Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πια η (πρώην) πρόεδρος του Συλλόγου Τεμπών, ως μία μάνα που έχασε το παιδί της σε ένα τραγικό δυστύχημα. Ή μάλλον δεν είναι βασικά αυτό. Είναι ένα πολιτικό πρόσωπο που θα κριθεί από την κυβερνητική προοπτική και την αντιπολιτευτική ικανότητα.
Έχει ήδη κριθεί απολύτως θετικά από ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης για τη μαχητικότητα, το σθένος και την τόλμη της, τώρα όμως εισέρχεται σε διαφορετική πίστα. Τώρα θα είναι «υπόλογη» και για την επάρκεια της να συνθέσει και φυσικά για τις επιλογές των συνεργατών της. Και η αλήθεια είναι ότι και στα δύο αυτά επίπεδα δεν φαίνεται να έχει ξεκινήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Το ρήγμα στον Σύλλογο Τεμπών προέκυψε νωρίς και η σύγκρουσή της με πρώην «συντρόφους» και πρόσωπα που έχουν δεθεί συναισθηματικά με τον κόσμο, σίγουρα δεν βοηθούν στην εξάπλωση της δημοφιλίας της. Οι περισσότεροι από τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της θα ήθελαν να δηλώνουν τέτοιοι και οι υπόλοιποι γονείς που έχασαν τα παιδιά τους στα Τέμπη.
Θα ήταν ο αρμόζων (και για πολλούς ευκταίος) μετασχηματισμός αυτού του φαινομενικού κοινωνικού ρεύματος στο οποίο ηγήθηκε η κ. Καρυστιάνου σε πολιτικό φορέα. Όχι απαραιτήτως να είχε κάποιους ή κάποιον μαζί της, σε κομματική θέση, αλλά να έχαιρε της δημόσιας στήριξής τους.
Αντ’ αυτών, φαίνεται από διαρροές, αλλά και κάποιες ενδείξεις ότι ο περίγυρος (της) είναι ασύμβατος με το διακύβευμα. Παράταιρος με το (εξαγγελθέν) βάρος της περίστασης. Σε έναν ανένδοτο αγώνα κατά της διαφθοράς και υπέρ της δικαιοσύνης, όπως τον ευαγγελίζεται η κ. Καρυστιανού, τι θέση μπορεί, αλήθεια, να έχουν άτομα με ροπή στην ακροδεξιά ρητορική; Η μητέρα της Μάρθης φέρεται να πολιορκείται από θιασώτες του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», υπέρμαχους του αντιεμβολιαστικού κινήματος, πρωταγωνιστές σε συλλαλητήρια κατά της συμφωνίας των Πρεσπών. Ευδιάκριτος ο πυρήνας ιδεολογίας αυτών των ατόμων, ως κοινός τόπος.
Χρόνος για να απομακρύνει κάθε λογής συνωμοσιολόγους και ακραίους που είδαν (πολιτικό) φως και επιχειρούν να μπουν, υπάρχει. Έχει πρόθεση όμως να το κάνει ή το πολιτικό φλερτ που της καταλογίζουν με το συγκεκριμένο χώρο είναι απλώς προϊόν ιδεολογικής συγγένειας;
Ο κόσμος που ταυτίστηκε με τον αγώνα της Μαρία Καρυστιανού και ζητούσε επιτακτικά να κατέλθει στον πολιτικό στίβο το έκανε γιατί διέκρινε πάνω της την αυθεντικότητα και την αγνότητα προθέσεων μιας μάνας που ανήγαγε σε σημαία την απαίτηση για διαφάνεια και δικαιοσύνη. Αυτό όμως που θα προκύψει σε περίπτωση που οι φήμες επιβεβαιωθούν θα είναι κάτι αλλοιωμένο όπως το νοθευμένο οινόπνευμα. Κάτι που θα μοιάζει χαμένο «στη μετάφραση» και ξένο προς την αφετηρία από την οποία προοριζόταν να ξεκινήσει.
Αν δεν προστατευτεί το ηθικό εφαλτήριο κατά τη μετατροπή της κοινωνικής αγανάκτησης σε πολιτικό σχέδιο, το εγχείρημα θα είναι καταδικασμένο. Θα είναι ικανό να αντλήσει ψήφους από έναν και μόνο πολιτικό χώρο. Και θα καταλήξει ένα ακόμα πολιτικό κόμμα της σειράς, χωρίς καν αυτή τη φορά, να διαθέτει ο ηγέτης του πολιτική εμπειρία.