Πέρυσι, δεν σου έδινε την εικόνα ανθρώπου που χαιρόταν 100% να βρίσκεται εκεί. Δεν είναι πως υπέφερε, αλλά η γλώσσα σώματός του δεν έκρυβε ένα κάποιο κράτημα, μια κάποια απορία για το αν ο Παναθηναϊκός και αυτός είναι ταιριαστό ζευγάρι. Φέτος, μετάλλαξη. Ο Ντάβιντε Καλάμπρια «πετάει». Ματς το ματς, στιγμή τη στιγμή.
Μην κρύβοντας τα συναισθήματά του, δείχνοντας πόσο πολύ γουστάρει που φοράει την πράσινη φανέλα, που είναι μέλος αυτής της ομάδας, με αυτούς τους συμπαίκτες. Κάνει σήματα στην εξέδρα να φωνάξει πιο δυνατά, είναι περισσότερο από ποτέ ενταγμένος στον πράσινο οργανισμό. Είναι καλά, περνάει μια χαρά. Κι αυτό… βγαίνει προς τα έξω.
Υπό μία έννοια, θα έπρεπε να το περιμένουμε. Μιλάμε για έναν παίκτη που έχει αγωνιστεί επί σειρά ετών και έχει φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού στη Μίλαν, έστω κι αν αυτή αγωνιστικά δεν είναι το μεγαθήριο του άλλοτε. Η ουσία δεν αλλάζει: Σε τέτοιο mega club δεν στέκεσαι, δεν ξεχωρίζεις αν δεν έχεις κάτι πολύ πάνω του μέσου όρου.
Ο περσινός Παναθηναϊκός, δεν υπάρχει πιο κομψός τρόπος να το θέσουμε, ξενέρωνε τον Καλάμπρια. Δεν λέμε πως περνιόταν για μεγαλύτερος από την ομάδα. Αλλά, ανθρώπινο ήταν, έκανε τη σύγκριση με όσα ήξερε και μελαγχολούσε, χαλιόταν. Εξ ου και ότι στις αρχές του καλοκαιριού στο μυαλό του έπαιξε σοβαρά το σενάριο επιστροφής στην Ιταλία, το έψαξε μάλιστα αρκετά μια περίοδο.
Η άφιξη του Τζέικομπ Νίστρουπ και οι πολύ δυνατές καλοκαιρινές μεταγραφές άλλαξαν τα δεδομένα. Ο 29χρονος αμυντικός γρήγορα κατάλαβε πως τα πράγματα φέτος θα ήταν πολύ διαφορετικά στο Τριφύλλι. Εντός του περιγράμματος που θέλει ένας φιλόδοξος παίκτης, που κυνηγάει τίτλους και μεγάλες στιγμές. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε στο γήπεδο.
Intime – Maropoulos Alexandros
Να, χθες, κόντρα στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας, ο Καλάμπρια έκανε ακόμα ένα σπουδαίο ματς. Μερικά από τα στατιστικά του μεταφέρουν με πιστότητα αυτήν την εικόνα: 94 επαφές με την μπάλα, 1 γκολ (1,12 xG με 5 τελικές και 2 μεγάλες χαμένες ευκαιρίες), 49/57 επιτυχημένες πάσες, 2 πάσες-κλειδιά, 20/22 προωθημένες πάσες, 2/3 κερδισμένα τάκλιν, 8/10 κερδισμένες μονομαχίες, 5 ανακτήσεις, 2/2 πετυχημένες ντρίμπλες. Ήταν παντού κομβικός δηλαδή, τόσο σε άμυνα όσο και σε επίθεση.
Κι εδώ έγκειται η μεγαλύτερη «μαγκιά» του Νίστρουπ. Πέρα από το ότι βρήκε τα κατάλληλα λόγια σε ανθρώπινο επίπεδο για να τον «ψήσει», φρόντισε παράλληλα να του δώσει το κατάλληλο αγωνιστικό πλαίσιο, ένα ρόλο-κλειδί, για να αντλήσει το μάξιμουμ δυνατό. Μέσα από το να κάνει, εκτός πολλών ακόμα άλλων, εσωτερική κίνηση και να γίνεται κρυφός επιθετικός. Φορτώνοντας συχνά με παίκτες την αριστερή πλευρά, ανοίγει χώρος από απέναντι και ο Ιταλός μπακ έχει ως εντολή να το αξιοποιήσει. Ανεβαίνει έτσι στο επιθετικό τρίτο, έτοιμος να σεντράρει ή να σουτάρει, να δημιουργήσει υπεραριθμίες, χώρους και καταστάσεις.
Με αυτά και με τούτα μπορούμε πια να το πούμε ακόμα πιο δυνατά: Ο Καλάμπρια είναι η καλύτερη εσωτερική μεταγραφή του Νίστρουπ. Τον πίστεψε, δούλεψε σε πολλαπλά επίπεδα μαζί του – μόνο τυχαίο δεν είναι πως φέτος είναι «στεγνός» με τρομερή φυσική κατάσταση – και τον μετέτρεψε έτσι σε έναν από τους ηγέτες του μέσα στον αγωνιστικό χώρο.