Κι ήρθε η καταραμένη η στιγμή που όλες εκείνες οι φορές που γράψαμε περί «δολοφονικού μαρκαρίσματος» απέκτησαν κυριολεκτική σημασία. Ο Χεσούς Ντε Μιγκέλ, της ισπανικής Τενερίφης, έχασε τη ζωή του μετά από τη σφοδρή σύγκρουση που είχε με τον τερματοφύλακα της Ανδόρας, Χεσούς Οβόνο εν ώρα αγώνα. Το βίντεο της φάσης είναι από εκείνα που μια φορά να δεις δεν ξεχνάς ποτέ. Παγώνει το αίμα.
Με το σοκ ακόμα πολύ νωπό, η συζήτηση που έχει ξεκινήσει είναι το κατά πόσο ο 25χρονος γκολκίπερ πρέπει να διωχθεί ποινικά, να κληθεί δηλαδή να λογοδοτήσει ενώπιον της δικαιοσύνης. Είναι πολύ λεπτό θέμα και οι δύο πλευρές (του ναι ή όχι, δηλαδή) έχουν τα επιχειρήματα τους. Σίγουρα από τη στιγμή που μιλάμε για ένα σπορ επαφής, τέτοια πράγματα μπορεί να συμβούν όσο κυνικό κι αν ακούγεται. Επικίνδυνα μαρκαρίσματα έχουν γίνει πολλά στην ιστορία του αθλήματος χωρίς να οδηγήσουν σε κάτι τόσο τραγικό. Από την άλλη, είναι πολύ βάσιμο το ερώτημα του αν ο Οβόνο θα έπρεπε να είχε πάει αλλιώς στη φάση, να μην πάει δηλαδή τόσο επιθετικά και δυνατά. Αν επίσης υπάρχει κάτι το εσκεμμένο στην κίνησή του, όχι για να σκοτώσει, αλλά για να τραυματίσει τον αντίπαλό του κάτι που έστω εξ αμελείας, προφανώς και δεν μπορεί να περάσει έτσι, απαρατήρητο.
Εδώ όμως έρχεται το μεγαλύτερο υπερασπιστικό του χαρτί. Ή αν προτιμάτε, επειδή οι λέξεις έχουν πολύ μεγάλη σημασία (και) στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που αιτιολογεί, όχι απαραίτητα και δικαιολογεί, το πώς ενήργησε. Πρόκειται για μια διδαχή – δεύτερη φύση για όλους τους τερματοφύλακες εκεί έξω.
Από την πρώτη στιγμή που ξεκινούν την εκπαίδευσή τους για τα μυστικά της θέσης, μαθαίνουν πώς όταν διεκδικούν μπαλιές στον αέρα πρέπει να ανασηκώνουν το ένα γόνατο. Με αυτόν τον τρόπο αποκομίζουν διπλό κέρδος. Από τη μία, προστατεύουν το σώμα τους από τους αντιπάλους, το οποίο αλλιώς θα ήταν φουλ εκτεθειμένο. Και από την άλλη, αποκτούν μεγαλύτερη ώθηση στο άλμα τους, κάτι που τους επιτρέπει να φτάσουν στο μάξιμουμ σημείο από πλευράς ύψους και άρα να έχουν πλεονέκτημα.
Είναι βάσιμο να υποθέσει κανείς πως ο Οβόνο λειτούργησε στη συγκεκριμένη μοιραία φάση βάσει ενστίκτου. Εντελώς αυθόρμητα δηλαδή, εφαρμόζοντας μια τεχνική που έχει υιοθετήσει χιλιάδες φορές σε προπονήσεις και αγώνες και ξεχνώντας ή υποτιμώντας το πόσο ταχύτητα και ορμή είχε αποκτήσει. Μόνο που την ίδια στιγμή ο άτυχος Χεσούς Ντε Μιγκέλ της Τενερίφης ερχόταν κι αυτός με τα χίλια και είχε μάτια μόνο για την μπάλα. Δεν πρόλαβε καν να δει τι του ερχόταν, αν το είχε συνειδητοποιήσει ίσως να προλάβαινε κάπως να προστατευτεί. Η σύγκρουση ήταν σφοδρότατη, στο χειρότερο σημείο. Και έγινε το κακό που δεν το χωράει κανένας νους.
Με έναν άνθρωπο να χάνει τόσο άδικα τη ζωή του και έναν άλλον να μένει με τις τύψεις, το ασήκωτο βάρος αυτού που προκάλεσε. Τιμωρηθεί δεν τιμωρηθεί ποινικά, η καριέρα του έχει τελειώσει, φαντάζει αδύνατο να καταφέρει να παίξει ξανά. Είτε επειδή δεν θα μπορεί ψυχολογικά είτε επειδή όπου πηγαίνει ο κόσμος θα τον κοιτάζει σαν (ή μήπως ως;) δολοφόνο…