Καθώς με μπόλικο κυνισμό έχει εκφραστεί, η κρίση του ενός, είναι ευκαιρία για άλλους. Μέχρι να… πατήσει το κουμπί ο Ντόναλντ Τραμπ, το Ντουμπάι ήταν το place to be για κάθε «λεφτά» εκεί έξω. Θέμα status και «λεζάντας». Έπρεπε να είναι εκεί, έπρεπε να φαίνονται. Ο ένας έφερνε τον άλλον σε αυτό που παγιώθηκε ως ένας φορολογικός παράδεισος, γεμάτος πολυτελή ξενοδοχεία, γκλάμουρ εστιατόρια και μαγαζιά.
Κι ύστερα ήρθαν οι βόμβες, έστω εκεί παραδίπλα στο Ιράν, να ακούγονται να «σφυρίζουν», να κάνουν μπαμ και μπουμ. Και έχουν αυτό το… κουσούρι. Δεν ξεχωρίζουν πλούσιους και φτωχούς. Τούτη τη γη που την πατούμε, όλοι μέσα ‘θε να μπούμε. Κι άρχισε η μεγάλη έξοδος, το «όπου φύγει φύγει». Να… τσαλακώνονται οι Λουί Βιτόν τόσο γρήγορα και μαζικά που έγινε το φαινόμενο και έμεινε λειψή από κόσμο η πάλαι ποτέ σφύζουσα από (πλούσια) ζωή πόλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Φορολογικός ευρωπαϊκός παράδεισος (για τα βαριά πορτοφόλια)
ΟΚ, το πήραμε λίγο ανάλαφρα, αλλά θέλουμε να καταδείξουμε το πόσο εύθραυστα είναι όλα και ότι αν γίνει η στραβή, τα λεφτά δεν εγγυώνται τίποτα από μόνα τους. Έχουν, όμως, ένα άλλο καλό (τα λεφτά). Σου κάνουν πολύ πιο απλό το να αρχίσεις μια δεύτερη ζωή, να πας κάπου αλλού για να συνεχίσεις από εκεί που το άφησες.
Κάπως έτσι έχουμε ήδη μια πόλη που παίρνει τα σκήπτρα της αγαπημένης των «μεγάλων πορτοφολιών», που μαζεύει όλο και περισσότερο το βαρύ χρήμα του πλανήτη. Βρίσκεται στην Ευρώπη, όχι μακριά από την Ελλαδίτσα μας. Είναι το Μιλάνο. Η παγκόσμια αφρόκρεμα του πλούτου έχει σπεύσει εκεί για να συνεχίσει σε πνεύμα business as usual. Προφανώς και δεν εμφανίστηκε από το πουθενά στο προσκήνιο. Εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί το οικονομικό κέντρο της Ιταλίας, είναι το «σπίτι» των πλουσιότερων τραπεζιτών, δικηγόρων και επενδυτών στην Ευρώπη.
Όλο αυτό έχει, πρώτα και κύρια, μια πολύ καλή φορολογική εξήγηση. Ένα ξεκάθαρο και σταθερό σύστημα σε βάθος χρόνου. Εάν είσαι πολύ πλούσιος και αποφασίσεις να μετακομίσεις στην Ιταλία, το κράτος σου λέει: «Δώσε μου 300.000 ευρώ κάθε χρόνο για μια 15ετία και ξέχνα τους υπόλοιπους φόρους για όσα χρήματα βγάζεις έξω από την Ιταλία». Για τύπους που βγάζουν εκατομμύρια ή ακόμη και δισεκατομμύρια δολάρια, καταλαβαίνουμε πως αυτά είναι ψίχουλα. Μαζί και τρομερή ευκαιρία, αν σκεφτούμε πως σε άλλες χώρες αυτό το εισόδημα θα φορολογούταν ως και σε ποσοστό της τάξης του 50%.
Η Ιταλία χάνει μεν δυνητικά έσοδα από φόρους, αλλά κερδίζει από το ότι αυτοί οι «κροίσοι» μετακομίζουν στα δικά της μέρη, Μιλάνο και Ρώμη περισσότερο. Ζουν και καταναλώνουν εκεί, το χρήμα φέρνει χρήμα, φτιάχνουν ανάλογες κοινωνίες, με μεγάλα ιδιωτικά σχολεία και αποκλειστικά «δικά» τους μέρη. Κι άσε τους κακόμοιρους τους ντόπιους να διαμαρτύρονται για την τεράστια αύξηση στις τιμές των ακινήτων…
Μια πόλη που αλλάζει ταχύτατα
Το Μιλάνο ήταν ήδη ένας international προορισμός, μετά τον πόλεμο στο Ιράν γίνεται ακόμη περισσότερο, αποτελώντας μια γρήγορη και προφανή λύση. Ειδικά για τους Ευρωπαίους είναι ίσως η πιο εύλογη επιλογή. Πόσο μάλλον καθώς φημίζεται για την ποιότητα ζωής που προσφέρει, όπως όλη η Ιταλία, εδώ που τα λέμε. Κάπως έτσι το Μιλάνο είναι πια η ακριβότερη πόλη της χώρας, πήρε τα ηνία σε σύγκριση με τη Βενετία, με μέσο όρο στην αγορά ακινήτων τα 5.171 ευρώ ανά τ.μ.. Την ίδια στιγμή, εκτιμάται πως οι ξένοι αγοραστές έχουν σχεδόν διπλασιαστεί μέσα στην τελευταία διετία.
Η ζωή αλλάζει γρήγορα και ριζικά στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας. Νέα στέκια πολυτελείας για «έχοντες», μαγαζι και ξενοδοχεία, ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο στην πόλη. Και όλα επισπεύδονται από αυτήν την τάση που γεννάται στις τάξεις των «εχόντων» πως εκεί είναι πια το παιχνίδι, εκεί και το «χαρτί». Και όλοι αυτοί θέλουν να είναι κομμάτι αυτής της ιστορίας. Οπότε σπεύδουν. Ακόμα και το Ντουμπάι να ανακάμψει, κάτι διόλου απίθανο αφού έχει γερές βάσεις και πλεονεκτήματα, το Μιλάνο φαίνεται πως έχει ήδη κερδίσει τον τίτλο της… ευρωπαϊκής βερσιόν του.