Με το που ο Κιλιάν Εμπαπέ έστειλε, για 2η φορά την μπάλα στα δίχτυα στο «Καμπ Νόου» χθες το βράδυ (25/10) διαμορφώνοντας στο 87΄το τελικό 2-1, ξέσπασε. Όλη η ένταση που έβραζε μέσα του απελευθερώθηκε υπό τη μορφή ενός μίνι σλάλομ. Έπεσε στα γόνατα, έβγαλε ελαφρώς τη γλώσσα του, έσφιξε δυνατά τη γροθιά του. Ζοσέ Μουρίνιο, σε όλο του το μεγαλείο. Σε πείσμα όλων εκείνων που βιάστηκαν να τον κατατάξουν στους «πρώην».
Αυτή η νίκη (2-1) της Ρεάλ Μαδρίτης επί της Μπαρτσελόνα, σε συνθήκες do or die, εκτός έδρας με αντίπαλο που είχε 9/9 νωρίτερα, συνιστά μια εκλεκτή σύνοψη του πόσο τρέφεται από την αμφισβήτηση, από τη δυσκολία. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν βουνό ολάκερο, εκείνος βλέπει πρόκληση. Μπορούμε να συζητήσουμε επί μακρόν για το στιλ που επιλέγει να παίζουν οι ομάδες του, για το πόσο μοντέρνος (δεν) είναι. Όμως οτιδήποτε κι αν πούμε, πρέπει να ξεκινάει από αυτό ακριβώς: Από την ανθεκτικότητα και το ασύγκριτο μέταλλο αυτού του ανθρώπου, του αειθαλή Special One.
🚨🎥 Jose Mourinho is every Real Madrid fan right now. 😭🤍 https://t.co/al9GrqB9Lr
— 𝗧𝗠 (@TMfutbal) October 25, 2026
Στα ξεκινήματά του ήταν περισσότερο αλαζονικός παρά εκδηλωτικός. Κανείς δεν ξεχνά, για παράδειγμα, πως δεν πανηγύρισε καν το Champions League που κατέκτησε με την Πόρτο το 2004, τρέχοντας γρήγορα γρήγορα να φύγει από τον αγωνιστικό χώρο. Επειδή είχε ήδη γυρίσει σελίδα στο μυαλό του, επειδή προετοιμαζόταν για την Τσέλσι. Επειδή ήθελε να δείξει πως αυτό ήταν μόνο η αρχή – όντως ήταν. Στην πορεία και ειδικά τα τελευταία χρόνια, έγινε πολύ πιο εκδηλωτικός, κατάλαβε πως κι αυτό, δύναμη (μπορεί να) είναι για έναν επαγγελματία τοπ επιπέδου.
Κι άλλωστε, πίσω από αυτό το σκληρό προσωπείο, κρυβόταν πάντα ένας συναισθηματικός άνθρωπος. Άλλο αν προσπαθούσε να το κρατάει μακριά από τα φώτα. Η κόντρα στην κόντρα, τα mind games είναι ο τρόπος του να διατηρεί τον έλεγχο σε ένα σκληρό κόσμο όπως το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, που δεν συγχωρεί ούτε προστατεύει τον αδύναμο.
Η επιστροφή του στο τοπ επίπεδο, με τη Ρεάλ Μαδρίτης, ξένισε πολλούς. Ήταν εν πολλοίς ανέλπιστη. Μόνο που δεν κρίνεται με τους συνήθεις όρους ένας κόουτς όπως ο Ζοσέ Μουρίνιο. Δεν είναι (ο) μέσος όρος, διάολε! Ο Φλορεντίνο Πέρεθ ποτέ δεν ξέχασε τον Πορτογάλο κόουτς μετά την πρώτη τους συνεργασία (2010-13) και σε μια κρίσιμη περίοδο για τη Βασίλισσα, τον εμπιστεύτηκε για να επαναφέρει την ομάδα στον ενάρετο δρόμο της δόξας, για να ανακτήσει τα πρωτεία στην Ισπανία και στο Champions League.
Η νίκη στο classico φέρνει τη Ρεάλ σε απόσταση βολής από την Μπάρτσα (-3), ανάμεσά τους παρεμβάλλεται η Ατλέτικο Μαδρίτης. Έχουμε ξανά πρωτάθλημα στη La Liga, με την έννοια πως αν οι Καταλανοί είχαν νικήσει, θα είχαν ήδη καταφέρει ένα τεράστιο, στα όρια του μη αναστρέψιμου, χτύπημα στην αιώνια αντίπαλό τους. Ο Μουρίνιο όμως, με τον τόσο… Μουρίνιο τρόπο του, όρισε διαφορετικές λέξεις στο σενάριο.
Το πρώτο πράγμα που έκανε για να προετοιμαστεί για τη δουλειά, τον προηγούμενο Μάιο, ήταν να μιλήσει με όσο το δυνατόν περισσότερους που είχαν να του πουν αξιοποιήσιμες πληροφορίες για το κλαμπ. Ήθελε να μάθει όσο περισσότερα γινόταν, ακόμα και για φαινομενικά ασήμαντα . Επικοινώνησε με όλους τους παίκτες τηλεφωνικά, τους εξήγησε αναλυτικά το πλάνο και τα «θέλω» του. Τίποτα στην τύχη. Αυτό ήταν ανέκαθεν το μότο του, πόσο μάλλον τώρα, που η μοίρα του έδωσε την ευκαιρία να επιστρέψει εκεί που οι περισσότεροι θεωρούσαν πως δεν είχε πια θέση. Το έχει πάρει τόσο ζεστά ώστε τον έχει χάσει το σπίτι του και μιλάμε κυριολεκτικά. Τις περισσότερες μέρες κοιμάται στο προπονητικό κέντρο της Ρεάλ…
Το ισχυρότερο διαχρονικά asset του είναι ο τρόπος που κερδίζει τους παίκτες, ακόμα και τους μεγαλύτερους των σταρ με τα πιο διογκωμένα «εγώ». Ξέρει πώς να τους μιλήσει, τι να τους πει. Τους κάνει να παίζουν και γι’ αυτόν, γίνεται το «αλεξικέραυνο» σε φάση «χτυπάτε εμένα όχι τα παιδιά (μου)». Κυρίως, δημιουργεί ένα κλίμα «είμαστε εμείς απέναντι σε όλους τους άλλους». Το αίσθημα του ανήκειν, ένας δεσμός ιερός, σχεδόν οικογενειακός. Μην γελιόμαστε. Ακόμα και τώρα στα αποδυτήρια της Ρεάλ υπάρχουν εντάσεις, ζήλιες, δεν ξεπεράστηκαν όλα εν μια νυκτί. Αλλά ο Μουρίνιο ξέρει καλύτερα από τον καθένα πώς να ελέγχει αυτό το πλαίσιο. Άπαντες κατανοούν πως υπάρχει πλέον ένας προπονητής που είναι και ηγέτης πέρα από ικανός στη δουλειά του.
Ένα, για παράδειγμα, από τα πράγματα που έδωσε μεγαλύτερη σημασία ήταν η στελέχωση του ιατρικού τιμ. Η πορεία των γεγονότων τον δικαιώνει. Είμαστε στα τέλη Οκτώβρη και η Ρεάλ δεν έχει βγάλει σοβαρούς τραυματισμούς. Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Οι προπονήσεις του είναι μικρότερες σε διάρκειας από το μέσο όρο, αλλά χαρακτηρίζονται από μεγάλη ένταση και έμφαση στο κουβάλημα της μπάλας.
Εξηγεί στους παίκτες το σκεπτικό πίσω από κάθε του απόφαση, ώστε να είναι όλα όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρα – εξ ου και ότι τους ανακοινώνει την 11άδα πολλές ώρες πριν από τη σέντρα κάθε αγώνα, ποιος, αυτός, ένας άλλοτε εμμονικός μυστικοπαθής, τελικά εξελίσσονται ακόμα και οι θεωρητικά πιο ξεροκέφαλοι! Τους ζητάει επίσης να προσέρχονται στο προπονητικό κέντρο 1,5 με 2 ώρες πριν από την έναρξη της προπόνησης, να τρώνε όλο μαζί πρωινό για να ενισχύονται οι σχέσεις σε ανθρώπινο επίπεδο. Η βίντεο-ανάλυση του αντιπάλου γίνεται μόνο την προηγούμενη του αγώνα ούτως ώστε να μην τους «φορτώνει», αν θέλει κάτι παραπάνω από κάποιον, τον φωνάζει στο γραφείο του για… ατομικές προβολές.
Όλα αυτά προφανώς και έχουν μεγάλη σημασία, αξία. Όλα αυτά επίσης όμως, όσο θετικά κι αν είναι, δεν εγγυώνται την επιτυχία για τη Ρεάλ, ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και δύσβατος. Ο Ζοσέ Μουρίνιο, σε κάθε περίπτωση, είναι αυτός ο πανηγυρισμός που λέγαμε στην αρχή του κειμένου. Το πάθος προσωποποιημένο, η ασίγαστη δίψα για την κορυφή. Εκφράζει όσο λίγοι τη ψυχή και την κληρονομιά του σπορ. Γι’ αυτό και είναι ο παντοτινός Special One. Αξεπέραστος ποτέ ξεπερασμένος.