Όταν κάτι βρίσκεται στο στάδιο της αστυνομικής έρευνας και ακόμα δεν έχει μπει καν σε διαδικασία νομικής διευθέτησης, οφείλει κανείς να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός στο τι λέει, πώς το λέει. Όπως και να έχει όμως , θα πρέπει να θεωρείται από τώρα σίγουρο πως τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο στο ελληνικό μπάσκετ μετά το μεγάλο σκάνδαλο που ξέσπασε με τις 6 συλλήψεις, ανάμεσα στους οποίους ο πρόεδρος της ΕΟΚ, Βαγγέλης Λιόλιος, και η γνωστή διαιτητής Βάσω Τσαρούχα.
Κατηγορίες για δωροδοκίες, δωροληψίες και χειραγώγηση αποτελεσμάτων κηλιδώνουν τον τρόπο λειτουργίας του αθλήματος εν Ελλάδι, στα υψηλότερα κλιμάκια του. Από ανθρώπους που θεωρητικά θέλουν το καλό του μπάσκετ. Το επίσης άσχημο είναι πως δεν ταραζόμαστε, δεν πέφτουμε δα από τα σύννεφα. Δεν ισχυριζόμαστε πως δεν πρόκειται για κάτι το συγκλονιστικό. Μα την ίδια στιγμή δεν είναι και κάτι το ανήκουστο κι αυτό λέει πολλά από μόνο του. Για το πόσο βαθύ δηλαδή είναι το αποτύπωμα της διαφθοράς στη χώρα μας.
Ακόμα κι έτσι πάντως, όσο «συνηθισμένοι» και να είμαστε σε τέτοια φαινόμενα, βρέθηκε κάτι να μας εκπλήξει, να μας πιάσει εξ απήνης. Μα να στήνονται ως και σχολικοί αγώνες; Αν αυτό αποδειχθεί ότι συνέβη όντως, τότε πραγματικά θα μπορούμε να πούμε πως τα έχουμε δει όλα και ότι το κακό έχει διεισδύσει σε όλα τα επίπεδα…
Σύμφωνα με όσα βγαίνουν στην επιφάνεια, στήθηκε (τουλάχιστον) ένας αγώνας προκειμένου να επικρατήσει συγκεκριμένο σχολείο και να μοριοδοτηθούν έτσι για τις Πανελλήνιες συγκεκριμένοι μαθητές και να πετύχουν έτσι την εισαγωγή τους σε ΑΕΙ της επιλογής τους. Για όσους δεν γνωρίζουν, η κατάκτηση της 1ης έως 3ης θέσης σε Πανελλήνιους Σχολικούς Αγώνες ή η διάκριση σε Παγκόσμιο επίπεδο παρέχει σημαντική μοριοδότηση για την εισαγωγή στα ελληνικά Πανεπιστήμια ή ακόμα και απευθείας εισαγωγή σε ορισμένες σχολές. Ένα «παράθυρο» που έχει δοθεί με συγκεκριμένη λογική (η τόσο σοβαρή και εντατική ενασχόληση με τον αθλητισμό αφαιρεί πολύτιμο χρόνο διαβάσματος και προετοιμασίας από ένα μαθητή) αλλά που την ίδια στιγμή, μπορεί να γίνει μεγάλο «όπλο» στα χέρια επιτήδειων, που έχουν προσβάσεις στην εξουσία, που έχουν (το) χρήμα.
Μην το υποτιμάμε ως γεγονός, μην το θεωρούμε αμελητέο σε σύγκριση με το τι (μπορεί να) συνέβη στις επαγγελματικές Κατηγορίες. Εάν όντως εφαρμόστηκαν οι δόλιες μέθοδοι που εξετάζονται από τις ελληνικές αρχές, υπήρξαν παιδιά που έχασαν τη θέση τους σε κάποια σχολή εξαιτίας αυτής της κατάστασης. Παιδιά δηλαδή που βρέθηκαν να κλαίνε έχοντας πέσει θύματα μιας αρρωστημένης κατάστασης…
«Όλα αυτά τα χρόνια είδα παιδιά να κλαίνε εξαιτίας διαιτητικής αδικίας. Αν ξαναδώ έστω και ένα παιδί να κλαίει, ο υπεύθυνος θα φύγει κλωτσηδόν», είχε πει πριν από κάποια χρόνια ο Βαγγέλης Λιόλιος, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, διαφημίζοντας εαυτόν ως φορέα κάθαρσης στο ελληνικό μπάσκετ. Μετά τα τελευταία καταιγιστικά γεγονότα, τα λόγια αυτά ηχούν στην καλύτερη ειρωνικά και στη χειρότερη, εξοργιστικά. Εκτός εάν τα παιδάκια στους σχολικούς αγώνες που βλέπουν να τους κλέβουν τον ιδρώτα τους με 52(!!!) βολές, δεν κλαίνε…
Τι ντροπή και ξεφτίλα, αλήθεια…