Ο Μαριάνο Γκονθάλεθ Μαρότο μπορεί να ακούγεται σαν όνομα βγαλμένο από ισπανική σαπουνόπερα, ικανό να προκαλέσει αυθόρμητα γνήσια απορία στους περισσότερους. Αν όμως το γυρίσουμε στο ποδοσφαιρικό του παρατσούκλι, στο όνομα με το οποίο έκανε καριέρα και έγραψε τα δικά του χιλιόμετρα στο χορτάρι, η έκφραση του προσώπου σου λογικά θα αλλάξει μονομιάς.
Αν σου πούμε απλώς «Νάνο», το μυαλό θα ταξιδέψει κατευθείαν πίσω στα χρόνια 2013-2016, στην εποχή που ο βραχύσωμος Ισπανός μπακ και ο Παναθηναϊκός αποφάσισαν να ενώσουν τις πορείες τους. Και η αλήθεια είναι πως τα πήγαν περίφημα μαζί. Με συνολικό απολογισμό 107 εμφανίσεων, 5 γκολ και 20 ασίστ σε όλες τις διοργανώσεις, ο Νάνο κατάφερε να αφήσει το δικό του, χαρακτηριστικό στίγμα στην ιστορία των «Πρασίνων».
Για τους φίλους του Παναθηναϊκού, το όνομά του ξυπνάει μια πολύ ωραία, ζεστή ανάμνηση. Ήταν, με διαφορά, ένας από τους πιο «τίμιους» παίκτες που πέρασαν από τη Λεωφόρο. Μολονότι μέχρι να φτάσει στην Ελλάδα είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του σε μικρότερες κατηγορίες της Ισπανίας, όταν χρειάστηκε να φορέσει μια βαριά φανέλα, στάθηκε απόλυτα στο ύψος των περιστάσεων.
Ήταν από εκείνους που ίδρωναν τη φανέλα μέχρι την τελευταία σταγόνα σε κάθε εμφάνιση, έδινε πάντα ό,τι είχε και δεν είχε από πλευράς δυνάμεων, και δεν σταματούσε να τρέχει πάνω-κάτω στην πλευρά του. Παράλληλα, διέθετε ένα γλυκό, φαρμακερό αριστερό πόδι που συχνά-πυκνά έκανε σπουδαία πράγματα στον αγωνιστικό χώρο, είτε με στημένα είτε με σέντρες ακριβείας. Αυτή η επιμονή που τον χαρακτήριζε, αυτή η υποδειγματική ποδοσφαιρική νοοτροπία και εργατικότητα, τον έκαναν να συνεχίζει απτόητος μέχρι και σήμερα.
Και τι εννοούμε με αυτό; Το γεγονός ότι, ενώ στα τέλη του Οκτώβρη κλείνει αισίως τα 42 του χρόνια, ο Νάνο δεν έχει καμία διάθεση να κρεμάσει τα παπούτσια του. Αντίθετα, συνεχίζει να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο, σαν να έχει βρει το ελιξήριο της νιότης. Από τον Ιανουάριο του 2022, αγωνίζεται στο Γιβραλτάρ με τη φανέλα της Λίνκολν Ρεντ Ιμπς, αποτελώντας αναπόσπαστο, βασικό και αναντικατάστατο κομμάτι της ομάδας.
Στις αρχές του καλοκαιριού τον είδαμε να παλεύει στα προκριματικά του Champions League, βγάζοντας μάλιστα ασίστ κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα, παρότι τελικά η ομάδα του λύγισε και αποκλείστηκε. Όμως, δεν τα παράτησε. Συνέχισε το ευρωπαϊκό του ταξίδι μαζί με τη Λίνκολν, περνώντας μέσα από τη σκληρή διαδικασία των προκριματικών, μέχρι την ιστορική τους πρόκριση στη League Phase του Conference League. Εκεί όπου η μοίρα τού επιφύλασσε ένα ραντεβού με την ιστορία…
Στις 24 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο της 2ης αγωνιστικής της League Phase, η Λίνκολν υποδέχτηκε την ολλανδική Τβέντε. Σε ένα ματς όπου η ποιότητα του αντιπάλου έφερε την ήττα με 4-1, ο Νάνο βρήκε τον τρόπο να επισκιάσει το τελικό σκορ και να γραφτεί με χρυσά γράμματα στα κιτάπια της UEFA. Βρίσκοντας δίχτυα απέναντι στους Ολλανδούς, ο Ισπανός έγινε επίσημα ο μεγαλύτερος σε ηλικία σκόρερ στην ιστορία όλων των ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων! Σε ηλικία 41 ετών και 360 ημερών (μόλις πέντε 24ωρα πριν σβήσει τα 42 κεράκια στην τούρτα του) κατέρριψε ένα μυθικό ρεκόρ. Ποιο ρεκόρ; Αυτό που μέχρι πρότινος κρατούσε με καμάρι ο συμπατριώτης του, ο θρυλικός Χοακίν, ο οποίος είχε σκοράρει στο Europa League σε ηλικία 41 ετών και 56 ημερών φορώντας τη φανέλα της Μπέτις.
Ο Νάνο αποτελεί πλέον τον απόλυτο ρέκορντμαν, τον ορισμό του ακούραστου ποδοσφαιρικού εργάτη. Εξακολουθεί να κάνει το παν για να βοηθήσει τη Λίνκολν, προσαρμόζεται διαρκώς, και ενώ μια ζωή τον ξέραμε ως αριστερό μπακ-χαφ, δεν διστάζει να παίξει ακόμα και από τη δεξιά πλευρά, αν το απαιτούν οι συνθήκες. Είναι ο τέλειος στρατιώτης, η προσωποποίηση του ιδανικού team player…
Και φυσικά, παρά την ευρωπαϊκή του δόξα και τα ρεκόρ στο Γιβραλτάρ, ο Ισπανός δεν έβγαλε ποτέ από την καρδιά του τον Παναθηναϊκό, με τον οποίο πανηγύρισε το Κύπελλο Ελλάδας το 2014. Όπως είχε δηλώσει με απόλυτη ειλικρίνεια παλαιότερα στο ertsports.gr: «Θεωρώ την ομάδα δεύτερο σπίτι μου και μερικές φορές, όταν μπορώ, βλέπω κάποια παιχνίδια. Η παρουσία μου στην Ευρώπη με τον Παναθηναϊκό ήταν πραγματικά ένα όνειρο και για εμένα και για την οικογένειά μου». Ένα όνειρο που, όπως φαίνεται, δεν σταμάτησε ποτέ να το ζει…