Τι είναι Sin boy, τι είναι Mama και πώς κάνει εκατομμύρια views ένα τραγούδι που δεν αρέσει πουθενά;

Κάθε εποχή έχει τα δικά της καλά και κακά. Σε κάθε εποχή θα υπάρχουν αυτοί που θα λένε «εγώ στην εποχή σου δεν είχα αυτές τις αηδίες». Κάπως έτσι πάει και σε επίπεδο μουσικής. Η μουσική κουλτούρα εξελίσσεται και προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της εποχής.

Όπως φαίνεται, οι απαιτήσεις της σημερινής εποχής απαιτούν ρεγκετόν, τραπ και λάτιν. Ιδανικά και τα τρία μαζεμένα σε ένα. Κάπως έτσι έχουμε το 2019 να αποτελεί το έτος κατά το οποίο η ελληνική μουσική εκθρονίζει το λαϊκοπόπ ή το σκέτο ποπ για να βάλει στη θέση τους την χιπ χοπ-τραπ μουσική.

Sin Boy, Light, Madclip, Mente Fuerte, Ύπο είναι τα πιο τρανταχτά ονόματα που αποτελούν τα πιο must/mainstream ονόματα στις playlists ραδιοφωνικών σταθμών, djs και σπάνε κάθε ρεκόρ σε Spotify και Youtube. Ας πούμε το τραγούδι του Sin Boy με τίτλο Gigi έχει ξεπεράσει μέσα σε ένα χρόνο τα 50 εκατομμύρια views, κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ άλλοτε ελληνικό τραγούδι.

Αυτό το ρεύμα μουσικής χαρακτηρίζεται από ένα συγκεκριμένο μοτίβο σε επίπεδο μελωδίας, το οποίο προφανώς και δε μπορεί να μπει σε κριτική από ανθρώπους όπως εγώ που δε γνωρίζουμε τα τεχνικά στοιχεία της μουσικής. Μπορεί να μπει σε κριτική μόνο ανάλογα τα γούστα και το άκουσμα. Κι αυτά, ευτυχώς, δεν είναι αντικειμενικά.

Υπάρχει όμως κάτι που επίσης είναι σταθερό σε μοτίβο και μπορεί να τεθεί υπό συζήτηση και αμφισβήτηση. Κι αυτό, πάλι ευτυχώς, είναι αντικειμενικό. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε.

Αυτά τα τραγούδια είναι στιχουργικά εκτρώματα. Όχι μόνο για τη φτώχια που έχουν σε λεκτικό επίπεδο. Πάνω απ΄όλα για τα μηνύματα που περνάνε. Μηνύματα που όταν προσφέρονται πακέτο με μια γοητευτική μελωδία, δεν τα διαβάζει κανείς ή τα αφήνει να περάσουν στο πολύ χαλαρό.

Σεξισμός, περηφάνια για ναρκωτικά, πιστόλια, παραβιάσεις γενικώς, επίδειξη χρήματος και «σου έκλεψα τη γκόμενα και της έδειξα τι θα πει σωστός άντρας». Δεν υπάρχει τέτοιος στίχος, αλλά αν υπήρχε δεν θα έκανε καθόλου εντύπωση. Άλλωστε, κι οι υπόλοιποι στίχοι δεν διαφέρουν.

Κάθε εποχή έχει τα δικά της κακά μουσικά ακούσματα. Στην δική μου ας πούμε ακούγαμε Πρόδρομο Καθηνιώτη και Σώτη Βολάνη. Δεν υπήρξε όμως ποτέ τέτοιο χυδαίο και ακραιφνές δείγμα υποτίμησης της γυναίκας. Κι αυτό το γράφω εγώ που θεωρώ ότι η φάση με τις μομφές για σεξισμό σήμερα πολλές φορές είναι υπερβολική και αβάσιμη.

Ακόμα και στη χιπ χοπ σκηνή των προηγούμενων δεκαετιών θα μπορούσε να βρει κανείς τέτοια στοιχεία. Όχι όμως σε τέτοιο απόλυτο βαθμό και με τέτοια απήχηση. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά. Τότε ζήτημα  να άκουγαν το ένα στα δέκα κομμάτια πάνω από 20-30.000. Κι ίσως είναι πολλοί.

Τώρα, ακόμα κι αν θες να αποφύγεις το ένα, θα βρεθούν άλλα 40 να εισβάλλουν στα αυτιά σου και με την τόση επανάληψη, όλο και κάτι θα κολλήσει.

Το αποκαρδιωτικό είναι πως τα τραγούδια αυτά αποκτούν τέτοια δύναμη χάρη κυρίως σε ηλικίες από 25 και κάτω. Ηλικίες δηλαδή όπου πολλά πράγματα είναι ακόμα υπό διαμόρφωση. Αν ας πούμε τα 16χρονα ακούνε διαρκώς ότι οι γυναίκες είναι πουτ..ες όπως τραγουδάει ο Sin Boy στο Gigi, θα είναι παράλογο να το υιοθετήσει ως μότο ζωής; 

Αν ακούνε τον Light να επιδεικνύει τα λεφτά που βγάζει, τη τζιπάρα που αγόρασε, τις κοπέλες που τον ακολουθούν για το χρήμα, θα είναι απίθανο πολλά παιδιά να θέσουν τέτοιους στόχους ζωής;

Αποφεύγω όσο μπορώ να ακούγομαι σαν τους πατεράδες ή τους παππούδες μας που λέγανε ότι τα video games προάγουν τη βία. Αλλά κάποια πράγματα εδώ είναι ξεκάθαρα. Οι περισσότεροι είναι ούτως ή άλλως ευάλωτοι σε τέτοιες εικόνες και πληροφορίες. Όταν όμως έρχονται με την έννοια της μουσικής κι όταν αυτή η μουσική δημιουργεί το πλαίσιο ομάδας στην οποία σε προσκαλεί να γίνεις μέλος, το ζήτημα είναι πιο σοβαρό.

Ένας 15χρονος που θα βλέπει όλη του την τάξη να τραγουδάει με πάθος «ξέρω τι θέλεις ρε πουτ…  μεγιστάνα από αλάνα», δε θα αντέξει να μείνει στην απ΄έξω. Θα γίνει κι αυτός φαν της φάσης, γιατί, όλοι το περάσαμε και ξέρουμε, κάτι τέτοια μετράνε στις παρέες στα σχολεία.

Εδώ σε μεγαλύτερες ηλικίες συμβαίνει έτσι. Δεν είναι λίγες οι παρέες που εισάγουν στους κώδικες επικοινωνίας τους αυτά τα τραγούδια. Αν δει κανείς για παράδειγμα τα αδέλφια Αντετοκούνμπο που στα stories τους τα τραγουδάνε πολύ συχνά, θα καταλάβει. Κι αφού ο MVP του NBA ακούει Light, τότε θα ακούσει και ο πιτσιρικάς που τον έχει είδωλο.

Σαν να μη φτάνουν όλα τα παραπάνω, είναι νομοτέλεια πως αυτό το είδος μουσικής θα παρασύρει και άλλα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τραγούδι του Βρεττού που ακούγεται πολύ όλο το καλοκαίρι και αναφέρει ότι τα καλά κορίτσια δεν ξενυχτάνε και γυρίζουν νωρίς σπίτι. Άρα τα κορίτσια που θα γυρίσουν στις 5 το πρωί, δεν είναι καλά.

Κάποιος θα γυρίσει να μου πει «τόσα χρόνια που το κάνουν οι Αμερικάνοι ράπερς και παίζουν παντού στα clubs δε σας ενόχλησε. Τώρα που το κάνουν Έλληνες μάθατε τι είναι το trap»; Ποιος είπε ότι δεν μας-με ενόχλησε; Απλώς η εισαγόμενη κουλτούρα από την Αμερική δεν έχει τις ίδιες πιθανότητες να παράξει ταύτιση με αυτούς που την ακούνε εδώ. Όσο και να ξέρεις τι σημαίνει μια λέξη, στη μητρική σου γλώσσα έχει άλλη βαρύτητα.

Ο σημερινός 20άρης δεν θα θυμάται σε 10 χρόνια τον Snoop Dogg που του έλεγε ότι κάνει χόρτο διαρκώς. Θα θυμάται τον Sin Boy που τρέχει με 200 στη στροφή.

Όλα τα παραπάνω είναι απλώς μια άποψη. Μπορείς να την σκεφτείς, μπορείς να την αποδεχτείς, μπορείς να τραβήξεις το καζανάκι και να την στείλεις στην αποχέτευση.

Είναι βέβαιο όμως πως η σύγχρονη mainstream μουσική δεν είναι απλά ένα μουσικό άκουσμα-ενοχική απόλαυση.