Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι προβολές στο YouTube προσεγγίζουν τις 500.000 με εντυπωσιακή αυξητική τάση – εντός 2 (!) ημερών μόλις από τότε που ανέβηκε. Ο ίδιος ο Akylas δήλωσε πως δεν το πιστεύει αυτό που (του) συμβαίνει, ανάρτησε και φωτό στο Instagram που δεν έκρυψε τη συγκίνησή του. Και όλοι εμείς; Πώς να νιώσουμε άραγε μπρος στο φαινόμενο Ferto;
Κατ’ αρχάς, ας το θεωρήσουμε δεδομένο. Αυτό το τραγούδι θα μας εκπροσωπήσει στο φετινό διαγωνισμό της Eurovision. Ναι, σύμφωνοι, υπάρχουν ακόμη 27 συμμετοχές, μερικές εξ αυτών είχαν μάλιστα μέχρι πρότινος πολύ «ρεύμα» (Good Job Nicky, Marceaux, Evangelia). Αλλά το Ferto ήρθε με σαρωτική ισχύ και καβάλησε το κύμα του viral, της προοπτικής.
Μερικά από τα σχόλια στο YouTube, κάτω από το τραγούδι του Akylas, συνοψίζουν το τρομερό «γκελ» που έχει κάνει στο κοινό. Όπως αυτό, για παράδειγμα: «Αν πάει Eurovision δεν ξέρω αν θα κερδίσει αλλά σίγουρα θα γίνει Eurovision legend».
Ναι, από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα, το νιώθεις, το καταλαβαίνεις. Πρόκειται για κάτι «100% σύγχρονη Ελλάδα». Ένας πιασάρικος μουσικός «αχταρμάς» – dance pop, μπαλάντα και τσιφτετέλι, διαφορετικές γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά) όλα συνυπάρχουν με κάποιο τρόπο, όλα μπαίνουν στο «μίξερ» και προκύπτει ένα μείγμα πέρα από τα συνηθισμένα. Στη «σχολή» που δημιούργησε η Μαρίνα Σάττι κάπως, αλλά και όχι ακριβώς. Γιατί αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό σε άκουσμα.
Τώρα για τους στίχους, ε όσο πιο μακριά είσαι από τα χρόνια της νιότης, τόσο πιο πολύ θα κουνάς το κεφάλι σου με απελπισία, προσπαθώντας να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής. Εάν το ψάξεις έχει βάθος, έχει νόημα, ακουμπάει σημαντικά ζητήματα και το κάνει με έξυπνο, διαφορετικό τρόπο, ειδικά στο κομμάτι που γίνεται μπαλάντα, κατανοείς πως από πίσω υπάρχει σκέψη και όραμα, δεν είναι (μόνο) χαβαλές. Αλλά πολλοί δεν θα μπουν καν στον κόπο να κάτσουν να το ψάξουν, όχι απαραίτητα επειδή δεν (θα) θέλουν, αλλά επειδή (θα) τους είναι ξένο.
Το Ferto μιλάει για το κυνήγι της επιτυχίας, στηλιτεύει την υπερκατανάλωση και την απληστία, είναι ένα «ευχαριστώ» του Akyla προς τους γονείς του, που μόλο τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν μεγαλώνοντάς τον, ήταν πάντα πλάι του – και αυτό είναι το σημαντικότερο. Είναι δηλαδή ένα ψυχογράφημα, επί προσωπικού, επί κοινωνικού.
Και όλα αυτά για ένα, σε τελική ανάλυση, άσμα αντάξιο της χώρας μας αλλά και της Eurovision; Μπαίνεις στον πειρασμό να το προσεγγίσεις έτσι. Δεν ξέρεις εάν είναι κανονικό ή τρολ, έχει ήδη φανατικούς οπαδούς και πολέμιους (άρα εγγυάται το διχασμό, ίδιον της φυλής μας θα έλεγε κανείς) και είναι ή του ύψους ή του βάθους. Ή που θα σαρώσει ή που θα πατώσει. Πόσο πιο Ελλάδα να μυρίσει δηλαδή;
Ο Akylas ήρθε με φόρα και κομίζει κάτι απολύτως ταιριαστό με την εποχή – σου αρέσει δεν σου αρέσει. Μια φορά να το ακούσεις και είναι αδύνατο να το βγάλεις από το κεφάλι σου, σαν ηχώ επαναλαμβάνεται μόνιμα ξανά και ξανά. Φέρτο μου, φέρτο μου, φέρτο!