Υπάρχουν πολύ συγκεκριμένοι τρόποι για να αντιληφθεί κάποιος τι είδους ποδόσφαιρο παίζει μία ομάδα. Αν είναι καλή, κακή ή μέτρια.
Το λένε τα αποτελέσματα, οι νίκες, οι βαθμοί που συγκεντρώνει.
Εν συνεχεία το λέει το γήπεδο, το θέαμα, η αίσθηση που έχει ο κόσμος αν του αρέσει αυτό που βλέπει.
Υπάρχει όμως κι ένας μοντέρνος, τον οποίο αποκαλύπτουν τα… κομπιούτερς και οι αριθμοί και αναλύουν οι data analysts.
Εκεί, μπορείς να βρεις μερικά κρυμμένα διαμαντάκια που μαρτυρούν πολύ περισσότερα πράγματα για τη δουλειά που γίνεται και τις αλλαγές που συντελούνται.
Αιώνιο πρόβλημα
Στην τελευταία του έρευνα, το διεθνές ποδοσφαιρικό παρατηρητήριο (CIES) έψαξε να βρει τις ομάδες εκτός των Top-5 ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων σε ότι αφορά τα σπριντ που κάνει κατά μέσο όρο κάθε παίκτης της, χωρίς την μπάλα.
Μικρή παρένθεση. Αυτό ήταν πάντα το μεγάλο πρόβλημα όλων των ελληνικών ομάδων, αλλά και της ελληνικής σχολής ποδοσφαίρου.
Οι κινήσεις στο χώρο, τα τρεξίματα χωρίς την μπάλα είναι κάτι βαρετό, κουραστικό και πολλές φορές άσκοπο. Σπάνια αναγνωρίζεται και απαιτεί πολύ κόπο.
Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής, οι ελληνικές ομάδες διαχρονικά σπάνια δούλευαν σε αυτό το κομμάτι, κάτι που ήταν πάντα η μεγαλύτερη διαφορά από άλλες ποδοσφαιρικές σχολές που παίζουν σε άλλες ταχύτητες και… τρέχουν πολύ.
Αυτό φαίνεται πως επιχειρεί να αλλάξει φέτος ο Τζέικομπ Νίστρουπ στον Παναθηναϊκό.
Αλλαγή φιλοσοφίας
Από την καλοκαιρινή προετοιμασία, πολλοί παίκτες έλεγαν για το πόσο απαιτητικές ενεργειακά είναι οι προπονήσεις, για το πόσο… ξεθεωτικό είναι το πρόγραμμα.
Τώρα, όμως, αυτό φαίνεται στο γήπεδο. Σύμφωνα με την συγκεκριμένη έρευνα, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στην πρώτη δεκάδα σε αυτή την κατηγορία, κάθε παίκτης του κάνει κατά μέσο όρο 27 σπριντ χωρίς την μπάλα, ανά 90 λεπτά.
Μπορεί αυτό να μην λέει πολλά, αλλά μαρτυρά μία μεγάλη αλήθεια. Οι παίκτες του τριφυλλιού είναι πολύ καλά προπονημένοι, αντέχουν να κάνουν επαναλαμβανόμενα σπριντ χωρίς την μπάλα, μπορούν να παίξουν σε μεγάλες εντάσεις / ταχύτητες και αυτό μεταφράζεται σε όλα τα υπόλοιπα: καλό ποδόσφαιρο, νίκες, θέαμα.
Κάνει τη διαφορά
Ο Νίστρουπ επιχειρεί κάτι πολύ ενδιαφέρον. Να συνδυάσει την σκανδιναβική φιλοσοφία σε ότι αφορά τη φυσική κατάσταση, τα τρεξίματα, την νοοτροπία, με την μεσογειακή αλεγρία με την μπάλα στα πόδια.
Κι αυτό, μέχρι στιγμής, αποτυπώνεται στο γήπεδο, τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Αν δει κανείς αυτή την δεκάδα (χωρίς τις ομάδες των Top-5 πρωταθλημάτων) θα διαπιστώσει πόσο ουσιαστική είναι αυτή η κατηγορία.
Η Μπόντο Γκλιμτ είναι πρώτη στην Νορβηγία, η Φέγενορντ οδηγεί την κούρσα στην Ολλανδία, η Ραπίντ Βιέννης στην Αυστρία, η Χάμαρμπι δεύτερη στη Σουηδία, ομάδες όπως ο Άγιαξ, η Σέλτικ, η Ντινάμο Κιέβου στηρίζουν το επιθετικό τους παιχνίδι πάνω σε αυτά τα τρεξίματα.
Είναι μία κατηγορία που έχει μόνο καλά προπονημένες ομάδες, οι οποίες δουλεύουν πολύ και κοπιάζουν μέσα στο γήπεδο.
Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί ο Νίστρουπ και το τεχνικό του επιτελείο…