Απελπισία. Μια λέξη που μας ερχόταν ξανά και ξανά στο μυαλό βλέποντας το ναυάγιο της Εθνικής στο Άμστερνταμ. Κάποιος πολύ (μα πολύ…) θετικά σκεπτόμενος θα μπορούσε, κάπως μοιρολατρικά και με βάση τα πολύ καλά πρότερα δείγματα στο Nations League, να πει κάτι σαν «συμβαίνουν και αυτά», να το αποδώσει σε ατύχημα της μιας βραδιάς και να ζητήσει να πάμε παρακάτω. Θα ήταν, βέβαια, περισσότερο ρομαντικό παρά χρήσιμο. Δεν πρέπει να συμβαίνουν αυτά. Δεν (μπορεί να) είναι νορμάλ για μια ομάδα με τις δυνατότητες της δικής μας να παθαίνει τέτοιο ιστορικό κάζο όπως η αποψινή 7άρα στην Ολλανδία.
Στην ουσία, οι Οράνιε ξεγύμνωσαν όλες μας τις αδυναμίες στο μέγιστο βαθμό με τον πιο σκληρό τρόπο. Στο «6», στην άμυνα. Και πάνω από όλα, μας τιμώρησαν για την παντελώς λανθασμένη ανάγνωση στις απαιτήσεις του παιχνιδιού. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς επιλέγοντας το 4-4-2 με 2 φορ περιοχής όπως ο Παυλίδης και ο Ιωαννίδης ήταν σαν να πυροβόλησε τα πόδια του. Το ρίσκο ήταν πολύ μεγάλο και οι Ολλανδοί του Τσάβι, πιάνοντας εκπληκτική απόδοση για να τα λέμε όλα, έκαναν πάρτι.
Πήραν τον άξονα, πήραν τον έλεγχο, πήραν τα πάντα (όλα), πρεσάροντας, ντριμπλάροντας, αλλάζοντας θέσεις με ζηλευτή ακρίβεια. Μας διέλυσαν, μας έβαζαν γκολ όπως θέλανε, όταν θέλανε. Και ήταν μάλλον αναμενόμενο από τη στιγμή που ήμασταν κομμένοι στα δύο και έλειπε παίκτης στα χαφ έχοντας επιλέξει διάταξη με 2 μπροστά, οι οποίοι ναι μεν έχουν φιλότιμο και βοηθούν όσο μπορούν αμυντικά, αλλά δεν είναι αυτή η δουλειά τους κι αυτό φάνηκε.
Το πρόβλημα είχε ξεκινήσει πριν καν τη σέντρα. Με την αλαζονεία που προσεγγίσαμε το παιχνίδι, με τη χαλαρότητα που μπήκαμε στο γήπεδο. Λες και ήμασταν η… Μπαρτσελόνα του Τσάβι. Μερικές φορές πρέπει να βάζεις νερό στο κρασί σου και να αποδέχεσαι πως δεν μπορείς να παίξεις παντού και πάντα στο ίδιο στιλ. Κι όταν βλέπεις πως αυτό που έκανες δεν λειτουργεί, να μην επιμένεις πεισματικά αλλά να σπεύδεις να το διορθώνεις με γρήγορες αλλαγές – μοιάζει απίστευτο πως ο Γιοβάνοβιτς περίμενε το 64′ για να κάνει τις πρώτες του κινήσεις από τον πάγκο κι ας ξέρουμε πως γενικώς αργεί (τις αλλαγές).
Η τριάδα των Ολλανδών χαφ (Ντε Γιονγκ, Φέερμαν, Ράιντερς) όρισε το τέμπο, όρισε το αφεντικό με τρόπο σαρωτικό. Έσπασαν το πρέσινγκ, έβγαζαν συνεχείς υπεραριθμίες, οι δύο χαφ μας (Τριάντης – Ανδρούτσος) παλεύαν με άνισους όρους και εκτέθηκαν κάμποσες φορές στο χώρο ευθύνης τους κόντρα σε πολύ ποιοτικότερους αντιπάλους. Τα στόπερ και τα μπακ της Εθνικής ήταν επίσης αλλού γι’ αλλού και το κακό έγινε. Γιατί δεν υπήρχε ισορροπία, γιατί ανάμεσα στις γραμμές οι Ολλανδοί βρήκαν «λεωφόρους» λόγω του λάθος στησίματος που έκανε αδύνατες τις αλληλοκαλύψεις, τα ντουμπλαρίσματα από μεριάς μας. Πώς να κρατήσεις έτσι μπάλα και να απορροφήσεις πίεση; Πώς να αντισταθείς όταν δεν έχεις ίχνος συνοχής;
Το ταλέντο το διαθέτουμε ως σύνολο, μια βραδιά όσο κακή ή ντροπιαστική κι αν είναι, δεν το αλλάζει αυτό εννοείται. Μόνο που δεν αρκεί από μόνο του. Χρειάζονται κι αλλά πολλά, για να μην χαραμίζεται. Το 4-4-2 σε τέτοια εκτός έδρας παιχνίδια και με αυτά τα πρόσωπα ήταν αυτοκαταστροφικό. Θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε πάει πιο ανεκτά αν ο ένας εκ των δύο μπροστά ήταν ο Μπάμπης Κωστούλας, που μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα στο πρέσινγκ και στις αμυντικές βοήθειες. Αλλά ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς τον άφησε εκτός αποστολής και μάλιστα έδειξε ενοχλημένος όταν ρωτήθηκε σχετικώς πριν από τη σέντρα – γιατί άραγε, δεν έπρεπε να το εξηγήσει; Ακόμα μια απόφαση του Σέρβου κόουτς που γέννησε έντονη συζήτηση, σκληρή κριτική. Διόλου αδίκως, προφανώς, τι να λέμε. Σε μια βραδιά που δεν μαζεύεται και δεν δικαιολογείται. Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε, στις χαρές και στις λύπες μαζί πρέπει για την Εθνική, αλλά το σημερινό πόνεσε, μας γύρισε πολύ πίσω.