Στο μακρινό 1992, ο κόσμος ήταν διαφορετικός. Πολύ διαφορετικός. Ένα μικρό παράδειγμα; Τα μέλη μίας από τις μεγαλύτερες μπάντας της εποχής, μπορούσαν να παίρνουν τις αποσκευές τους από τον ίδιο ιμάντα με τους απλούς επιβάτες και να βγαίνουν μαζί τους προκαλώντας χάος στην αίθουσα αφίξεων από τους πιστούς οπαδούς τους.
Πίσω στο μακρινό 1992 δεν υπήρχε το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, αλλά το αεροδρόμιο στο Ελληνικό, εντός του αστικού ιστού, κάτι που έκανε τέτοιες υποδοχές ακόμα πιο εύκολες.
Ηχητική βία
Πριν από 34 χρόνια η είδηση της έλευσης των Manowar στην Ελλάδα για μία μοναδική συναυλία στο ΣΕΦ ήταν το γεγονός της χρονιάς, της δεκαετίας για τους λάτρεις του metal, που τότε ζούσε ίσως τις πιο ένδοξες εποχές τους.
Οι… Manowarriors κατέκλυσαν το αεροδρόμιο για να υποδεχθούν τα ινδάλματα τους. Ορδές από στενά παντελόνια-σωλήνες, χαίτες, δερμάτινα, τζιν μπουφάν γεμάτα ραφτά δημιούργησαν μία ανεπανάληπτη ιστορία που διασώθηκε από μερικά ερασιτεχνικά βίντεο με κουνημένη εικόνα, που αποτυπώνουν το άρωμα μιας εντελώς διαφορετικής εποχής.
Τα εισιτήρια κόστιζαν 4.000 παλιές ελληνικές δραχμές και έγιναν ανάρπαστα, παρότι το αχανές Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με την διαφορετική ακουστική έμοιαζε… επικίνδυνο και σίγουρα ασυνήθιστο μέρο για μία τέτοια συναυλία.
Η 21η Νοεμβρίου του 1992 είναι ακόμα αξέχαστη στις μνήμες όσων είδαν από κοντά τους βασιλιάδες του μέταλ από κοντά.
Έτριξαν τα τζάμια
Τότε, δεν υπήρχαν κινητά για να καταγράψουν με ακρίβεια όσα έγιναν. Οι κάμερες, οι φωτογραφικές μηχανές που μπήκαν μέσα στο ΣΕΦ ήταν ελάχιστες.
Υπάρχουν μόνο οι προφορικές αφηγήσεις όσων ήταν εκεί, που με τον καιρό γέννησαν πολλούς αστικούς μύθους που συντηρούνται και διαδίδονται μέχρι σήμερα.
Εκείνη την εποχή οι Manowar είχαν καταφέρει να μπουν στο βιβλίο Γκίνες. Όχι τις πωλήσεις τους, ούτε για κάποιο ρεκόρ προσέλευσης, μα για κάτι που δοκιμάσει την ανθρώπινη αντοχή.
Αποτελούσαν την πιο… θορυβώδη μπάντα του πλανήτη, σπάζοντας το φράγμα των ντεσιμπέλ, με προχωρημένο εξοπλισμό που προκαλούσε ηχητική βία σε κάθε συναυλία.
Αυτοί που το έζησαν από κοντά λένε πως ο ήχος ήταν τόσο διαπεραστικός που διαπερνούσε το τύμπανο και ήταν τόσο διαπεραστικός που έκοβε την ανάσα.
Κάποιοι ορκίζονται πως είδαν τζάμια του ΣΕΦ να ραγίζουν, ακόμα και να σπάνε.
Μία μοναδική εμπειρία σε ένα act που κράτησε περίπου 90 λεπτά και συζητιέται ακόμα και σήμερα…