Δεν είναι ίσως κομψό για τους άλλους υποψήφιους, αλλά η αλήθεια είναι πως μερικές φορές προκύπτει κάτι τόσο δυνατό που απλά δεν μπορείς να του αντισταθείς και δεν υπάρχει καν ανταγωνισμός. Πολύ απλά φτάσαμε σε ένα σημείο που δεν μπορούσαμε να μην το(ν) στείλουμε ως χώρα στην Eurovision. Ο Akylas έγινε μονόδρομος…
Εάν έπαιρνε το χρίσμα κάποιος άλλος ή άλλη, στα τόσα δύσκολα που θα είχε μπροστά του να ανταγωνιστεί, να διαχειριστεί και να προσπεράσει, θα ήταν και η μόνιμη σύγκριση, φανερή ή άδηλη, με το Ferto. Το «γιατί δεν στείλαμε τον Akyla και στείλαμε αυτό» δηλαδή. Αχρείαστο και μεγάλο βάρος. Λες και δεν φτάνουν όλα τα άλλα. Τώρα όμως πάει το τραγούδι που θέλανε οι (πολύ) περισσότεροι και είχε γίνει το απόλυτο trend εκεί έξω. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο αβαντάζ στη διαδρομή, στη στήριξη που θα απαιτηθεί στην πορεία αυτού που έρχεται.
Δεν είμαστε απόλυτοι ως προς το καλλιτεχνικό σκέλος. Μπορεί, για παράδειγμα, το κομμάτι του Good Job Nicky να είναι καλύτερο μουσικά. Όμως του Akyla είναι κομμένο και ραμμένο για Eurovision. Και όλοι θέλουμε να πάρουμε την απάντηση για το πού θα οδηγήσει αυτό, ως ποια θέση δηλαδή μπορεί να φτάσει. Το να μην έμπαινε καν ως ερώτημα πολύ απλά δεν ήταν πια επιλογή. Καλώς ή κακώς.
Δεδομένα αν το Ferto δεν πάει τελικά καλά στην Βιέννη, η κουβέντα θα ανοίξει ξανά, το hate speech θα κορυφωθεί. Όμως αυτό θα συνέβαινε όποιο τραγούδι και να μας εκπροσωπούσε. Είναι στο… job description ενός θεσμού που για κάποιο λόγο έχουμε μετατρέψει σε ζήτημα εθνικής περηφάνιας.
Ενώ, στην πραγματικότητα, είναι κάτι fun, συχνά και τρολ. Το οποίο μιξάρει πολλά μουσικά είδη, ιδέες και κουλτούρες. Σαν το τραγούδι του Akyla, ναι και ακριβώς. Ένας πιασάρικος «αχταρμάς» – dance pop, μπαλάντα και τσιφτετέλι, διαφορετικές γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά) όλα συνυπάρχουν αρμονικά με κάποιο τρόπο. Κάτι φρέσκο, κάτι σύγχρονο, κάτι ξεχωριστό και έξυπνο.
Έπρεπε να το δοκιμάσουμε κι αυτό ως συνταγή. Ή που θα σαρώσει ή που θα πατώσει. Μια φορά να το ακούσεις και είναι αδύνατο να το βγάλεις από το κεφάλι σου, σαν ηχώ επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ήταν, τελικά, προορισμένο για να ταξιδέψει στην Αυστρία. Ένα Ferto… πάρτο βάλτο! Σόου είναι η Eurovision, «τρέλα» θέλει, μαζί και κάτι που να κάνει «μπαμ» για να ξεχωρίζει από τα άλλα. Δεν είναι «πανηγυράκι», όπως λένε ορισμένοι, αλλά δεν είναι δα και κάποιου είδους ISO καλλιτεχνικής αρτιότητας.
Προφανώς και δεν είναι δυνατόν το τραγούδι να αρέσει σε όλους. Γούστα είναι αυτά και θα ήταν άλλωστε τόσο μονότονο αν συμφωνούσαμε όλοι για όλα. Και ναι, μόλις το πρωτακούς, η αντίδρασή σου είναι κάτι ανάμεσα σε αφωνία και πολλαπλά «ωχ». Όμως με το που τελειώνει, μένει μαζί σου, σε ακολουθεί για ώρα. Είναι πιασάρικο, εύκολο, βρίσκει στόχο. Και είχε, επίσης, ιδιοφυές μάρκετινγκ, η προώθησή του υπήρξε σεμινιαρικού επιπέδου. Η Eurovision 2026 δεν θα μπορούσε να μην το έχει ως κομμάτι (της).