Το να είναι «αυθεντικός» κάποιος από μόνο του δεν λέει απαραίτητα κάτι. Αυθεντικός σε τι άλλωστε; «Γκώσαμε» από τέτοιες λεκτικές ευκολίες. Όμως σαν το χρησιμοποιείς για περιπτώσεις όπως αυτή του Γιώργου Μαζωνάκη, ευθύς βγάζει ξεκάθαρο και πλήρες νόημα. Κι αυτό εξηγεί, από μόνο του, γιατί τόσοι και τόσοι συγκινήθηκαν στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του. Άκουγαν δεν άκουγαν τα τραγούδια του.
Μόνο που αυτό είναι το ένα σκέλος της υπόθεσης. Το αυστηρά καλλιτεχνικό. Εξ ορισμού αφορά άπαντες. Όταν εκτίθεσαι στο κοινό, δεν μπορεί να είναι διαφορετικά. Μα δεν ισχύει ακριβώς και πάντα το ίδιο σαν μιλάμε για τον άνθρωπο πίσω από τον επαγγελματία. Εκεί υπάρχουν ξεκάθαρα όρια που δεν θα έπρεπε να ξεπερνιούνται. Αυτό είναι κάτι όμως που πολλοί δεν λένε να καταλάβουν.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης και τα μαθήματα ηθικής ορισμένων
Με τη μία, με το που μαθεύτηκε δηλαδή πως ο τραγουδιστής έφυγε από τη ζωή, τα social media πλημμύρισαν από posts. Όλοι πρέπει να πουν κάτι, όλοι ξέρουν τι έκανε στη ζωή του και όλοι ξέρουν τι θα έπρεπε να κάνει. Δίχως να συνειδητοποιούν ότι κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του δαίμονες να παλέψει. Και ο δρόμος για να τους νικήσει δεν είναι μια ευθεία γραμμή όπως νομίζουν ούτε είναι ίδιος για όλους. Όταν δεν ξέρεις τι Γολγοθά ανεβαίνει ο άλλος καλύτερα να σιωπάς παρά να κάνεις μαθήματα ηθικής μόνο και μόνο για να πεις κάτι, για να κερδίσεις μερικά like και διάδραση στον αλγόριθμο. Μιλώντας για καταχρήσεις, για έκλυτο βίο και πάει λέγοντας. Ο ενάρετος πρώτος τον λίθον βαλέτω…
Θα έπρεπε να είναι στοιχειώδες κοινωνικό αντανακλαστικό ο σεβασμός στην προσωπική ζωή του άλλου. Να μην πιάνει κάτι σαν μανία ορισμένους να κοιτάξουν μέσα από την κλειδαρότρυπα, αποζητώντας να μάθουν λεπτομέρειες που στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία δουλειά να (θέλουν να) ξέρουν. Νομίζουν κάποιοι ότι επειδή τους αρέσει ένας τραγουδιστής, επειδή «κοινωνούν» (μέσα από) τη μουσική του, επειδή «για μένα το ‘γραψε» δικαιούνται και να έχουν άποψη και για τη ζωή του, να (κατά)κρίνουν.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έλεγε πως το «Ανήκω σε Μένα» ήταν αν όχι το αγαπημένο του από τα τραγούδια του, αυτό που ένιωθε κάπως πιο ιδιαίτερο επειδή άρεσε περισσότερο στον κόσμο. Όμως εκεί βρίσκεται και η ουσία. Στο «ανήκω σε μένα». Όσοι τον αγάπησαν πραγματικά θα πρέπει αυτό να το σεβαστούν περισσότερο από το καθετί ως στάση ζωής και προσέγγιση. Ειδικά τούτη την ώρα που η οδύνη από τον πρόωρο θάνατο ενός ανθρώπου που είχε θεωρητικά ακόμα πολλή ζωή μπροστά του το κάνει πολύ πιο επώδυνο, βαρύ και ασήκωτο.
