Γυρνάς το κεφάλι πίσω.
Ναι, από μια ηλικία και μετά πάντα γυρνάς το κεφάλι προς τα πίσω. Νοητά, τις περισσότερες φορές.
Η δεκαετία των 40 είναι εκείνη που αρχίζεις ν’ απλώνεις ολοένα και περισσότερο το χέρι για να κρατήσεις παρελθούσες, φευγαλέες εμπειρίες. Μα είναι αδύνατο. Οι πιο υπέροχες στιγμές της ζωής μας είναι πάντα, συν τω χρόνω, μελαγχολικές. Και κάπου εκεί, γεννιέται η νοσταλγία.
Ή, αλλιώς, γεννιέται ένας Mpastard0s.
Το τελευταίο άλμπουμ του ΛΕΞ, «απότοκο» άλλης μίας μικρής περιόδου με κορυφαίο promo, προσγειώθηκε Παρασκευή και 13 έχοντας ως μοναδικό στόχο ν’ αποδείξει πως ο Θεσσαλονικιός ράπερ γνωρίζει πώς ν’ αποφεύγει τις σκοτεινές κακοτοπιές. Να τις αποφεύγει ή ν’ αναδύεται μέσα από αυτές.
Τα κατάφερε; Η απάντηση μοιάζει να είναι διττής «υφής», μιας και ο ΛΕΞ πέτυχε… αποτυγχάνοντας.
Η «αποτυχία» έγκειται στο γεγονός πως δεν κατάφερε να προκαλέσει τον, καλώς εννοούμενο, παροξυσμό στους φαν του (και όχι μόνο), όπως συνέβη με όλους τους προηγούμενους δίσκους του. Τόσο οι Ταπεινοί και Πεινασμένοι, όσο και το 2ΧΧΧ, το Μετρό και το Γ.Τ.Κ. έτυχαν καθολικής (σχεδόν) αποθέωσης, μιας και σε όλους υπήρχε, λίγο ή πολύ, ο «γνώριμος» Άλεξ που πραγματευόταν τα ίδια, αν και από διαφορετικές σκοπιές, πράγματα. Ένα μελωδικό, υπέροχο μουσικό έλος μέσα στο οποίο άπαντες αισθάνονταν άνετα.
Ο Μπάσταρδος, ωστόσο, φύτρωσε τα δικά του, νανοφυή για την ώρα, ποδάρια και πήγε πιο δίπλα, σε μία ολοκαίνουργια λίμνη: η μουσική έχει διαφοροποιηθεί αισθητά εν συγκρίσει με προηγούμενες δουλειές του, ο στίχος είναι ακόμα πιο ελεύθερος (υπάρχουν σημεία στα οποία η ρίμα έχει πάει περίπατο διαρκείας, προκειμένου να πάρει τον αέρα της), η χρήση του Auto-Tune είναι ευδιάκριτη και το φλέρτ με την τραπ δεν έχει ευοδωθεί ακριβώς, αλλά είναι σε πολύ καλό δρόμο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο ίδιος ο ΛΕΞ για πρώτη φορά τραγουδάει και δεν «φτύνει» απλά ρίμες, υπάρχει κομμάτι το οποίο φέρνει στο νου την υπέροχη «Ανισόπεδη Ντίσκο» του Pan Pan, ενώ ο πειραματισμός έχει πάρει ξεκάθαρα τα ηνία.
Η καλλιτεχνική του εξέλιξη (και, εξυπακούεται, του Dof Twogee) είναι εμφανής, όμως σημαντική μερίδα του κόσμου δεν το εξέλαβε έτσι αλλά περισσότερο ως απώλεια της ταυτότητάς του. Οι Σαμουράι των δρόμων θεώρησαν πως το πούλησε και τώρα θέλουν να τον «σφάξουν με σπαθί και με πτυσσόμενο».
Είναι, όμως, πράγματι έτσι;
Εν αρχή ην ο προφανής λόγος: ο ΛΕΞ του 2026, με αυτή την κολοσσιαία επιτυχία που κουβαλάει πια στις άκαμπτες πλάτες του, δεν είναι σε καμία περίπτωση πεινασμένος αν και παραμένει, για τα δεδομένα του πόσο μεγάλος σταρ είναι, ταπεινός. Η ταύτιση με τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα συνεχίζει να υφίσταται διότι πάντα λειτουργούν τα αταβιστικά μας χαρακτηριστικά (άλλωστε κι αυτός είναι ένα παιδί της εργατιάς), όμως πλέον υπάρχει μία απόσταση από το ερεβώδες τότε στο τηλαυγές τώρα.
Έτσι, κι αυτός καταφεύγει στην αγκαλιά της νοσταλγίας. Σαν γνήσιο τέκνο των 40+ θυμάται πώς ήταν η Θεσσαλονίκη προ 30ετίας, η «Σαλαμίνα», οι μυρωδιές και οι εικόνες μίας άλλης, πιο πένθιμα γυαλιστερής, εποχής. Η βάση της συνταγής μοιάζει να είναι ίδια, όμως υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά: μέχρι και σήμερα υπήρχε μια βραδυφλεγής απαισιοδοξία, μια συνεχής μάχη για να γίνει κάτι. Πλέον η αισιοδοξία- εν είδει εσχάτου αμαρτήματος- βρίσκει ολοένα και συχνότερα τον δρόμο προς την επιφάνεια. Και είναι απολύτως θεμιτό.
Σημαίνει αυτό πως ο ΛΕΞ ξεπουλήθηκε γιατί ξεπούλησε; Ας μην είμαστε τόσο αυστηροί στην κρίση μας, δεδομένου ότι οι περισσότεροι εξ ημών εκφέρουμε γνώμη μετά από 2-3 ακροάσεις. Το συγκεκριμένο άλμπουμ δίνει την αίσθηση πως είναι από εκείνα που κατακρίνονται άμα τη εμφανίσει τους και με την πάροδο του χρόνου γίνονται κλασικά.
Γιατί, βλέπετε, η μουσική εξέλιξη δεν αποκλείει τα ευδιάκριτα μοτίβα: η Θεσσαλονίκη συνεχίζει να παρουσιάζεται ως μια ψυχολογική κατάσταση του καλλιτέχνη (θυμίζοντας, τουλάχιστον στα μάτια και τ’ αυτιά μας, την Μπεθ Γκίμπονς και το πώς «χρησιμοποιεί» εκείνη το Μπρίστολ), ενώ οι υπαρξιακές αγωνίες δείχνουν να έχουν μασκαρευτεί μα ο έμπειρος ακροατής δε θ’ αργήσει να τις βρει.
Ο ΛΕΞ μάλλον έχει κατακτήσει όλα όσα επιθυμούσε όταν ξεκίνησε να ραπάρει, όμως αυτό δεν σημαίνει πως έχει καταφέρει ν’ απαλλαγεί από την (πρωταγωνίστρια στον δίσκο) σκιά, που μοιάζει να λειτουργεί αυτόνομα, χωρίς απαραίτητα να έχει την συγκατάθεση του ίδιου.
Στο τελευταίο του άλμπουμ δε θα βρει κανείς «Κοράκια» ή «Μουσική για Τσόγλανους» ή, έστω, «Νυχτερίδες». Θα βρει, όμως, «Κ.F.T.N.» και «Νεράιδα» και «Δράκο». Ακούσματα που έχουν πάρει απόσταση από τ’ αδέρφια τους μα θ’ αγαπηθούν, στο τέλος, από τους φαν σαν παιδιά τους.
Το ευρύ κοινό επιζητούσε, απολύτως φυσιολογικά, με νοσταλγική διάθεση τον «παλιό ΛΕΞ».
Ο «νέος» ΛΕΞ νοσταλγεί την παιδική του ηλικία, χωρίς τον συνακόλουθο πόνο.
Στο μεταξύ, ο Μπάσταρδος κυκλοφορεί ανάμεσά τους με σκυμμένο το κεφάλι. Μέχρι οι δύο πλευρές να συναντηθούν. Ξανά.
Κάτω από κίτρινα φώτα.
Και πού ξέρετε;
Μπορεί να είναι όπως πρώτα.