Το νησί που δε θα ξαναπάω διακοπές

Ένα τραγούδι χαρακτηρίζει το συγκεκριμένο νησί «Κόλαση» και, ξέρετε, έχει δίκιο…

Είχα καιρό να τη δω- αν και στη συγκεκριμένη φώτο δε βλέπομαι- και η χαρά μου μπορούσε να συγκριθεί μόνο με αυτήν που νιώθω όταν παίρνω τηλέφωνο στις 23:30 στο ψητοπωλείο και ο άνθρωπος μου λέει «Ναι, κύριε, υπάρχει ακόμα γύρος»: η ταυτότητα του «πολίτη» με τη φωτογραφία από το γυμνάσιο και το περιβόητο καπελάκι για μαλλί είχε μείνει μακριά από το πορτοφόλι μου για 9 ολόκληρους μήνες («Εγώ έκανα 3.5 χρόνια φαντάρος», θα λέω, όμως, στα παιδιά μου για να ψαρώνουν).

Καλοκαίρι 2010 και μόλις έχω βγάλει, λοιπόν, τα χακί. Από τον εξωτικό Προβατώνα Έβρου παίρνω το αυτοκίνητο, επιστρέφω στη βάση (Θεσσαλονίκη), από κει αεροπορικώς στην Αθήνα κι εν συνεχεία με καράβι για τα άνω Δωδεκάνησα.

leros

Το ταξίδι ξεκινά με τις καλύτερες προϋποθέσεις: στρατός τέλος, ενέργεια στο φουλ μετά από 200 σκοπιές που όχι Τούρκος δεν πλησίασε, αλλά ούτε Έλληνας, και η καλύτερη δυνατή παρέα- Μαρία, Ελένη, Μαρία, Άρης (κατά σειρά: αδερφή, κοπέλα, παιδική φίλη, κολλητός).

Με το που κατεβαίνουμε από το πλοίο, ωστόσο, το πράγμα αρχίζει να στραβώνει: ο Άρης υπηρετεί στη Λέρο, έχει μια βδομάδα άδεια κι εμείς έχουμε πάει να τον βρούμε. Βέβαια, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, προτιμότερο θα ήταν να είχαμε πάει στον πλανήτη Άρη, μιας και…

Μιας και η Λέρος δεν είναι, ρε παιδί μου, και η Μόνικα Μπελούτσι των Ελληνικών νησιών- πιο πολύ φέρνει σε Ντονατέλα Βερσάτσε: το νησί, λόγω ιταλικής κατοχής επί πολλά χρόνια, υποτίθεται πως θα ήταν το απόλυτο παράδειγμα ρασιοναλιστικής αρχιτεκτονικής. Τι διάολο, οι Ιταλοί έχουν φινέτσα, σωστά;

diona

Ε, η Λέρος είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα: η χώρα μοιάζει περισσότερο μ’ εγκαταλελειμμένη πόλη σε ταινία αφιερωμένη στην Άγρια Δύση- από αυτές που για το πρώτο ημίωρο του  έργου βλέπεις έναν θάμνο να τον παρασέρνει ο αέρας και ν’ αναπηδά ασταμάτητα δίπλα σε λευκά κρανία από νεκρά βουβάλια.

skyls

Επίσης, το περιβόητο κάστρο της- από το οποίο, είναι η αλήθεια, μπορείς ν’ απολαύσεις τη θέα- έχει μεν πρόσβαση με το αμάξι, όμως η «ανάβαση» ισούται με τον 13ο Άθλο του Ηρακλή: αν τα καταφέρεις έχεις το δικαίωμα να υπερηφανεύεσαι πως είσαι ημίθεος.

kastes

Έπειτα, οι παραλίες. Προσπερνάμε το γεγονός πως όποιος υπήρξε ο νονός τους μάλλον διατηρούσε άριστες σχέσεις με το αλκοόλ («Βρομόλιθος», «Μπλεφούτι», «Γούρνα», «Ξηρόκαμπος» και άλλα που σε προδιαθέτουν θετικά να βουτήξεις. ΝΟΤ), φοράμε το μαγιό μας- ο ελληνικός στρατός μας είχε μετατρέψει σε ανδρικές πόρνες: είχαμε πάρει όλα τα κιλά του κόσμου-, αντηλιακό με δείκτη προστασίας 80 γιατί το φάντασμα της μαμάς αιωρείται από πάνω μας σε κάθε βήμα και είμαστε έτοιμοι.

Μιας και διαθέταμε έναν Αριστείδη στην παρέα, ας είμαστε δίκαιοι: οι παραλίες δεν ήταν καθόλου άσχημες. Όμως, είχαν ένα βασικό μειονέκτημα: τα πόδια σου μπορούσαν ν’ ακουμπάνε στο νερό ενόσω κάνεις ηλιοθεραπεία, αλλά την ίδια στιγμή το κεφάλι σου ακουμπούσε στην κολώνα του STOP- ο άτιμος ο δρόμος παραήταν κοντά.

lersas

Σα να μην έφτανε αυτό, οι περισσότερες είναι τόσο στενές και το κομμάτι άμμου τόσο μικρό, που ασυναίσθητα στο μυαλό σου ερχόντουσαν «οδηγίες» από ασανσέρ: μέχρι τρία άτομα, συνολικό βάρος 225 κιλά (τόσοι χωρούσαν ταυτόχρονα, γι’ αυτό κάναμε ροτέισον στις Μαρίες εμείς).

Από νυχτερινή ζωή τα πράγματα είναι καλύτερα- τουλάχιστον για τους σινεφίλ: αν συνδυάσεις το όλο σκηνικό της χώρας με το γεγονός πως το νησί δεν αποτελεί και τον νούμερο 1 τουριστικό προορισμό, οι λιγοστοί, ληθαργικά κινούμενοι άνθρωποι που συναντάς θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι πρωταγωνιστές στο «Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών».

Αυτή η εικόνα τρόμου επιτείνεται, μάλιστα, αν πρέπει ν’ αφήσεις τον φίλο σου βραδιάτικα στο στρατόπεδο του νησιού: το ψυχιατρείο που περνάς για να φτάσεις στην πύλη της ναυτικής βάσης στέκεται επιβλητικό και τρομαχτικό σε τέτοιο βαθμό, που έκανε τα κορίτσια να έχουν εφιάλτες τους οποίους ξεπέρασαν μετά από πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας (εγώ, επειδή είμαι και άντρας, ακόμα τινάζομαι το βράδυ).

psychiare

Το μοναδικό ξεκάθαρα θετικό στο συγκεκριμένο νησί είναι πως οι μόνιμοι κάτοικοι της Λέρου (οι… Λερωμένοι;) είναι συμπαθέστατοι, εξυπηρετικοί και πάντα πρόθυμοι να σε βοηθήσουν να δραπετεύσεις και να πας στην Πάτμο.

Όχι, δεν είναι πως η Λέρος είναι το χειρότερο μέρος στον κόσμο- το Αλκατράζ την «κερδίζει» στα σημεία.

Όμως…

Όμως, να: για τη Λέρο έχει γραφτεί το παρακάτω τραγούδι.

Ο Άρης, η Μαρία, η Ελένη και η Μαρία θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι οι στιχουργοί του.

Κι εγώ, μετά, θα έβαζα τη μουσική.