Έχοντας γνωρίσει τεράστια άνοδο στις επιλογές των παραθεριστών για καλοκαιρινές διακοπές τα τελευταία χρόνια, η Σίφνος ζει μέρες… δόξας. Ωστόσο για ακόμη μία φορά και παρά τα αμέτρητα ανάλογα περιστατικά, φαίνεται ότι αυτή η ραγδαία ανάπτυξη δεν στηρίζεται σε στέρεες βάσεις.
Συνήθως δύο είναι τα μεγάλα προβλήματα που εμφανίζονται σε πολλά ελληνικά νησιά την περίοδο του καλοκαιριού. Τα σκουπίδια και το νερό, αν αφήσουμε στην άκρη το… κυκλοφορικό, καθώς ειδικά τον Αύγουστο, πιο άνετα απολαμβάνεις βόλτα με αυτοκίνητο στην Ομόνοια και στο κέντρο της Αθήνας, παρά στο δρόμο για μια παραλία σε δημοφιλή προορισμό.
Προφανώς όλα αυτά σχετίζονται με τις υπάρχουσες υποδομές και στο «βάρος» που καλούνται να αντέξουν 3-4 μήνες τον χρόνο, το οποίο είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Ειδικά σε περιπτώσεις νησιών όπως η Σίφνος τα οποία γνωρίζουν σημαντικότατη αύξηση τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση γίνεται έτος με το έτος ολοένα και πιο δύσκολα. Και πλέον έφτασε το αποκορύφωμα καθώς το νερό δεν φτάνει για όλους…
Σε νησιά των Κυκλάδων (και όχι μόνο) το πρόβλημα είναι υπαρκτό αφού το νερό προέρχεται από αφαλατώσεις. Και φυσικά οι εγκαταστάσεις δεν έχουν την δυνατότητα να καλύπτον τις αυξημένες ανάγκες όταν ο πληθυσμός πολλαπλασιάζεται. Μάλιστα η κατάσταση έγινε ακόμη πιο δυσχερής εξαιτίας βλάβης σε έναν από τους σταθμούς στον Πλατύ Γιαλό τον περασμένο μήνα.
![«Ο τελευταίος άντρας»: Το τραγικό τέλος του αγοριού που υποδυόταν τον μικρό Χρύσανθο στην ταινία με τον Κώστα Βουτσά «Ο τελευταίος άντρας»: Το τραγικό τέλος του αγοριού που υποδυόταν τον μικρό Χρύσανθο στην ταινία με τον Κώστα Βουτσά](https://menshouse.gr/media/2024/09/06/menshouse_20240906143933_510614-710x447.jpg)
Και κάπως έτσι η Σίφνος είχε την καθόλου τιμητική πρωτιά να τεθεί σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης μέχρι τις 22 Ιουλίου, λόγω της δραματικής έλλειψης νερού, όπως έγινε γνωστό μέσω κατεπείγουσας ανακοίνωσης της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας.
Η εύκολη απάντηση είναι ότι φταίει το κράτος… Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι πολίτες και μάλιστα οι επιχειρηματίες φέρουν πολύ μεγάλο μέρος της ευθύνης. Όταν ολόκληρο το χειμώνα το νησί μετατρέπεται σε… εργοτάξιο κατασκευών, κανείς δεν σκέφτεται τις συνέπειες. Και όπως τονίζει ο αντιδήμαρχος, Μανώλης Φουτουλάκης, μιλάμε για… θηρία και όχι για γραφικά μικρά καταλύματα.
«Έχουμε πάρα πολύ μεγάλη αύξηση της οικοδόμησης. Τα 3-4 τελευταία χρόνια βρεθήκαμε με πάρα πολλές πισίνες και μεγάλους κήπους που χρειάζονται πότισμα όλη μέρα. Είμαστε στα όρια μας. Όλο τον χειμώνα χτίζουνε. Και αυτό που παρατηρώ είναι ότι δεν θα χτίσουν ένα παραδοσιακό κυκλαδίτικο σπίτι όπως το ξέρουμε από παλιά, αλλά μια βίλα με πισίνα και γύρω-γύρω στρέμματα με φυτά τα οποία θα πρέπει να ποτίζονται. Δεν μπορούμε να τα εξυπηρετήσουμε όλα αυτά. Τέτοιες ανάγκες παλιά το νησί μας δεν τις είχε» δήλωσε χαρακτηριστικά.
Απολύτως ενδεικτικά του τι ακριβώς συμβαίνει στη Σίφνο σήμερα και ποιος ξέρει πού αλλού αύριο, είναι τα νούμερα. Τον φετινό Ιούνιο (μήνα που δεν έχει τόσο κόσμο σε σχέση με τους υπόλοιπους του καλοκαιριού) η κατανάλωση ήταν η διπλάσια από τα επίπεδα του περυσινού Αυγούστου!
«Οι μετρήσεις ήταν αυτές που μας φόβισαν και γι αυτό προσχωρήσαμε με τη δήμαρχο σε αυτή την απόφαση. Ενδεικτικά, εκεί που πέρσι τον Αύγουστο σε ένα παραθαλάσσιο μέρος κατανάλωναν 13 κυβικά ανά ώρα, φέτος τον Ιούνιο η κατανάλωση φτάνει έως και τα 25 κυβικά ανά ώρα», αποκάλυψε ο κ. Φουτουλάκης.
Το ακόμη πιο εξοργιστικό είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο που θεωρητικά η οικολογική συνείδηση είναι πιο ανεπτυγμένη. Φαίνεται, όμως, πως και πάλι δεν είναι αρκετή για να πείσει κάποιους να περιορίσουν την υπερκατανάλωση που σε τελική ανάλυση γυρνάει μπούμερανγκ εναντίον τους.
Όσο οι χειμώνες γίνονται ολοένα και πιο άνυδροι, οι γεωτρήσεις δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν και η μόνη λύση φαντάζουν οι επιπλέον μονάδες αφαλάτωσης. Για να γίνει αυτό βέβαια απαιτείται η συνδρομή της Πολιτείας ώστε να προχωρήσει άμεσα σε αυτό, καθώς ο Αύγουστος όταν και αναμένεται ο μεγάλος όγκος επισκεπτών στη Σίφνο, είναι μόνο ελάχιστες εβδομάδες μακριά.
Όμως ακόμη και τα επιπλέον έργα και οι κυβερνητικές παρεμβάσεις δεν μπορούν να δώσουν συνολική και οριστική λύση στο πρόβλημα, εάν δεν αλλάξουν και οι δικές μας συνήθειες και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το νερό, ως κάτι δεδομένο και ακόρεστο.