Κάθε αλλαγή προπονητή, ειδικά αν συνοδεύεται και με αλλαγή ποδοσφαιρικού ύφους, έχει κάποιους παίκτες που… ευεργετούνται.
Κάποιους που ευνοούνται από το νέο στιλ, κάποιους που κουμπώνουν καλύτερα στις νέες απαιτήσεις στο γήπεδο.
Τον τελευταίο καιρό, ο Τσικίνιο είχε… βαλτώσει ποδοσφαιρικά.
Η επιμονή του Ολυμπιακού να παίζει πολύ direct, κυνηγώντας δεύτερες μπάλες είχε κάνει τον Πορτογάλο μέσο να βγει από τα νερά του, να μην δείχνει τόσο σημαντικός στο γήπεδο.
Ούτε βέβαια είχε ξεχάσει την μπάλα, ούτε τον πήραν τα χρόνια.
Απλώς, τον τελευταίο καιρό το ποδόσφαιρο του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν τον βοηθούσε να βγάλει στο γήπεδο τα καλά του χαρακτηριστικά.
Βρήκε τον εαυτό του
Η πρόσληψη του Ιμανόλ Αλγουαθίλ έφερε μία νέα λογική, με ποδόσφαιρο κατοχής, μεγάλες επιθέσεις και ακόμα πιο έντονο και συγχρονισμένο πρέσινγκ ψηλά.
Ο Τσικίνιο παρέμεινε στο βασικό σχήμα ως… ψευτοδεκάρι και με τις εμφανίσεις του τον τελευταίο καιρό θυμίζει τις παλιές καλές ημέρες.
Ο Πορτογάλος ήταν από τους κορυφαίους του Ολυμπιακού στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό (κομβικός στην πλήρη αναχαίτιση του Καμαρά), είχε την ασιστ στο Βελοντρόμ στο νικητήριο γκολ απέναντι στην Μαρσέιγ και στο Αγρίνιο το καλό τρίτωσε.
Ο Τσικίνιο ήρθε από τον πάγκο και με μία οβίδα από τα 30 μέτρα κλείδωσε την νίκη του Ολυμπιακού στην έδρα του Παναιτωλικού με 0-2.
Μία μεταμόρφωση που βγάζει μάτι, αφού όταν ο Τσικίνιο είναι καλός στο γήπεδο, τότε συνήθως όλος ο Ολυμπιακός λειτουργεί σωστά.
Μία εσωτερική μεταγραφή που βοηθάει τους ερυθρόλευκους να φτιάξουν πολύ σκληρές τριάδες στα χαφ (μαζί με Φρόιλερ, Πουέρτα, Έσε) και να διατηρούν την ισορροπία τόσο στο αμυντικό, όσο και στο δημιουργικό κομμάτι.