Τα πλάνα ήταν, εξ αρχής, μεγαλεπίβολα.
Θα κατακτούσαμε- τότε- το ελληνικό ίντερνετ.
Θα γινόταν το site «πρώτη μούρη».
Θα πληρωνόμασταν άπαντες αδρά.
Θα γινόμασταν “talk of the town”. Και όχι απλά μιας συγκεκριμένης town, αλλά κάθε town που υπάρχει στην Ελλάδα.
Φυσικά: μετά θα κατακτούσαμε και τον κόσμο.
Τα «θα» μπορεί να έμοιαζαν πολλά, όμως, ελάτε τώρα: ΠΑΣΟΚάρες ήμασταν, εννοείται ότι θα χρησιμοποιούσαμε το βοηθητικό μόριο που βάζουμε για να σχηματίσουμε τον μέλλοντα χρόνο.
Όσο για εκείνον τον παρελθοντικό ενεστώτα;
Τέσσερα άτομα σ’ έναν καναπέ μιας καφετέριας, κάπου στη Δάφνη: ο Βαγγέλης, ο Θοδωρής, ο Ρηγάτος, ο γράφων.
Τα σχέδιά μας αποδείχτηκαν κινούμενα, μιας και ήταν αδύνατο να τα πιάσουμε. Όμως βγάλαμε όντως το Menshouse μετά από λίγο καιρό και μπορεί να πληρωνόμαστε πιο κοντά στο… αμυδρά παρά στο αδρά, αλλά και πάλι πληρωνόμαστε.
Το ξέρουμε ότι θ’ ακουστεί κοινότοπο, αλλά ξέρετε κάτι; Δικά μας γενέθλια είναι, ό,τι θέλουμε λέμε: το Mens, ακόμη και σήμερα τόσο καιρό μετά, προσιδιάζει πολύ περισσότερο σε χόμπι παρά σε κανονική δουλειά. Κι αυτό το καταλάβαμε όλοι όταν σ’ εκείνο τον καναπέ κάθισαν η Όλγα και η Ελένη.
Ο Στέργιος, ο Νικόλας, ο Γιώργος, ο Δημήτρης, η Ντίνα, ο… άλλος Γιώργος, ο Δημοσθένης, ο Σωτήρης, ο Κοντογεώ. Κι ενδεχομένως σε δική του καρέκλα, μισό σκαλί πάνω απ’ όλους, ο άρχων του διαδικτύου, ο Κωστής.
Όταν, δε, στην εξίσωση μπήκε και ο Παπ σε ρόλο ιππικού, καλπάζοντας πάνω σε λευκό άτι σαν άλλος Ανδρέας που ετοιμάζεται να πει στον Τσοβόλα να τα δώσει όλα, τότε γνωρίζαμε a priori πως, δεν μπορεί, κάτι πρέπει να κάναμε σωστά.
Τα χρόνια, πεισματικά κολλημένα στη συνήθειά τους, πέρασαν. Πέρα από «ξερά» κείμενα και longdocs, κάναμε δικό μας τηλεπαιχνίδι, δική μας fantasy league, γυρίσαμε εκπομπές.
O Βαγγέλης έγινε η αιώνια, και απαρέγκλιτη, σταθερά μας. Η Όλγα και η Ελένη… ξέρουν, δε χρειάζεται να γινόμαστε μελό. Το δίδυμο του Νικόλα με τον Γιώργο έγινε… Ακτύπητο, ο Καναβάρο έφτασε αθόρυβα να είναι η ψυχή του Μέσου και ο Δήμος, ο Σώτος και ο Κοντογεώ κάτι πολύ, πολύ παραπάνω από απλοί συνεργάτες. Ο Καραχά μετατράπηκε σε άτομο που χωρίς αυτόν απλά δεν υπάρχει site και ο Θοδωρής (μας) άνθισε κι από φέρελπις νεαρός έγινε πρότυπο επαγγελματία που, κάποια στιγμή στα εργασιακά του γεράματα, θα τον δώσουμε δανεικό με οψιόν αγοράς στο CNN.
Για τον Κωστή τα λόγια περιττεύουν- ή, έστω, δεν μπορούμε να τα βρούμε εμείς-, οπότε θ’ αρκεστούμε σε μια ταπεινή αποθέωση: «…».
Όμως τίποτα, μα τίποτα, δε θα γινόταν αν δεν υπήρχε ένα συγκεκριμένο άτομο εκείνη την πρώτη μέρα στη Δάφνη.
Το θυμάμαι σαν τώρα: +25 κιλά απ’ ό,τι είναι σήμερα, μ’ ένα αμάλγαμα ενθουσιασμού και άγχους στα μάτια, να κατεβάζει τη μία ιδέα μετά την άλλη. Ένας διευθυντής με το Μ κεφαλαίο, αλλά όχι επειδή είναι η πιο γνωστή ελληνική λέξη.
Ο φίλος που μαζί του προτιμάς να περπατάς στο σκοτάδι, παρά να είσαι μόνος σου στο φως. Για τότε, για τώρα, για πάντα.
Σ’ αυτή τη δεκαετία πολλοί εξ ημών γίναμε γονείς.
Υπό μία έννοια, όμως, το Menshouse θα είναι πάντοτε το πρώτο μας παιδί. Και σήμερα κλείνει 10 ολόκληρα χρόνια ηλεκτρονικής ζωής.
Με τη νοσταλγία να μας χτυπά επικίνδυνα την πόρτα και να μας κάνει να παραβλέπουμε τις όποιες αστοχίες, αφήστε μας να ονειρευτούμε για λίγο ακόμη εκείνον τον παρθενικό καφέ απ’ όπου ξεκίνησαν όλα.
Άραγε να υπάρχει πιο δυνατή εικόνα για μια παρέα από έναν καναπέ σε μια καφετέρια;