Γίνεται να νιώθεις σπίτι σου ένα μέρος που στην κυριολεξία δεν υπάρχει; Πού δεν το έχεις επισκεφθεί, που δεν έχεις αράξει εκεί, που δεν έχεις νιώσει ασφάλεια και άνεση, απλώνοντας τα πόδια στο τραπεζάκι και αδειάζοντας το μυαλό σου;
Και επίσης γίνεται να νιώθεις οικογένειά σου ανθρώπους που δεν βλέπεις σχεδόν ποτέ; Που έχετε συναντηθεί ελάχιστες φορές, πού η επικοινωνία σας γίνεται μονάχα μέσω τηλεφώνων και social, που τα άγχη, τις αγωνίες, τις χαρές και τις λύπες σας δεν τα έχετε μοιραστεί ποτέ από κοντά;
Υπό κανονικές συνθήκες η απάντηση σε όλες αυτές τις ερωτήσεις (και σε κάθε μια ξεχωριστά) είναι «όχι». Μόνο που το Menshouse δεν ήταν, δεν είναι και πιθανότατα δεν θα γίνει ποτέ ένα μέρος «κανονικών συνθηκών». Ένα ακόμη «ανδρικό» σάιτ. Μια ακόμη πρωτότυπη ιδέα που την κατάπιαν τα κλισέ.
Αν και δεν έχει σώμα (με την έννοια των γραφείων, των βαρδιών, των στελεχών και του οργανογράμματος) το Menshouse έχει ψυχή.
Και αυτή η ψυχή, το μεράκι, η επιμονή και το πάθος των ανθρώπων του (από τον τύπο που παρα-είναι ρομαντικός για διευθυντής του μέχρι τους γραφιάδες που επιμένουν να το αντιμετωπίζουν ως χόμπι, παρά ως επάγγελμα) είναι που το κάνει διαφορετικό.
Είναι ο βασικός λόγος που αγαπήθηκε τόσο πολύ απ’ αυτούς που το διαβάζουν, όσο κι απ’ αυτούς που «δουλεύουν» γι’ αυτό. Που όχι απλά στάθηκε σε έναν χώρο θεωρητικά κορεσμένο, αλλά έγινε σημείο αναφοράς.
Που ξεκίνησε ως μια αγαπημένη συνήθεια ή ένα φιλόξενο «καταφύγιο» και κατέληξε (για 10 ολόκληρα χρόνια πλέον) το «σπίτι» κάθε άνδρα στο ίντερνετ…
Χρόνια μας πολλά και πάντα τέτοιοι!