Rockwave με Πυξ Λαξ; Δεν ακούω καλύτερα One Direction…

Το 2016 τέλειωσε με τις χειρότερες αναμνήσεις και αν ήλπιζες ότι το 2017 μπορεί να σε γεμίσει αισιοδοξία, ήρθε το Rockwave να σου δώσει το χτύπημα στην «οικογένεια».

Το Rockwave Festival έχει αποφασίσει τα τελευταία χρόνια να συναγωνίζεται τον ίδιο του τον εαυτό στις άστοχες επιλογές. Κάθε χρόνο δίνει ρεσιτάλ και φαίνεται πως έχει αποφασίσει να αποδομήσει τον μύθο του. Ή είναι σαν τις αμερικανικές σειρές που παίζουν πολλά χρόνια και κάπου στον 5ο ή 6ο κύκλο κάνουν μια μεγάλη κοιλιά που σε βάζει να σκέφτεσαι ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για το τέλος. Το 2017 μας έλεγαν θα είναι μια καλή χρονιά. Αν κρίνουμε από το πως ξεκίνησε μάλλον δεν θα είναι. Τουλάχιστον σε μουσικό επίπεδο.

Ήταν 13 Ιουλίου του 2011 όταν οι Πυξ Λαξ έκαναν ένα επετειακό τουρ προς τιμήν του Μάνου Ξυδού που είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν. Τότε φάνταζε μια ωραία στιγμή για εμάς που τους ακούγαμε πιο μικροί και που ούτως ή άλλως είχαμε μια ροπή στο ελληνικό love rock. Γέμισε το ΟΑΚΑ με 75.000 κόσμο, κάτι παρόμοιο συνέβη και στις άλλες πόλεις που βρέθηκαν, όλα καλά, θυμηθήκαμε συναισθήματα, τραγουδήσαμε και κρατήσαμε την ανάμνηση. 7 χρόνια μετά οι Πυξ Λαξ θα βρεθούν ξανά σε διαδικασία τουρ. Το Rockwave ανακοίνωσε την «μεγάλη» συναυλία στις 12 Ιουλίου του 2018 – το οποίο ελπίζω να είναι αλήθεια κι όχι κάποιο τυπογραφικό, για να υπάρχει χρόνος να μεταναστεύσω – στο πλαίσιο της νέας δομής και του cut it down to parts σχεδιασμού που ίσχυσε από το 2016.

Σκεπτόμενος ότι οι Πυξ Λαξ θα είναι ένα μεγάλο κομμάτι του promo ολόκληρου του φεστιβάλ, αναθεωρώ για την παρουσία των Last Shadow Puppets τον περασμένο Ιούνιο. Υποθέτω ότι ο λόγος αυτής της συναυλίας είναι και μέρος της συνεργασίας Πλιάτσικα-B. D. Foxmoor, που έχει απόδοση Προτείνω επίσης τη συναυλία των Πυξ Λαξ να την ανοίξουν οι Boys and Noise ή το νέο συγκρότημα που θα βγάλει η Amita Potion.

Ακόμα κι εγώ που για μια τριετία από το 2010 ως το 2013 έριχνα μια φορά το μήνα ποστ στο Facebook το Είμαι Ένα Γέλιο Ξεχασμένο στο Μπαλκόνι σου, προτιμώ να ακούω 5 ώρες συνεχόμενες One Direction, Selena Gomez, The Weeknd (αυτή η μάστιγα), τους «θέλουμε να γίνουμε Scorpions στη θέση των Scorpions» Depeche Mode ή να παρακολουθήσω σεμινάριο υποκριτικής από τον Στράτο Τζώρτζογλου παρά να βρεθώ σε συναυλία των Πυξ Λαξ. Εκτός κι αν με μεθύσουν πρώτα!