Μερικά πράγματα σου κάθονται από την αρχή καλά χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Ένα από αυτά ήταν η φάτσα του Μάκη Ρηγάτου, που γνώρισα κάπου το 2015 στο Koolnews.
Όχι η πιο… φιλική του κόσμου εκ πρώτης όψεως, σίγουρα όμως φάτσα προκοπής και προόδου, που εξέπεμπε ένα πολύ θετικό vibe. Τον έβλεπες να δίνει μάχη με τα… ΠΑΣΟΚικά στοιχεία του site και ψυχανεμιζοσουν ότι κάτι γόνιμο θα κατεβάσει η κούτρα του.
Έτσι, καθολου δεν εξεπλάγην όταν έμαθα για το τόλμημα της «αυτονόμησης» και συνεπώς δεν είχα πολλά να σκεφτώ όταν το φθινόπωρο του 2016 μου πρότεινε να γίνω κάτι σαν τον «6ο παίκτη» της ομάδας του Menshouse. Θυμάμαι το πρώτο deal – ένα συμβολικό ποσό για 4 μεγάλα θέματα το μήνα «γιατί δεν βγαίνω ακόμα μάνα μου»- και ανατρέχω ακόμα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, στο ντεμπούτο μου στο site.
Ένα από τα κείμενα που έχω ευχαριστηθεί περισσότερο στην δημοσιογραφική πορεία μου – ίσως γιατί ήταν το πρώτο μου στο Menshouse και πάντα θυμάσαι την πρεμιέρα σου σε μια ομάδα που έχεις «δεθεί» τόσο, σωστά;
Προϊόντος του χρόνου πέρασα απ’ όλες τις θέσεις της βασικής πεντάδας, μοίρασα παιχνίδι, υποδέχτηκα τελικές πασες, θητευσα για ένα φεγγάρι και ως προπονητής. Οποιο και αν ήταν το είδος της σχέσης η ουσία είναι ότι υπήρχε και υπάρχει ακόμα σχέση, αλλά και το ότι τώρα, 10 χρόνια μετά, ατενίζω με ένα αίσθημα πληρότητας και αυτοβελτίωσης αυτη τη διαδρομή.
«Εντάξει ρε Δημήτρη, δεν χρειάζεται να το λέμε κιόλας, γέρασαμε μαζι», μου απάντησε η κομμώτρια μου όταν πριν από λίγο καιρό συνειδητοποίησα -και της το είπα- ότι είμαι ανελλιπώς πελάτης από το 2005. Τον ίδιο διάλογο θα ήθελα να κάνουμε και σε καμία δεκαετία με τον Ρηγάτο, παρότι, διάολε, ειλικρινά δεν ξέρω αν παρέα με το Menshouse γερνάω η κάθε χρόνο νιώθω μαζί του όλο και πιο νέος!