Είναι λόγος ηθικολογικής κριτικής το στριπτίζ στο Σαββόπουλο;

Η σχέση ενός καλλιτέχνη με το κοινό του είναι αυστηρή πέρα από παθιασμένη. Το κοινό αρχίζει να δημιουργεί ένα έμβλημα στο κεφάλι του, ένα είδωλο που δεν αφήνει κανέναν να του το πειράξει. Ούτε καν το ίδιο το είδωλο. Αν ένας από τους λόγους που ένωσαν καλλιτέχνη και κοινό αλλάξει ή χαλάσει, τότε ο καλλιτέχνης θα πρέπει να αποδεχτεί ότι τελειώνει αυτό που ήταν.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα παράπονα και οι έντονες κριτικές από φανατικούς των Linkin Park στα τελευταία άλμπουμ που έβγαλαν όσο ήταν εν ζωή ο Τσέστερ. Η επιλογή της μπάντας να πειραματιστεί με πιο «mainstream» εκδοχές της μουσικής τους και να μειώσουν το nu στοιχείο έβγαλε πολλούς εκτός εαυτού και αρκετοί είπαν ότι οι LP ξεπουλήθηκαν.

Δεν επιχειρώ να κάνω σύγκριση μεταξύ μεγεθών, αλλά φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί σε μια περίπτωση όπως του Διονύση Σαββόπουλου που δεν είναι ένας καλλιτέχνης που έχει απλά το φανατικό του κοινό.

Σε όλη του τη διαδρομή τον ακολουθεί ο τίτλος «εθνικός μας μουσικός». Στην περίπτωση του και ιδίως στα ατοπήματά του προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη κριτική και ωθεί πολλούς να επαναφέρουν στο τραπέζι παλιότερα ατοπήματα δημιουργώντας μια αλυσίδα λαθών του.

Το τι έχει ο καθένας ως άποψη για το καλλιτεχνικό ποιόν του Σαββόπουλου είναι μια κουβέντα που δεν χρειάζεται να γίνει. Κυρίως από μένα που το γνωρίζω ελάχιστα. Ο ίδιος πάντως ανακίνησε συζήτηση γύρω από τις πράξεις του μετά και τις εικόνες με μια νεαρή κοπέλα να του κάνει στριπτίζ στη μουσική σκηνή που ξεκίνησε εμφανίσεις την περασμένη βδομάδα.

Άρχισε έτσι μια ως και ακατάσχετη ηθικολογία γύρω από το ποιόν του Σαββόπουλου, αλλά και της εικόνας που δίνει ως εκπρόσωπος ενός «έντεχνου» μουσικού ρεύματος. Καταφεύγει στην ευτέλεια για να κάνει λίγο πιο «ηχηρή» την παρουσία του στη νυχτερινή ψυχαγωγία-διασκέδαση. Αυτή είναι μέσες άκρες η άποψη που ακούστηκε από πολλούς υποστηρικτές της καλλιτεχνικής του διαδρομής.

Η περίπτωση του στριπτίζ ως εικόνα και ως επιλογή έχει ορισμένα ξεκάθαρα δεδομένα και από λίγη ως καθόλου ηθικολογία για τον Σαββόπουλο. Ή οποιονδήποτε καλλιτέχνη με τα δικά του συμπαρομαρτούντα.

Αν το συγκεκριμένο στριπτίζ έγινε ως happening για την πρεμιέρα του και για να δημιουργηθεί λίγος ντόρος, τότε δεν χρειάζεται να το υπεραναλύσουμε ως κίνηση. Το βλέπω περισσότερο ως μια εικόνα χαβαλέ, παρά ως κάτι άλλο. Γιατί έχει την πλάκα του να βλέπεις έναν 75άρη να το χαίρεται με την ψυχή του το στριπτίζ και είναι και κάπως αναγκαίο να ξεφεύγει λίγο η «έντεχνη» πλευρά του πενταγράμμου από αυτή τη σοβαρότητα και την τυπική της σκληρότητα.

Αν το συγκεκριμένο στριπτίζ είναι μέρος του προγράμματος και θα γίνεται κάθε φορά, τότε είναι μια σαφώς άστοχη επιλογή στερούμενη όμως ηθικά καλλιτεχνικών προεκτάσεων. Και σε αυτή την υπόθεση όμως παραμένει μια επιλογή που δεν είναι σώνει και ντε κακό που έγινε. Ως σύμβολο εννοώ. Όχι το στριπτίζ αυτό καθαυτό.

Ο Σαββόπουλος είναι ένας μουσικός βαθιά ριζωμένος στην πολιτιστική κουλτούρα του Έλληνα, αλλά αυτό δεν σχηματίζεται σήμερα. Ούτε καν τα τελευταία 10 χρόνια. Άλλωστε πέρα από κάτι συναυλίες και εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές, ο Σαββόπουλος δεν έχει παράξει κάτι μουσικά τα τελευταία χρόνια. Εννοώ σε επίπεδο νέας μουσικής. Γι΄αυτό και δεν χρειάζεται να καταναλώνουμε πολλά δευτερόλεπτα για κάτι τέτοιο.

Η εικόνα του να απολαμβάνει αυτό που συμβαίνει στη σκηνή, εφόσον δεν περιέχει κάτι σεξιστικό, είναι τρόπον τινά και μια δική του δήλωση ότι νιώθει δραστήριος, ότι παραμένει μάχιμος και ότι αναζωογονείται μέσα απ΄αυτό. Ίσως είναι κι ένας ακκισμός του προς το πιστό του κοινό. Ένα παιχνίδισμα κι ένα ξάφνιασμα. Μια νέα σπονδή στο πλαίσιο των εμφανίσεων του επί σκηνής.