Όσοι έχουν παρακολουθήσει έστω και λίγο την πορεία του Γιώργου Μαζωνάκη τα τελευταία χρόνια, ξέρουν πως δεν πρόκειται για έναν συνηθισμένο λαϊκό τραγουδιστή.
Μιλάμε, βλέπετε, για καλλιτέχνη που πάντα λειτουργούσε έντονα με το ένστικτο, αφήνοντας το συναίσθημα της στιγμής να οδηγήσει τις επιλογές του.
Στην 33χρονη καριέρα του υπήρξαν πολλές στιγμές επιτυχίας, μεγάλων σουξέ αλλά και τραγούδια που ξέφευγαν απ’ τα συνηθισμένα τα οποία στην αρχή σχολιάστηκαν, στο φινάλε όμως απέδειξαν πως απλά ήταν πολύ μπροστά για την εποχή τους.
Κάποια κομμάτια, άλλωστε, λειτουργούν σαν πραγματικό σημείο καμπής για τον ίδιο τον άνθρωπο πίσω από το μικρόφωνο. Για τον «Μαζώ», από όλες του τις επιτυχίες, αυτή η στιγμή έλαβε χώρα την άνοιξη του 2019, μέσα στους τοίχους ενός στούντιο ηχογράφησης.
Τότε που ο Γιώργος Σαμπάνης στη σύνθεση και η Ελένη Γιαννατσούλια στους στίχους του παρέδωσαν ένα ζεϊμπέκικο που έμελλε να σκαρφαλώσει αμέσως στην κορυφή των charts και να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του.
Το τραγούδι εκείνο ήταν οι «Ώρες Μικρές». Όλοι θυμόμαστε την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το κομμάτι, την αποθέωση στα βραβεία MAD δύο χρόνια αργότερα όταν αναδείχθηκε τραγούδι της χρονιάς, αλλά και το ατμοσφαιρικό ασπρόμαυρο βίντεο κλιπ που σκηνοθέτησε ο Νίκος Σούλης.
Λίγοι, όμως, γνωρίζουν τι συνέβη τη στιγμή που ο Μαζωνάκης στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο για να το «ντύσει» με τη φωνή του.
Όταν ο σολίστας Δημήτρης Μαριολάς έπιασε το μπουζούκι κι άρχισε να παίζει τα πρώτα μέτρα της εισαγωγής, κάτι «σπάραξε» μέσα στο μέσα του Μαζωνάκη. Ο ίδιος εξομολογήθηκε αργότερα πως εκείνος ο ήχος δεν τον συγκίνησε απλώς, αλλά τον συγκλόνισε συθέμελα.
Η εξήγηση για αυτό το ξαφνικό σοκ ήταν απλή, αλλά βαθιά ουσιαστική. Ο Μαζωνάκης μεγάλωσε μέσα στις πίστες, τα μαγαζιά και τα στούντιο. Το μπουζούκι ήταν ο μόνιμος παραστάτης του από παιδί. Ήταν τόσο στενά συνδεδεμένο με την καθημερινότητά του, που με τα χρόνια είχε πάψει να το παρατηρεί.
Το θεωρούσε δεδομένο, όπως θεωρούμε όλοι μας δεδομένο τον αέρα που αναπνέουμε. Εκείνη την ήσυχη μέρα του Μαρτίου όμως, η μελωδία κατάφερε να διαπεράσει τις άμυνές του και να τον κάνει να ακούσει το όργανο σαν να ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του.
Αυτό το στιγμιαίο «ξύπνημα» δεν έμεινε μόνο μέσα στους τοίχους του στούντιο. Λειτουργώντας ως αφορμή, ο τραγουδιστής πήρε την πρωτοβουλία να δημιουργήσει την καμπάνια «Μπουζούκι. Οι Ευαίσθητες Χορδές», θέλοντας να επιστρέψει την προσοχή του κοινού στη ραχοκοκαλιά της ελληνικής λαϊκής μουσικής.
Ακόμα και η επιλογή του χώρου για τα γυρίσματα του βίντεο κλιπ δεν ήταν τυχαία. Για να οπτικοποιήσει τους στίχους που μιλούσαν για έναν άνθρωπο χωρίς «ρίζες», ο Μαζωνάκης αποφάσισε να κατέβει στο Πέραμα, στο ναυπηγείο του πατέρα του, Μανώλη.
Εκεί, ανάμεσα στα σίδερα, τη θάλασσα και τους ανθρώπους του μόχθου, το κομμάτι απέκτησε τη δική του ταυτότητα.
Σήμερα, οι «Ώρες μικρές» θεωρούνται ένα από τα πιο ώριμα και διαχρονικά ζεϊμπέκικα της σύγχρονης δισκογραφίας. Όμως για τον ίδιο τον ερμηνευτή τους, η ουσία συμπυκνώνεται σε μια ατάκα που συνήθιζε να λέει όταν θυμόταν εκείνη τη μέρα στην ηχογράφηση: «Τίποτα δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο στη ζωή»…