Και ξαφνικά, η Ευρώπη μοιάζει με ένα καζάνι που βράζει. Και για την ακρίβεια, οι δρόμοι της Ευρώπης. Η Γαλλία φάνηκε πολύ μικρή χωροταξικά για να περιορίσει στο εσωτερικό της την εκδήλωση μιας σειράς αντιδράσεων, οι οποίες έχουν στο επίκεντρό τους τις ίδιες αιτίες. Διότι μπορεί οι άγριες, βίαιες αλλά και πέρα για πέρα μαζικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία να προέκυψαν με αφετηρία την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά πλέον η διαμαρτυρία έχει πολύ πιο διευρυμένα αιτήματα. Και τα αιτήματα αυτά δεν αφορούν μόνο τη γαλλική κοινωνία.
Ο κακός χαμός που επικράτησε το Σαββατοκύριακο αυτό στην Ιταλία, στην Πορτογαλία αλλά και στο Βέλγιο αναδεικνύει καταρχάς πως οι αναταραχές της Γαλλίας ήταν θέμα χρόνου να λειτουργήσουν ως «πυροκινητής» και για τις διπλανές της χώρες και κατά δεύτερον πως οι δυσκολίες στην καθημερινότητα στην Ευρώπη είναι μια συνθήκη περισσότερο οικουμενική από όσο θα ήθελαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις: η αύξηση του κόστους ζωής, η δυσκολία εύρεσης κατοικίας, η εργασιακή ανασφάλεια και η υποτίμηση της δημόσιας εκπαίδευσης είναι ζητήματα που άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη ένταση συναποτελούν το μείγμα οργής που εκδηλώνεται αυτή τη στιγμή διεθνώς.
Όπως τόνισε στο Al Jazeera ο Αλμπέρτο Αλεμάνο, καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου και Πολιτικής στη σχολή HEC Paris, σε μια συνέντευξη που συζητήθηκε, οι διαδηλώσεις ενδέχεται να συνεχιστούν και νέες εστίες κινητοποιήσεων να εμφανιστούν το επόμενο διάστημα, ενώ πρώιμα σημάδια ανάλογης κινητοποίησης μπορούν να παρατηρηθούν ήδη στη Γερμανία και την Αυστρία. Ο Αλεμάνο διευκρίνισε ότι δεν πρόκειται απαραίτητα για ένα ενιαίο κίνημα, αλλά για διαφορετικές κινητοποιήσεις που εκδηλώνονται παράλληλα και έχουν κοινές αιτίες δυσαρέσκειας.
Ο αυθορμητισμός φυσικά μπορεί να φανερώνει έλλειψη κοινού σχεδίου αλλά αυτό μάλλον περισσότερο γιγαντώνει παρά υποβαθμίζει την ένταση της σύγκρουσης: αν χωρίς καν κοινό σχέδιο, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες βρίσκουν κοινό βηματισμό διαδήλωσης, τόσο πιο αναβαθμισμένη μπορεί να γίνει η συνθήκη αν την αγκαλιάσει μια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση. Και μάλιστα σε ένα κρίσιμο και κομβικό μομέντουμ καθώς στον επόμενο ένα χρόνο έρχονται εκλογικές αναμετρήσεις σε χώρες όπως η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Πολωνία.
Σε μια εποχή που η ακροδεξιά σαρώνει εκλογικά σε όλη την Ευρώπη και οι αριστερές δυνάμεις βιώνουν τις χειρότερες εκλογικές τους στιγμές, ο αναβρασμός του δρόμου με αιτήματα και διεκδικήσεις που αποκλείουν την ακροδεξιά από την διαδικασία και ταυτόχρονα, θέτουν στο επίκεντρο μια συνένωση λευκών (μεν) φτωχών (δε) κοινωνικών στρωμάτων με μεταναστευτικές κοινότητες που παραδοσιακά ζουν αποκλεισμένες στον οικονομικό καταμερισμό, έρχεται να δημιουργήσει το αντίπαλο δέος, να ισορροπήσει τη θεσμική δυσαρμονία που έχει πάει πιο (ακρο)δεξιά από ποτέ.
Το αν αυτό αρκεί για μια συνολική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο μένει να φανεί. Το μόνο σίγουρο είναι πως το καζάνι που λέγεται Ευρώπη έχει ακόμα μπόλικη φωτιά να απασχολήσει στη βάση του…