H 13η Νοεμβρίου είναι μία ημερομηνία που το βουλγαρικό ποδόσφαιρο θέλει με κάθε τρόπο να ξεχάσει.
Αυτό το εντός έδρας 0-5 από την Ισλανδία, ίσως και να ήταν το σημείο ναδίρ για μία χώρα που το 1994 λίγο έλειψε να παίξει στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Κολλημένη στην Γ’ κατηγορία του Nations League, με μηδενική πρόοδο τα τελευταία χρόνια, ελάχιστους παίκτες πρώτης γραμμής και καμία ένδειξη ότι αυτό μπορεί να αλλάξει στο μέλλον.
Ωστόσο, για κάποιον είναι μία ημερομηνία ορόσημο που δεν θα ξεχάσει ποτέ. Όταν στο 63ο λεπτό μπήκε ως αλλαγή στον αγωνιστικό χώρο ο Γκεόργκι Λαζάρεφ, είχε καταφέρει μία από τις μεγαλύτερες νίκες της ζωής του.
Διότι κανείς δεν του έδινε ούτε μία πιθανότητα να παίξει επαγγελματικά ποδόσφαιρο.
Εκείνος, όχι μόνο τους διέψευσε, αλλά είναι πλέον πηγή έμπνευσης σε ανθρώπους που έχουν το ίδιο πρόβλημα.
Παιδικό τραύμα
Ο Λαζάροφ έχασε ένα μεγάλο μέρος της ακοής του σε ηλικία 2 ετών, έπειτα από σοβαρές επιπλοκές μιας παιδικής ασθένειας (ιλαρά) που άφησε ένα μόνιμο αποτύπωμα πάνω του.
Από παιδί ζει με δύο ακουστικά στα αυτιά που τον βοηθούν να ανακτήσει μέρος της χαμένης του ακοής. Είχε κλίση στο ποδόσφαιρο, αλλά κανείς δεν του έδινε τύχη να παίξει επαγγελματικά.
Αρνήθηκε να κάνει επέμβαση αποκατάστασης με μοσχεύματα, αφού σε μία περίπτωση τραυματισμού στο κεφάλι μπορεί να είχε ανυπολόγιστες επιπτώσεις στην υγεία του.

Επέλεξε να συνεχίσει να ζει (και να παίζει) με ακουστικά, πιστεύοντας ότι τίποτα δεν μπορεί να τον εμποδίσει να υλοποιήσει το όνειρο του.
Είχε δίκιο.
Μετρά 11 γκολ σε 45 εμφανίσεις με την Τσέρνο Μόρε της Βάρνας και μετά από 9 συμμετοχές στην Εθνική Ελπίδων είχε έρθει η ώρα για την κλήση στην Εθνική Ανδρών.
Υπάρχει ελπίδα…
Η Βουλγαρία μπορεί να διαλύθηκε στην αναμέτρηση με την Ισλανδία, αλλά έχει κάτι που μπορεί να κρατήσει.
Το ντεμπούτο του Λαζάροφ, ο οποίος αποτελεί ήδη πηγή έμπνευσης για πολλά παιδιά στη χώρα: “Αντιμετώπισα το… ακατόρθωτο σε όλη μου τη ζωή. Μου είπαν ότι δεν είχα καμία τύχη να παίξω επαγγελματικά ποδόσφαιρο, αλλά ποτέ δεν έχασα την πίστη μου.
Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που μπορούμε να κάνουμε: να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε. Η ζωή είναι γεμάτη προκλήσεις, αλλά το πιο σημαντικό είναι να μην τα παρατάμε ποτέ”.
Ίσως τελικά να υπάρχει ακόμα ελπίδα για το βουλγαρικό ποδόσφαιρο να αναγεννηθεί από τις στάχτες του.
Από την στιγμή ο Λαζάροφ κατάφερε να νικήσει ένα τέτοιο πρόβλημα υγείας και να παίξει σε επαγγελματικό επίπεδο, τότε όλα είναι πιθανά…
