Τον Σεπτέμβρη του 2020 το ποδόσφαιρο βρισκόταν σε μια περίεργη φάση. Η προηγούμενη και η επερχόμενη σεζόν είχαν συμπτυχθεί ελέω κορωνοϊού, τα ευρωπαϊκά προκριματικά που κανονικά θα είχαν διεξαχθεί μέσα στο καλοκαίρι ξεκινούσαν με την έλευση του φθινοπώρου και τα γήπεδα ήταν άδεια επ’ αόριστον.
Ο ΠΑΟΚ εκείνες τις ημέρες ήρθε σε συμφωνία με έναν 24χρονο Σέρβο, παιδί της Παρτιζάν, που δεν είχε καταφέρει να καθιερωθεί στην Μπενφίκα. Λίγες μέρες αργότερα, μόλις στον πρώτο επίσημο αγώνα του με τη φανέλα του Δικεφάλου, θα σκόραρε απέναντι στην πρώην ομάδα του. Ήταν το 2-1 επί της Μπενφίκα, σε μια βραδιά που έμελλε να αποτελέσει την αρχή μιας σπουδαίας σχέσης.
Έξι χρόνια αργότερα, ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς δεν είναι απλώς ένας από τους καλύτερους παίκτες του ΠΑΟΚ. Είναι ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο ελληνικό πρωτάθλημα…
Ο παίκτης που θα ήθελαν όλοι
Υπάρχει προπονητής ελληνικής ομάδας που δεν θα ήθελε τον Ζίβκοβιτς στο ρόστερ του; Υπάρχει οπαδός που θα έλεγε όχι στο ενδεχόμενο να δει αυτόν τον παικταρά με τη φανέλα της ομάδας του; Δύσκολα θα βρεθεί έστω κι ένας. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά για το μέγεθος της επιτυχίας του ΠΑΟΚ να κρατήσει τον Σέρβο στην Τούμπα.
Το εντυπωσιακό με τον Ζίβκοβιτς δεν είναι μόνο η ποιότητά του. Είναι ότι κάθε χρόνο εμφανίζεται καλύτερος, πιο ολοκληρωμένος, πιο επιδραστικός. Κάθε σεζόν προσθέτει και κάτι καινούργιο στο παιχνίδι του….
Φέτος, για παράδειγμα, βλέπουμε έναν ποδοσφαιριστή που δεν περιορίζεται στον παραδοσιακό ρόλο του εξτρέμ. Όποτε χρειάζεται, συγκλίνει στον άξονα, λειτουργεί ουσιαστικά ως δεκάρι, οργανώνει, μοιράζει, δημιουργεί. Όπως έκανε και στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης στη φάση του πρώτου γκολ…
Και όλα αυτά χωρίς να ξεχνάει τις υπόλοιπες υποχρεώσεις του μέσα στο γήπεδο.
Ο ηγέτης που δεν κρύβεται ποτέ
Το μεγαλύτερο προσόν του Ζίβκοβιτς βέβαια είναι άλλο. Είναι από τους παίκτες που ζητούν την μπάλα όταν αυτή καίει. Όταν το παιχνίδι απαιτεί κάποιον να βγει μπροστά να πάρει μια πρωτοβουλία, να δοκιμάσει μια δύσκολη πάσα, να κάνει κάτι out of the box, ο Σέρβος δεν θα κρυφτεί.
Μπορεί να κάνει λάθος, μπορεί να χάσει την μπάλα, μπορεί μια προσπάθειά του να μη βγει. Αλλά θα ξαναζητήσει την μπάλα στην επόμενη φάση. Και στη μεθεπόμενη. Κι αυτό είναι που ξεχωρίζει τους πραγματικούς ηγέτες από τους καλούς ποδοσφαιριστές…
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι έχει εξελιχθεί στον φυσικό ηγέτη του ΠΑΟΚ. Το περιβραχιόνιο του αρχηγού δεν του χάρισε αυτόν τον ρόλο. Τον κέρδισε με την παρουσία του, τον επαγγελματισμό του και, κυρίως, με όσα κάνει μέσα στις τέσσερις γραμμές.
Πολύ περισσότερα από μια ανανέωση
Γι’ αυτό και η συμφωνία της παραμονής του Ζίβκοβιτς θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως μία από τις σημαντικότερες κινήσεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο φέτος. Εάν ο ΠΑΟΚ έφερνε από το εξωτερικό έναν ποδοσφαιριστή με τα χαρακτηριστικά και την ποιότητα του Σέρβου, θα μιλούσαμε σίγουρα για το μεταγραφικό χτύπημα της χρονιάς!
Και υπάρχει κάτι ακόμα σημαντικότερο. Η παραμονή του Ζίβκοβιτς είναι μια απάντηση σε όσους σπεύδουν να ξεγράψουν τον ΠΑΟΚ από τις αρχές του Νοέμβρη. Ο ΠΑΟΚ δεν κρατάει απλώς τον αρχηγό του. Κρατάει τον πιο επιδραστικό ποδοσφαιριστή του και βροντοφωνάζει ότι είναι εδώ, όρθιος, δυνατός και έτοιμος για την επόμενη μέρα. Με τη σημαία στον ιστό της…