Ήταν ο κρυπτωνίτης του. Η ομάδα που δεν ήθελε ούτε να ακούει, ούτε να βλέπει.
Ήταν η μόνη ομάδα που μπορούσε να τον βγάλει έξω από τα νερά του, να τον εκνευρίσει, να τον βγάλει εκτός ρυθμού.
Ο νεαρός Ντράζεν Πέτροβιτς είχε δείξει από μικρός ότι μπορούσε να διαλύσει τους πάντες μέσα σε ένα παρκέ μπάσκετ.
Εκτός από μία ομάδα. Αυτή την… καταραμένη Λιμόζ!
Δις… εξαμαρτείν
Σε δύο συνεχόμενες χρονιές, το 1981 και το 1982 ήταν η αντίπαλος της Σίμπενικ στον τελικό του Κυπέλλου Κόρατς.
Για την εποχή τους οι Γάλλοι επιστράτευαν μία ακραία αθλητικότητα σχεδόν πρωτόγνωρη για το ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Άλλοτε έριχναν ως βεντούζα στον Μότσαρτ τον αεικίνητο Ζαν-Μισέλ Σενεγκάλ κι άλλοτε τον body-builder Ρισάρ Ντακουρί.
Όταν εκείνος επιχειρούσε μία από τις αγαπημένες του διεισδύσεις έπεφτε συνήθως πάνω σε συμπληγάδες.
Στον χαμένο τελικό της Πάντοβα τον Μάρτιο του 1981 (90-84), ο Ντράζεν έμεινε μόλις στους 19 πόντους μία από τις χαμηλότερες επιδόσεις της χρονιάς.
Ένα χρόνο αργότερο, ο εφιάλτης ήταν ακόμα μεγαλύτερος στο Βερολίνο. Οι αμυντικές δαγκάνες της Λιμόζ κράτησαν τον Ντράζεν μόλις στους 12 πόντους και οι Λιμουζό έφτασαν στο back-to-bcak (94-86).
Εκδίκηση
Το έφερε βαρέως. Ο Ντράζεν θεώρησε τον εαυτό του υπεύθυνο για αυτά τα δύο χαμένα ευρωπαϊκά τρόπαια, που του έφεραν αρκετά άγρυπνα βράδια.
Ορκίστηκε στον εαυτό του, πως όταν ξαναβρεί την Λιμόζ στον δρόμο του, θα την εκδικηθεί με τον χειρότερο τρόπο για τον πόνο που του προκάλεσε.
Το καλοκαίρι του 1984, ο Ντράζεν μετακομίζει στην Τσιμπόνα και μαζί με τους Τσούτουρα, Τσβεντίτσιανιν, Αράποβιτς, αλλά και τον αδερφό του Άτσο φτιάχνουν μία ομάδα φόβητρο, που κατακτά την κορυφή της Ευρώπης στον τελικό στο νεότευκτο ΣΕΦ απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης
Υπάρχει όμως ένα ανεκπλήρωτο γραμμάτιο.
Την σεζόν 1985-86, ο Πέτροβιτς κάνει εξωγήινα πράγματα. Τελειώνει την σεζόν στο γιουγκοσλαβικό πρωτάθλημα με 41.4 πόντους κατά μέσο όρο και κάνει ορισμένα ιστορικά παιχνίδια στο Κύπελλο πρωταθλητριών.
Διαλύει την Ρεάλ μέσα στην Μαδρίτη με 49 πόντους και 11 ασίστ, έχει 47 στην νίκη επί της Σίμακ Μιλάνο. Σκοράρει 37,7 πόντους στην Ευρώπη, όμως φυλάει την κορυφαία του παράσταση απέναντι στην ομάδα που αποτελεί το προσωπικό του απωθημένο.
Εξόφληση γραμματίου
Στις 23 Ιανουαρίου του 1986, η Λιμόζ ξεκινάει φουριόζα το παιχνίδι στο Ζάγκρεμπ και στο 13ο λεπτό το σκορ είναι 22-35.
Ο Ντράζεν -ως συνήθως- πέφτει πάνω σε τοίχο. Μέχρι που… παίρνει ανάποδες.
Με ένα μακρινό τρίποντο μειώνει και το πανηγυρίζει με τόσο επιδεικτικό τρόπο, σαν να έκρινε έναν τίτλο. Θέλει να βάλει τον κόσμο στην εξίσωση, να ξυπνήσει το γήπεδο.
Στην επόμενη φάση βάζει κι άλλο. Μετά κι άλλο! Κι άλλο! Κι άλλο!
Το γήπεδο τρελαίνεται.
Ο Ντράζεν παίρνει όλες τις φάσεις. Οι παίκτες της Λιμόζ είναι κολλημένοι πάνω του, αλλά δεν τον νοιάζει.
Δεν τους βλέπει. Δεν βλέπει κανέναν!
Μετά από κάθε εύστοχο σουτ δεν πανηγυρίζει πια. Δεν υπάρχει λόγος έχει διαλύσει πνευματικά τους αντιπάλους του.
Το ημίχρονο κλείνει με 60-62, ο Ντράζεν έχει σκοράρει σε 7 συνεχόμενα τρίποντα μέσα σε 7 λεπτά!
Το ματς τελειώνει με 116-106, ο Μότσαρτ έχει γράψει την τέλεια συμφωνία με 51 πόντους, 10 ασίστ και 10/16 τρίποντα, προσωπικό του ρεκόρ πόντων μέχρι εκείνη την ημέρα.
Έχει ξορκίσει το φάντασμα της Λιμόζ, ξέρει πια ότι τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει.
Στο τέλος της χρονιάς παίρνει δεύτερο συνεχόμενο πρωταθλητριών απέναντι στην Ζάλγκιρις του Άρβιντας Σαμπόνις κι ένα ακόμα Κύπελλο Κόρατς την επόμενη χρονιά απέναντι στην Σκαβολίνι.