Να το πούμε εξ αρχής, για να μην παρεξηγηθούμε: Τυχεροί όσοι (πολλοί) πήγαν και είδαν από κοντά τους Metallica το βράδυ του Σαββάτου (9/5) στο ΟΑΚΑ. Είτε επειδή γουστάρουν την μπάντα και τον ήχο της πραγματικά, είτε απλά επειδή εκεί ήταν η «φάση» και πάνε πάντα εκεί που είναι η «φάση». Μιλάμε για ένα μουσικό γεγονός πολύ πάνω και πέρα από το μέσο όρο της ελληνικής πραγματικότητας, κατανοητό συνεπώς να «ανοίξει» – αν δεν συνέβαινε αυτό άλλωστε το κοντέρ δεν θα έγραφε ποτέ 80.000+ θεατές.
Τώρα βέβαια, ακόμα και οι πιο φανατικοί της μπάντας (ή ίσως ακριβώς αυτοί), δύσκολα θα σου πουν πως αυτό ήταν το τοπ live που έχουν πάει ποτέ. Κάτι που, αναπόδραστα, μας φέρνει μπροστά σε μια μεγάλη αλήθεια: Είναι αδύνατον να συμφωνήσουμε όλοι σε κάτι του στιλ «καλύτερη συναυλία που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα». Είναι τόσες οι μεταβλητές που μπαίνουν στην εξίσωση. Από τα γούστα του καθενός, από την ηλικία, από τη στιγμή που τον πετυχαίνει τη ζωή του, από κάτι που το συνδύασε, από, από, από…
Όμως, ταπεινή μας γνώμη, και για να μείνουμε σε metal μουσικό χαλί, υπάρχει μια συναυλία που ενώνει πολλές κουκίδες από διαφορετικά «θέλω» σε έναν κοινό τόπο «γαματοσύνης» και έχει αποκτήσει μυθική διάσταση στην καρδιά όσων την έζησαν από κοντά – μεταξύ αυτών και ο γράφων.
Πίσω στις 25 Ιουνίου 2005, στο Terra Vibe της Μαλακάσας και στο πλαίσιο του Rockwave Festival, ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο, απωθημένα της ελληνικής κοινότητας των metalheads έπαψε να είναι τέτοιο. Οι Black Sabbath έπαιξαν στα μέρη μας με την αυθεντική τους σύνθεση: Όζι Όζμπορν, Τόνι Αϊόμι, Γκίζερ Μπάτλερ και Μπιλ Γουόρντ. Οι 4 «αρχιερείς» του heavy metal, αυτοί που τα ξεκίνησαν όλα…
Πάνω από 30.000 άνθρωποι (κάποιοι λένε πως ήταν πολύ περισσότεροι) βίωσαν από κοντά κάτι που δεν είχε σχέση με υπερθέαμα – όπως για παράδειγμα ήταν η χθεσινή συναυλία των Metallica. Ήταν 100% μουσική, ήταν 100% συναυλιακή εμπειρία. Σε μια εποχή που ο κόσμος δεν σήκωνε το κινητό για να βιντεοσκοπήσει το τι βλέπει και να το ανεβάσει μετά στα social media, αλλά απλά το ζούσε.
Αυτό που συνέβη μόλις εμφανίστηκε ο Όζι στη σκηνή, κι ενώ νωρίτερα ακούγονταν από τα ηχεία το ριφάκι του Ν.Ι.Β., άγγιξε τα όρια του μεταφυσικού. Κόσμος βρέθηκε 15-20 μέτρα μακριά από εκεί που βρισκόταν αρχικά, παρασυρμένος από ένα «τσουνάμι» ενέργειας. Ήταν η πρώτη φορά που ο «Πρίγκιπας του Σκότους» τραγούδησε live στην Ελλάδα, η υστερία ήταν πρωτοφανής.
Πολλοί φοβόντουσαν αν θα ήταν σε θέση, από πλευράς φυσικής κατάστασης, να ανταποκριθεί στο μύθο του ονόματός του, της ιστορίας του. Όμως ο Όζι ήταν απολύτως to the point και το κυριότερο, σε έπειθε πως το απολάμβανε, δεν ήταν δηλαδή κάποιου είδους «αρπαχτή» όπως κάνουν τόσοι και τόσοι άλλοι.
Το ότι η συναυλία των Black Sabbath έγινε στη Μαλακάσα το έκανε ακόμα καλύτερο. Γιατί ο χώρος, μες στη φύση και μακριά από την Αθήνα, ήταν μαγικός για τέτοια γεγονότα. Καλό το ΟΑΚΑ, έχει άλλου είδους ανέσεις, αλλά σε γνησιότητα ή στο πόσο «εντός» σε βάζει, υστερεί. Όπως συμβαίνει και στους ποδοσφαιρικούς αγώνες εκεί, θαρρείς και μεταδίδεται αυτό το παροιμιώδες κρύο που κάνει συχνά πυκνά σε αυτό το γήπεδο και μετατρέπεται σε μια γενικότερη «ψύχρα».
Όσοι ήταν στο Terra Vibe τότε, πήγαν επειδή πραγματικά γούσταραν, το ήθελαν. Και δεν τους πείραξε που πέρασαν ώρες ολόκληρες μέχρι να «σπάσει» λίγο η κοσμοπλημμύρα και να μπορέσουν να γυρίσουν σπίτι τους – ήταν απλά ευτυχισμένοι. Έχοντας φυλακίσει στο μυαλό και στην καρδιά στιγμές μοναδικές, όπως όταν ακούστηκε το (ομώνυμο) Black Sabbath και άναψαν αναπτήρες, και τραγουδούσαν όλοι, ανατριχίλα, συλλογικό «ένα σώμα μια ψυχή». Ένιωθες πως ο κόσμος είχε συναίσθηση της ιστορικότητας της στιγμής, ότι κατανοούσε πως αυτό όλο ήταν once in a lifetime – άρα ακόμα πιο πολύτιμο. Ο ήχος επίσης, ήταν εξαιρετικός, πεντακάθαρος, και αυτό είναι πάντα ένα στοιχείο-κλειδί για το τι επίγευση θα αφήσει μια συναυλία, το ίδιο και η επιλογή των τραγουδιών, ήταν όλα από τη χρυσή εποχή του συγκροτήματος.
Τώρα που το σκεφτόμαστε ξανά, κοντά 20 χρόνια μετά, δεν ήταν τόσο συναυλία όσο τελετουργία αυτό που συνέβη εκείνο το βράδυ στη Μαλακάσα κι ενώ νωρίτερα είχαν παίξει support οι Velvet Revolver του Slash και του Duff MacKagan – ναι ένα τέτοιο supergroup δέχτηκε μετά χαράς να «υποβιβαστεί» σε ρόλου δεύτερου, μια ακόμη απόδοση τιμής στην μπάντα που τα ξεκίνησε όλα, το δέον respect στους Sabbath.
Είναι η καλύτερη συναυλία που είδαμε ποτέ στα μέρη μας; Μπορεί και όχι, μην το παίζουμε «ξερόλες» κι έπειτα, το είπαμε εξ αρχής, είναι υποκειμενικό το ζήτημα. Μόνο που, δίχως αμφιβολία, εκείνη η νύχτα όρισε για πάντα ένα «πριν» και ένα «μετά» για τους Έλληνες οπαδούς του σκληρού μεταλικού ήχου, για όσους αγαπούν τη μουσική στην πιο αυθεντική μορφή της. Εκείνο το Σάββατο (ε ναι, δεν θα μπορούσε παρά να είναι Σάββατο) της 25ης Ιουνίου του 2005 ο Όζι ζήτησε από τους πιστούς του να «τρελαθούν» μαζί του. Και αυτό ακριβώς συνέβη.
Πολύ πριν τους Metallica – Το setlist της συναυλίας των Black Sabbath στη Μαλακάσα:
N.I.B.
After Forever
War Pigs
Dirty Women
Fairies Wear Boots
Symptom of the Universe / Sweet Leaf
Electric Funeral
Iron Man
Into the Void
Black Sabbath
The Wizard
Paranoid
Encore
Sleeping Village
Children of the Grave