Αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε, αρχικά θα πούμε πως στην πρώτη περίπτωση πρέπει να βγουν τα οπαδικά γυαλιά, ενώ, στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να δούμε τη θέση του διαιτητή και πόσο δύσκολη ήταν η φάση για να την έχει δει ξεκάθαρα. Η αλήθεια είναι πως με γυμνό μάτι στους περισσότερους μας φάνηκε ως ανατροπή. Υπάρχει πλέον και η τεχνολογία όμως, οπότε η κατάσταση διορθώθηκε. Άρα, κανένα πρόβλημα whatsoever.
Για την ίδια φάση λοιπόν βλέπουμε πως μπορούν να γκρινιάξουν όλοι, ενώ έχουν αμφότεροι άδικο.
Τέλος, θα παραθέσω την αγαπημένη μου περίπτωση γκρίνιας, πάνω σε μια από τις… σχετικά πρόσφατες αλλαγές στον κανονισμό. Το μανίκι της φανέλας που πλέον ΔΕΝ θεωρείται χέρι. Πόσοι γνωστοί μου είναι εκείνοι που ΑΚΟΜΗ αγνοούν τα νέα ήθη και έθιμα στο άθλημα που αγαπούν… Πόσος κόσμος δεν θέλει να καταλάβει πως αν η μπάλα χτυπήσει στο μανίκι ΔΕΝ είναι χέρι. Αντίστοιχα, πόσοι γνωρίζουν αυτό, αλλά δεν κατανοούν πως, εφόσον θεωρείται μέρος του σώματος που “παίζει” την μπάλα, συμπεριλαμβάνεται και στα μέλη που πρέπει να μείνουν πίσω από τον τελευταίο αμυντικό, για να μην θεωρείται οφσάιντ ο επιθετικός…
Τραγωδία…
Τι μπορούμε όμως να κάνουμε για να αποφύγουμε τις παγίδες περί διαιτητικής γκρίνιας και τοξικότητας;
Το πιο απλό και εύκολο! να βλέπουμε ανεπηρέαστοι τα παιχνίδια και να προσπαθήσουμε να μένουμε ενήμεροι για τις αλλαγές στους κανονισμούς. Από κει και πέρα στο χέρι των αρμοδίων είναι να κάνουν πιο ξεκάθαρες τις φάσεις που παραμένουν, μέχρι και σήμερα, στην κρίση του διαιτητή και να μην υπάρχουν σκιές σε νίκες ή ήττες ομάδων.
ΥΓ Υπάρχουν γνωστοί μου που πανηγυρίζουν αν προκύψουν αμφισβητούμενες φάσεις, καθώς θα υπάρχει πάντα το μαλακό “μαξιλάρι” της δικαιολογίας, σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος.