Είναι εξ ορισμού ένα πολύ σκληρό reality, το λέει άλλωστε ξεκάθαρα στον τίτλο του, «καμαρώνοντας» και χωρίς καν να μπαίνει στον κόπο να κρύβεται για τις προθέσεις του. Θυσία τα πάντα στο βωμό της τηλεθέασης, για να έλκεται το κοινό και να δημιουργείται content που μετά θα ανακυκλώνεται παντού, σε τηλεοράσεις, sites και social media. Χρονιά τη χρονιά, έγινε και περισσότερο ακραίο. Υπάρχει όμως ένα όριο, για όλα. Στο Survivor ξεπεράστηκε κατά πολύ. Και να που φτάσαμε στο σοβαρότατο τραυματισμό του Σταύρου Φλώρου για να φανεί αυτό στην πράξη με έναν από τους χειρότερους δυνατούς τρόπους…
Ο παίκτης τραυματίστηκε πολύ σοβαρά ενώ έκανε ψαροντούφεκο στον Άγιο Δομίνικο, από διερχόμενο τουριστικό σκάφος. Η επίσημη ενημέρωση κάνει λόγο για μερικό ακρωτηριασμό στο αριστερό πόδι και σοβαρό τραύμα στον δεξιό αστράγαλο. Το τι ακριβώς συνέβη θα το δείξει η έρευνα των τοπικών αρχών. Το θέμα είναι πως το ατύχημα έγινε και, δυστυχώς, ήταν θέμα χρόνου να συμβεί κάτι τέτοιο…
Όταν ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα έχει επί της ουσίας παραδώσει πνεύμα για το κοινό και εσύ προσπαθείς να συντηρήσεις το ενδιαφέρον δυσκολεύοντας το όλο και πιο πολύ, ωθώντας καταστάσεις και συνθήκες στο «όσο πάει», είναι βέβαιο ότι παίζεις με τη φωτιά και αυξάνεις με τις πιθανότητες να συμβεί το όποιο κακό. Γι’ αυτό το λόγο και οι παίκτες υπογράφουν δήλωση ανάληψης κινδύνου πριν μπουν στο παιχνίδι, δηλώνοντας ρητά ότι κατανοούν πλήρως τα ρίσκα που απορρέουν από τη συμμετοχή τους σε αυτό.
Αποδέχονται δηλαδή ότι θα εκτεθούν σε ακραίες καιρικές συνθήκες, πείνα, επικίνδυνα έντομα/ζώα, σωματική εξάντληση και επικίνδυνα αγωνίσματα, και αναλαμβάνουν τον κίνδυνο για οποιονδήποτε τραυματισμό, ασθένεια ή ακόμα και θάνατο. Μέσα σε όλα υπάρχει και όρος απαλλαγής ευθύνης: Οι παίκτες παραιτούνται από το δικαίωμα να μηνύσουν την παραγωγή, το κανάλι, ή τους χορηγούς για ατυχήματα ή τραυματισμούς που θα προκύψουν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Θα μας πείτε «μα δεν πρέπει να βλέπουν οι παίκτες σε τι συναινούν; Άπαξ και είπαν το “ναι” υπό αυτούς τους όρους, δεν τους φταίει κανείς άλλος». Δεν είναι έτσι, όμως. Η επιθυμία για διασημότητα και προβολή ή το δέλεαρ του χρηματικού επάθλου δεν πρέπει να αποτελεί άλλοθι για την έκθεση ανθρώπων σε κίνδυνο ζωής ή μόνιμης αναπηρίας.
Η παραγωγή οφείλει να διασφαλίζει την ασφάλεια των διαγωνιζόμενων και παραμένει υπεύθυνη για το περιβάλλον στο οποίο τους εκθέτει. Δεν είναι όλα σόου, δεν επιτρέπονται τα πάντα για να «κόβεται» χρήμα. Υπάρχει η νομική ναι, αλλά υπάρχει και η ηθική ευθύνη. Η συναίνεση σε έναν κίνδυνο δεν νομιμοποιεί την παραμέληση των βασικών κανόνων προστασίας από την πλευρά του διοργανωτή.
Το ατύχημα συνέβη την ώρα που ο παίκτης έκανε ψαροντούφεκο. Είχαν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα προστασίας από την παραγωγή; Συνοδευτικά σκάφη, σημαδούρες, διασώστες σε κοντινή απόσταση και τα συναφή; Τα θεάματα έχουν και όρια και δεν δικαιολογούνται τα πάντα προκειμένου να εντυπωσιαστεί ο τηλεθεατής και «κανιβαλιστικά» να καταναλώσει τη δυσκολία του άλλου. Ο οποίος ακριβώς λόγω της ψυχολογικής πίεσης που βιώνει όντας εκτεθειμένος σε ακραίες συνθήκες μπορεί να πάρει λάθος αποφάσεις, τις οποίες υπό νορμάλ συνθήκες δεν θα έπαιρνε ποτέ.
Το Survivor εξελίχθηκε με τον καιρό σε κάτι το δομικά λάθος ως τηλεοπτικό προϊόν. Εδώ και πολλά χρόνια κάναμε το λάθος και το κανονικοποιήσαμε, μετατρέψαμε σε ήρωες και σταρ τους παίκτες του (γιατί;), φτάσαμε στο σημείο ως και να δημιουργούνται ανάλογες «πίστες» για να παίζουν παιδιά, μην τυχόν «χάσουν το κελεπούρι» και δεν το μάθουν από μικρή ηλικία. Έγινε παράλληλα μόνιμο ετήσιο τηλεοπτικό ραντεβού. Δεν ‘πα να το βλέπανε όλο και λιγότεροι, αυτό εκεί. Ένα επίμονο «απολίθωμα» μιας κακώς εννοούμενης τηλεοπτικής αντίληψης του «τι πουλάει». Δυστυχώς έπρεπε να συμβεί κάτι τόσο σοβαρό και άσχημο για να το πούμε δυνατά όλοι: Ως εδώ.