Το ημερολόγιο έγραφε 22 Φεβρουαρίου 2009 όταν καταγράφηκε το τελευταίο επιβεβαιωμένο ίχνος του, όταν δηλαδή απέδρασε για δεύτερη φορά από τη φυλακή με ελικόπτερο. Από τότε, τίποτα ουσιαστικό. Έγινε ο «Άπιαστος», θέμα ως και στο BBC. Φαντομάς. Ο Βασίλης Παλαιοκώστας είναι ο πλέον διάσημος φυγάς της Ελλάδας, ένας ληστής που τη δράση του ντύνει και ένα πέπλο μύθου. Κι αν όμως το μεγαλύτερο κόλπο του είναι ακριβώς ο τρόπος που καταφέρνει και αποφεύγει, εδώ και 17 χρόνια πια, τη σύλληψη;
Πραγματικά εντυπωσιακό ως γεγονός. Ειδικά σε μια εποχή όπως η σημερινή που υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που θα μπορούσαν να τον είχαν προδώσει, που οι Αρχές έχουν στη διάθεσή τους εξαιρετικά εξελιγμένα τεχνολογικά εργαλεία για να εντοπίζουν αυτό(ν) που θέλουν.
Είναι όμως ακριβώς αυτό το «παλιομοδίτικο» που χαρακτηρίζει τον Έλληνα δραπέτη το στοιχείο-κλειδί που, όπως όλα δείχνουν, του επιτρέπει να βρίσκεται τόσα χρόνια μακριά από τη φυλακή. Γιατί πιάνονται οι περισσότεροι κακοποιοί, αν το καλοσκεφτούμε; Επειδή είναι «τέκνα» της ψηφιακής εποχής. Ένα στίγμα από κινητό τηλέφωνο, μια συναλλαγή με κάρτα, η χρήση ίντερνετ, όλα αυτά αφήνουν ψηφιακό αποτύπωμα. Όμως ο Παλαιοκώστας λειτουργεί σαν να βρισκόμαστε ακόμα στην αναλογική εποχή. Στην εγκληματολογία του 2026 θα αποκαλούταν «ψηφιακά νεκρός». Του κάνει, μια χαρά, αυτός ο «θάνατος»…
Αυτό είναι η βάση, το νο1 όπλο προστασίας του. Έχει κι άλλα, αρκετά. Πρώτα και κύρια, έναν μικρό κύκλο ανθρώπων απολύτου εμπιστοσύνης. Δεν γίνεται να είναι εντελώς μόνος – χαρακτηριστικά έβγαλε ως και βιβλίο. Κάποιοι τον βοήθησαν και τον βοηθάνε όλον αυτόν τον καιρό από τα απλά ως τα σύνθετα της καθημερινότητας. Κρατώντας παράλληλα το στόμα τους ερμητικά κλειστό σε αυτιά που δεν πρέπει να μάθουν το παραμικρό.
Μια «ομερτά» που μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε πως εκτείνεται και πέρα από τους άμεσους δικούς του. Ο Βασίλης Παλαιοκώστας, παράδοξο κι αν ακούγεται, είναι ένας κακοποιός με πολύ καλή φήμη. Στα χωριά της Θεσσαλίας και της Ηπείρου ειδικά, έχει χτίσει ένα μύθο. Ότι μοίραζε μέρος από τα κλοπιμαία σε φτωχούς, ότι πλήρωνε χρέη αδύναμων και ότι ποτέ δεν πείραξε «απλό» άνθρωπο. Πολλοί ντόπιοι τον θεωρούν κάτι σαν λαϊκό ήρωα, έναν σύγχρονο «Ρομπέν των Δασών» που τα έβαλε με το σύστημα διατηρώντας παράλληλα έναν ιδιότυπο ηθικό – αξιακό κώδικα. Ακόμα συνεπώς κι αν υποθέσουμε πως κάποιος γνωρίζει κάτι, δεν το λέει στην Αστυνομία. Από σεβασμό. ΟΚ, και από φόβο, μην το εξωραΐζουμε τόσο…
Σημαντικότατο πρέπει να είναι επίσης πως η λογική λέει πως ο Παλαιοκώστας παίζει «εντός έδρας». Το πιθανότερο σενάριο, χωρίς βέβαια να υπάρχει κάτι απτό, είναι πως βρίσκεται κρυμμένος κάπου στην ελληνική επαρχία (η θεωρία του εξωτερικού έχει ατονήσει με τα χρόνια). Μεγαλωμένος σε χωριό (Μοσχόφυτο Τρικάλων), ξέρει τέλεια πώς να επιβιώνει σε κακοτράχαλα μέρη, πώς να μετατρέπει αυτό που γι’ άλλους είναι πρόβλημα, σε αβαντάζ. Η ελληνική Αστυνομία έχει εκπαιδευτεί να κυνηγάει εγκληματίες στο αστικό τοπίο…
Κι αν προσθέσουμε σε όλα αυτά, τη θεωρία της Αντιτρομοκρατικής πως έχει υποβληθεί σε αισθητικές επεμβάσεις στο πρόσωπο και ενδεχομένως αλλοίωση στα ακροδάχτυλά του για τα αποτυπώματα, κατανοούμε πως μπορεί ως και να περάσει δίπλα μας και να μην τον πάρουμε χαμπάρι, να μοιάζει με έναν εντελώς συνηθισμένο, μεσήλικα αγρότη ή έμπορο Και πες εμείς, δεν πειράζει. Αλλά αυτό προφανώς δεν ισχύει και για τους ανθρώπους της ΕΛ.ΑΣ, για τους οποίους παραμένει ζήτημα (και) τιμής η σύλληψη του πλέον διαβόητου κακοποιού της Ελλάδας…