survivor

Κάθε φορά που καλούμαι να γράψω για την ελληνική τηλεόραση, νιώθω ότι θα πω πάλι τα ίδια και τα ίδια και θα γίνω πιο γραφικός κι απ΄το Νίκο Παπαδογιάννη. Αλλά αφού πέφτει στο τραπέζι ως ιδέα, καλό είναι να συζητηθεί μια άλλη οπτική γύρω από το περιεχόμενο της. Περισσότερο από ποτέ όμως για τη σεζόν που διανύουμε. Σεζόν που καθιέρωσε ένα κανάλι ως πρώτο σε τηλεθέαση, που χαντάκωσε ένα άλλο που έκανε πολλές επενδύσεις σε προγράμματα, που έκλεισε ένα ιστορικό κανάλι και πολλά ακόμα. Ας εστιάσουμε σε αυτούς που δείχνουν να έχουν τα λεφτά, μα τους λείπει παντελώς η διάθεση να προσφέρουν κάτι στο κοινό. Να κατευθύνουν το γούστο τους. Αντίθετα, επιλέγουν να γυρίζουν σε όσα παγίωσε η αντίληψη του Survivor.

Ας ξεκινήσουμε από ορισμένα δεδομένα. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για μεγάλους νικητές και χαμένους στη φετινή τηλεοπτική κούρσα, τότε το Star με το Master Chef θα έμπαινε στην πρώτη κατηγορία και ο ΑΝΤ1 στην δεύτερη. Πραγματικά στο κανάλι του Αμαρουσίου πόνταραν σε πολλά χαρτιά, έφεραν πολλές νέες παραγωγές και δεν τους έπιασε τίποτα. Από την άλλη, το ΣΚΑΪ συνέχισε στην ίδια ανοδική πορεία με το δεύτερο Survivor και το Power of Love. Απάντηση σε αυτό ετοιμάζεται να φέρει ο ΑΝΤ1 με το Game of Love. Τα ίδια και τα ίδια σα να λέμε.

Για το γεγονός ότι δεν υπήρχε ούτε κατ΄ελάχιστο πρωτότυπη παραγωγή και αξιόλογη μυθοπλασία στην τηλεόραση, τα στελέχη της κατηγορούσαν την έλλειψη χρημάτων. Αναφέρονταν στις δύσκολες εποχές. Αυτό το αφήγημα όμως έχασε κάθε υπόσταση με την εμφάνιση του Survivor.

Ας δούμε για παράδειγμα το ΣΚΑΪ. Πάνω σε τι επένδυσε τον πακτωλό χρημάτων που έφερε το ριάλιτι; Μην ξεχνάμε ότι πέρσι τέτοια εποχή όλοι μιλούσαν για τα 60άρια και 70άρια και κάθε διαφήμιση χρεωνόταν με χιλιάρικο το δευτερόλεπτο. Ας μην αναφερθούμε στις τιμές που έπαιζαν για έμμεση τοποθέτηση προϊόντος στην κανονική ροή του προγράμματος. Τελειώνει λοιπόν το Survivor, αρχίζει ο προγραμματισμός της νέας σεζόν, κάνουν οι υπεύθυνοι προγράμματος ταξίδια στις Κάννες για να αγοράσουν format και που καταλήγουμε; Στο να μιλάνε για το My Style Rocks και το Power of Love.

Σίγουρα, η τηλεόραση χρειάζεται και τέτοιας μορφής τρασίλα. Χρειάζεται και να λανσάρουμε με διαφορετικό τρόπο προγράμματα όπως το MasterChef. Ένα τηλεπαιχνίδι που ούτε την πρώτη του φορά, τότε στο MEGA, δεν έκανε τέτοια νούμερα. Αλλά χρειάζεται να δοθεί και η ευκαιρία στους Έλληνες δημιουργούς να δείξουν τι αξίζουν. Να δοκιμαστούν κι αν δεν κάνουν, ας εμφανιστεί η εναλλακτική του τρας.

Να τους δοθεί όμως μια πραγματική ευκαιρία. Λογιστής δεν είμαι, αλλά με όλα τα κέρδη που εμφανίζουν συγκεκριμένα προγράμματα, θα μπορούσε κάλλιστα να φτιαχτεί μια ελληνική σειρά. Να επιλεχθούν οι καλύτεροι στο είδος τους και να στήσουν κάτι που θα μπορούσε να μνημονεύεται ως η καλύτερη ελληνική σειρά.

Δεν θα επιχειρήσω να συγκρίνω την Ελλάδα με τις ΗΠΑ ή την Γερμανία που έβγαλε το Dark στο φινάλε του 2017. Μιλάμε για πολλαπλάσιο πληθυσμό, άρα για μικρότερο επιχειρηματικό ρίσκο. Θα την συγκρίνω όμως με κάτι στα μέτρα μας. Γιατί ας πούμε μπορεί η Δανία των 5 εκατομμυρίων να φτιάχνει το The Rain;

Γιατί να βλέπουμε εμείς στο Netwix το Athens Dark που είναι μια τεράστια μπαρούφα και οι Δανοί το εν λόγω; Γιατί για παράδειγμα να μην υπήρχε ένα μεγαλύτερο μπάτζετ για το Athens Dark, ώστε να στελεχωθεί με καλύτερους ηθοποιούς και να υπάρχει μεγαλύτερο εύρος εξέλιξης;

Θα επιχειρήσω όμως και μια σύγκριση με την αμερικανική τηλεόραση. Όχι σε επίπεδο μεγεθών προφανώς. Αλλά ε επίπεδο αντίληψης. Όλοι οι μεγάλοι σκηνοθέτες του σινεμά τους κάνουν μια σταδιακή στροφή προς την τηλεόραση. Ο Σκορτσέζε ήταν παραγωγός στο Vinyl. Ο Ridley Scott είναι τώρα στο Terror. Ο Έιμπραμς, ο Γούντι Άλεν και πολλά ακόμα παραδείγματα ανέλαβαν να φτιάξουν ένα τηλεοπτικό προϊόν. Δεν έχει η Ελλάδα αναλογικά τέτοιους σκηνοθέτες;

Όλοι αυτοί που βγαίνουν στα διάφορα φεστιβάλ και βραβεύονται τι είναι; Όχι μόνο ο Λάνθιμος που πλέον δεν έχει κανένα λόγο να συναναστραφεί διευθυντές σε ελληνικά κανάλια. Η Τσαγγάρη με το Chevalier, ο Παπαδημητρόπουλος που έκανε το Suntan δεν θα μπορούσαν να χτίσουν κάτι σοβαρό αντί να παρακαλάνε την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και το κράτος για ένα υποτυπώδες μπάτζετ και να καταλήγουν να ζητάνε από φίλους-συναδέλφους να συμβάλλουν;

Αν με διαβάζει ένας διευθυντής προγράμματος θα γυρίσει και θα μου πει «αφού το κοινό ρε βλάκα διψάει για Survivor». Δεν λέω ότι έχει άδικο. Λέω όμως ότι θα πρέπει να πάψει κάποια στιγμή να είναι αυτή η απάντηση σε όλα.

Το κοινό πώς έφτασε να θέλει τέτοια; Κάπως του επιβλήθηκαν. Τηλεόραση είσαι, έχεις ακόμα τη δύναμη να κατευθύνεις εσύ το κοινό. Αλίμονο αν παραδεχτείς από τώρα την ήττα σου και καταθέσεις τα όπλα.

Κάποιος άλλος θα μου αντιτείνει ότι έγινε μια τέτοια προσπάθεια με το Παραμύθι Αλλιώς του ALPHA. Με δυσκολία κρατιέμαι να μη γελάσω με αυτό. Όχι για την σύλληψη του θέματος. Αλλά για την στελέχωση και την ελληνική λογική που είχε το κανάλι της Κάντζας. Δηλαδή με 30 επεισόδια το χρόνο και όλα 45λεπτα δουλειά δεν γίνεται. Ήταν χαζή δηλαδή η Δήμητρα Παπαδοπούλου που πατούσε στη λογική των sitcoms πολύ πριν τη μάθουμε εμείς;

Απαράδεκτοι, Σ΄Αγαπώ Μ΄Αγαπάς. Από κοντά και το Της Ελλάδος τα Παιδιά. Τρεις σειρές που ακόμα τις αναζητάμε. Τι έκαναν αυτές; Δεν ξεπερνούσαν τα 25 λεπτά. Ό,τι χιούμορ υπάρχει στο σενάριο πρέπει να βγει σε αυτόν το χρόνο. Μπορεί να είμαι και παράλογος απαιτώντας όλα αυτά από τα κανάλια και τους διευθυντές προγράμματος. Αμφιβάλλω αν έχουν στοιχειώδεις γνώσεις οι περισσότεροι.

Ας κάνουν τουλάχιστον μια προσπάθεια να μας πείσουν για το αντίθετο. Η δικαιολογία του μπάτζετ πάντως δεν στέκει πια!