Αν ανοίξεις τον χάρτη της Αττικής σε περίπου 25 χρόνια από σήμερα, δεν θα δεις πράσινες κηλίδες. Θα δεις ένα απέραντο, γκρίζο νεκροταφείο δέντρων και μια τσιμεντένια λεκάνη που περιβάλλεται από γυμνούς, καψαλισμένους βράχους που κάποτε τους λέγαμε Πάρνηθα, Πεντέλη και Υμηττό.
Δεν πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ούτε για δυστοπική χολιγουντιανή υπερβολή σε ταινία καταστροφής. Είναι η μαθηματική ακρίβεια της ελληνικής πραγματικότητας, αν συνεχίσουμε να κοιτάμε το ίδιο έργο σε επανάληψη κάθε μαρτυρικό Αύγουστο.
Το ημερολόγιο θα γράφει 2050 και η λέξη «καλοκαίρι» θα έχει διαγραφεί από το λεξιλόγιό μας με τον τρόπο που την ξέραμε. Στη θέση της θα υπάρχει μια πεντάμηνη, αδυσώπητη περίοδος επιβίωσης, από τον Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο, όπου ο υδράργυρος θα καρφώνεται καθημερινά πάνω από τους 42 βαθμούς Κελσίου χωρίς να παίρνει ανάσα τα βράδια. Το air-condition δεν θα θεωρείται πλέον ηλεκτρική συσκευή ή άνεση, αλλά μια απαραίτητη μηχανή υποστήριξης ζωής, μια θωράκιση απέναντι στην κόλαση που θα βράζει έξω από το παράθυρο μας.
Η καθημερινότητα στην Αθήνα θα θυμίζει περισσότερο το Κάιρο ή το Ριάντ, με τη σκόνη από την Αφρική να κάθεται μόνιμα πάνω από την πόλη, αφού δεν θα υπάρχει πια κανένας φυσικός πνεύμονας για να φιλτράρει τον αέρα και να ρίξει τη θερμοκρασία έστω και στοιχειωδώς.
Το ίδιο το έδαφος που πατάμε θα είναι ο πρώτος αγωγός και μεταδότης της περιβαντολλογικής καταστροφής. Με τα δάση οριστικά εξαφανισμένα, θα ενεργοποιηθεί το εφιαλτικό «ντόμινο ερημοποίησης». Το χώμα, χωρίς τις ρίζες των δέντρων να το κρατάνε ζωντανό, θα διαβρωθεί πλήρως και θα μετατραπεί σε μια νεκρή, ξερή σκόνη. Όταν θα έρχονται οι πρώτες βροχές του φθινοπώρου, το νερό δεν θα ποτίζει τη γη, αλλά θα κυλάει σαν χείμαρρος πάνω σε έναν τσιμεντένιο διάδρομο, προκαλώντας πλημμύρες που θα παρασύρουν τα πάντα μέχρι τη θάλασσα.
Την ίδια ώρα, η βαριά βιομηχανία της χώρας, ο τουρισμός, θα έχει δεχτεί ένα τεράστιο πλήγμα. Ελάχιστοι θα ταξιδεύουν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο στην Ελλάδα για να κλειστούν σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, καθώς η κυκλοφορία έξω θα είναι ανυπόφορη τις μεσημεριανές ώρες λόγω ακραίου θερμικού στρες.
Οι ξένοι θα προτιμούν τα θέρετρα της Βόρειας Ευρώπης ή θα μετατοπίζουν τις διακοπές τους για μετά το Σεπτέμβριο και το brand «ελληνικό καλοκαίρι» θα σβήσει προϊόντος του χρόνου. Ακόμα και το νερό, το πιο αυτονόητο αγαθό, θα φτάνει στις βρύσες των μεγάλων πόλεων με το σταγονόμετρο και με συγκεκριμένο ωράριο, καθώς οι υδροφόροι ορίζοντες θα έχουν στερέψει από την παρατεταμένη ξηρασία.
Η προειδοποίηση έχει σταλεί ήδη, αλλά το εθνικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του πύρινου φαινομένου εξακολουθεί να λάμπει διά της απουσίας του. Σύμφωνα με τη νέα επιστημονική έκθεση του Joint Research Centre της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το 36% της έκτασης της Ελλάδας βρίσκεται υπό συνθήκες ερημοποίησης. Πρόκειται για το τρίτο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την Ισπανία με 53% και την Κύπρο με 45%.
Το πιο αποκαρδιωτικό σε αυτό το μελλοντικό σενάριο δεν είναι ότι θα συμβεί επειδή μας χτύπησε κάποιος… κομήτης, αλλά επειδή επιλέξαμε να μην κάνουμε τίποτα για να το σταματήσουμε. Κάθε στρέμμα δάσους που γίνεται στάχτη σήμερα, είναι μια μέρα που αφαιρείται από το δικαίωμα των επόμενων γενεών να ζήσουν σε μια κανονική χώρα. Αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τις φωτιές σαν ένα αναπόφευκτο καλοκαιρινό σόου της τηλεόρασης, το 2050 δεν θα αναρωτιόμαστε πια πώς κάηκε ένα δάσος, αλλά πώς καταφέραμε να κάψουμε μια ολόκληρη χώρα.