Το άστρο του άρχισε ταχύτατα να λάμπει εκτυφλωτικά όσο και εντελώς ανέλπιστα. Από άπειρος πολιτειακός βουλευτής ο Ζόχραν Μαμντάνι βρέθηκε, κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, να «μανατζάρει» τη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ. Χάρη κυρίως σε μια πρωτοποριακή προεκλογική καμπάνια. Παγιώνοντας εαυτόν στις συνειδήσεις ως την μόνη σοβαρή και αξιόπιστη εναλλακτική επιλογή σε Τραμπικού επιπέδου πολιτικές. Ως εκείνος στον οποίο αξίζει να δοθεί η ευκαιρία να δείξει πως είναι σε θέση να κυβερνήσει αποτελεσματικά τη Νέα Υόρκη, μένοντας παράλληλα πιστός στην αριστερή του ιδεολογία, στις προεκλογικές του δεσμεύσεις πως θα προστατεύσει τους πιο αδύναμους στην πράξη.
Με κάτι περισσότερο από 100 μέρες να έχουν περάσει από την εκλογή του, πού βρισκόμαστε αλήθεια σε αυτό το κάτι σαν κοινωνικό πείραμα που βιώνει το «Μεγάλο Μήλο»; Τι βγάζει δηλαδή ο μέχρι τώρα έλεγχος απόδοσης του 34χρονου σοσιαλιστή και μουσουλμάνου δημάρχου; Τα έχει σίγουρα τα σκαμπανεβάσματά του, βλέπει στην πράξη πόσο δύσκολο είναι να είσαι αυτός που διαφέρει σε ένα σύστημα που λειτουργεί με άλλους όρους. Ωστόσο ο (απλός) κόσμος συνεχίζει να του χαρίζει υψηλότατα ποσοστά δημοφιλίας. Για τον απλούστατο λόγο πως (προσπαθεί να) κάνει αυτό που υποσχέθηκε. Ναι… χαλάει την πιάτσα των πολιτικών!
Δεν λέμε πως δεν έχει αναγκαστεί και να βάλει νερό στο κρασί του ενόσω ακόμα μαθαίνει πρόσωπα και πράγματα. Ή να πατήσει φρένο σε πράγματα που θα ήθελε πιθανότατα να πατήσει γκάζι. Λέγεται «προσαρμογή» αυτό, μαζί και «αφήνω το χρόνο να δουλέψει υπέρ μου θέτοντας τις κατάλληλες βάσεις». Η ουσία είναι πως ο Μαμντάντι την πιο μεγάλη του δέσμευση κάνει τα πάντα για να την τηρήσει: Έχει βαλθεί να τα πάρει από τους πλούσιους (της πόλης) και να τα δώσει στους φτωχούς!
Σε πρώτη φάση, μέσω του φόρου Pied-à-Terre που φιλοδοξεί σύντομα να πάρει την απαραίτητη πλειοψηφική έγκριση και να αρχίσει να εφαρμόζεται. Ένα μέτρο που έχει να κάνει με ετήσια επιπλέον χρέωση σε πολυτελείς δευτερεύουσες κατοικίες αξίας άνω των 5 εκατ. δολαρίων όταν σε αυτές δεν μένει μόνιμος κάτοικος Νέας Υόρκης. Στόχος είναι η άντληση 500 εκατ. δολαρίων στα ταμεία του δήμου, ενώ επικουρικά σε αυτό θα δράσει η επικείμενη αύξηση του φόρου εισοδήματος για όσους βγάζουν πάνω από 1 εκατ. δολάρια το χρόνο.
Τι είναι σαν να λέει εδώ ο Μαμντάντι στους «ξενομερίτες» υπερπλούσιους, μέλη της διεθνούς ελίτ; Δεν θα έχετε από εδώ και πέρα απλά και μόνο για μόστρα και «κονόμα» τις… σπιταρόνες σας στην πόλη μου. Ή θα κατοικούνται ή δεν θα αποτελούν συμφέρουσα επένδυση. Το «αποθήκες πλούτου» τελείωσε ως επιλογή.
Είναι γενναίο αυτό που κάνει ο 34χρονος Δημοκρατικός δήμαρχος. Με τη μία βάζει απέναντί του μερικούς από τους πιο ισχυρούς παίκτες εκεί έξω, ήδη διάφοροι «καλοθελητές» προσπάθησαν να τον αποτρέψουν προειδοποιώντας για φυγή κεφαλαίων και πτώση της αγοράς ακινήτων ενώ η μάχη για το τελικό «ΟΚ» από το Δημοτικό Συμβούλιο θα είναι ισχυρή, μια πραγματική σύγκρουση εξουσίας. Μα εκείνος δεν πτοείται και ξέρει πως έχει το δίκιο με το μέρος του. Δεν φορολογεί εισόδημα ή παραγωγική δραστηριότητα, την αδρανή περιουσία στοχεύει. Κάτι που τώρα «κάθεται» δίχως να δίνει τίποτα πίσω στην πόλη που ανήκει, γίνεται έτσι asset για τους πολλούς όχι πια (μόνο) για τους λίγους.
Μοιάζει με μαεστρική πολιτική παρέμβαση, ενώ επικοινωνιακά ο Ζοχράν Μαμντάνι το χειρίζεται σταθερά όπως πρέπει. Εμμένοντας στη ρητορική του για το «γενικότερο καλό» και δίχως να φοβάται τη σύγκρουση με την αντιπολίτευση εντός του δήμου. Για να βάλει στη φαρέτρα του ένα σπουδαίο εργαλείο αναδιανομής του πλούτου.
Δεν περιορίζεται εκεί ο Νεοϋορκέζος δήμαρχος. Έχει δρομολογήσει παράλληλα το πλάνο για να εφαρμοστεί το πρόγραμμά του για δωρεάν δημόσιες μεταφορές και βρεφονηπιακούς σταθμούς. Με πίστη στον εαυτό του και στις δυνάμεις του, με αποφασιστικότητα και τόλμη. Ο λαός τον στηρίζει και αυτό του δίνει φτερά στα πόδια για να «τρέξει» τα πράγματα.
Η Νέα Υόρκη αλλάζει προς το καλύτερο. Για παράδειγμα, οι δρόμοι ασφαλτοστρώνονται με ταχύτατους ρυθμούς, καθιερώθηκε κατώτατος μισθός για τους «ντελιβεράδες», ενώ μετά το σοκ της πρώτης μεγάλης κακοκαιρίας επί των ημερών Μαμντάνι, στις επόμενες εμφανίστηκε πολύ πιο έτοιμος. Δείχνει να μαθαίνει δηλαδή από τα λάθη του και να μαθαίνει γρήγορα. Έχει τη βούληση, έχει και τον τρόπο. Κάτι από μόνο του αναζωογονητικό σε μια Αμερική που τα τελευταία χρόνια μόνο βήματα προς τα πίσω κάνει σε πολιτικό – κοινωνικό επίπεδο.