Πολύς κόσμος περίμενε πως θα έμπαινε μέσα και θα έβαζε 30άρες σχεδόν σε κάθε ματς, κάνοντας τη διαφορά παντού και πάντα. Είναι το βιογραφικό που κουβαλάει, είναι το ηγεμονικό συμβόλαιο που υπέγραψε – πολλά τα λεφτά. Μόνο που δεν είναι πάντα τόσο απλό, ειδικά μεσούσης της σεζόν. Χώρια ότι η οξυδέρκεια ενός παίκτη κρίνεται και από την ικανότητά του να προσαρμόζεται γρήγορα σε νέο περιβάλλον. Και ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις αποδεικνύει στην πράξη πως μπορεί να γίνει ο game changing παράγοντας του παιχνιδιού του Παναθηναϊκού έστω και με άλλον τρόπο απ’ αυτόν που φανταζόντουσαν οι πολλοί.
Ως επιθετικό ταλέντο είναι πολύ πάνω από το μέσο όρο της Euroleague, γνωστό και ξεκάθαρο αυτό. Όμως στη μεγάλη νίκη επί της Βαλένθια (68-67) ήταν στους (αθόρυβους) MVP χωρίς να φορτώσει διόλου το αντίπαλο καλάθι. Τη στατιστική του την λες και φτωχή: 5 πόντοι όλοι κι όλοι, σε 6 μόλις συνολικά προσπάθειες (1/2 δίποντα, 1/4 τρίποντα). Βολή ούτε για δείγμα. Τι δείχνει όμως αυτό; Πως δεν αποπειράθηκε να «τραβήξει» το παιχνίδι προς τη μεριά του, ούτε εκβίασε σουτ. Έκανε συνειδητά πίσω. Αφήνοντας σε άλλους αυτή τη δουλειά, δίνοντάς τους το χώρο και το χρόνο για να «λάμψουν».
Τα 27 λεπτά που τον άφησε στο παρκέ ο Εργκίν Αταμάν δεν ήταν κάποιου είδους χάρη. Κάθε άλλο. Ο Χέις-Ντέιβις ήταν ένας «άνθρωπος σε αποστολή». Με την εξής εντολή: Παίξε άμυνα χωρίς αύριο. Κι αυτό έκανε. Θυμίζοντας, τι ευχάριστη ανάμνηση για τους φαν των Πρασίνων, τις εμφανίσεις που έκανε ο μετρ του είδους Δημήτρης Διαμαντίδης.
Ο 31χρονος Αμερικανός ήταν εξαιρετικός στο 1-1 εκμεταλλευόμενος το σώμα του και το υψηλό του IQ, δίνοντας παράλληλα τις καλύτερες βοήθειες που έχουμε δει στις περιστροφές μακριά από το καλάθι αλλά και στα πέριξ του «ζωγραφιστού». Χαρακτηριστική είναι και η τελευταία φάση του αγώνα. Με το clutch κλέψιμο που έκανε, κλείδωσε τη νίκη για την ομάδα του και το break που συνεπάγεται το πρώτο μεγάλο βήμα για το Final-4.
Ήταν λες και είχε προβλέψει τη φάση, λες και είχε δει το μέλλον. Είναι τόσο άδικο που ορισμένοι θεωρούν πως δεν έπαιξε καλά. Ναι, προφανώς και μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα επιθετικά, όμως αυτό που κατέθεσε ως δείγμα ήταν ως και μεγαλειώδες. Το να θυσιάζεις έτσι το «εγώ» για χάρη του «εμείς», το να έχεις αύρα σταρ αλλά να κάνεις και δουλειά «χαμάλη», αυτό δεν το βρίσκεις εύκολα εκεί έξω, κάθε άλλο.
Έχει ακούσει διάφορα ως τώρα – και ακούει, αφού ακόμα και τώρα πολλοί δεν πείθονται, τι να κάνουμε, υπάρχουν κι αυτοί. Για κάποιες μέτριες εμφανίσεις, ως και για τα – αρκετά είναι η αλήθεια βάσει timing – ταξίδια του για επαγγελματικούς και προσωπικούς λόγους. Ο Χέις-Ντέιβις όμως απάντησε εμφατικά εκεί που πρέπει. Την ώρα που έπρεπε. Με τον τρόπο που έπρεπε στην παρούσα φάση. Ο χρόνος δούλεψε και δουλεύει υπέρ του. Ο Παναθηναϊκός αυτό ακριβώς θέλει και περιμένει απ’ αυτόν τώρα που η σεζόν μπήκε στην τελική της ευθεία, στα do or die σημεία που κρίνονται τα πάντα. Εκεί χρειάζεσαι (περισσότερο) τους ηγέτες, εκεί χρειάζεσαι (περισσότερο) τους team players.
Πώς το ‘χε πει κάποια στιγμή παλαιότερα ο Αμερικανός; «Αυτή είναι η ομάδα του Ναν και του Λεσόρ. Θα προσφέρω τις υπηρεσίες μου όπως μπορώ. Έχουμε αρχηγό τον πρωταθλητή Σλούκα. Είμαι εδώ και θα κάνω ότι χρειάζεται και αν δεν χρειάζονται, θα κάνω πάλι τα υπόλοιπα για να βοηθήσω, Ένα από τα πράγματα που έχω μάθει, από έναν από τους καλύτερους προπονητές μου, τον Σάρας Γιασικέβιτσιους, είναι πως σε ένα παιχνίδι μπορεί να έχω 20 πόντους και σε ένα άλλο 6. Αυτό δεν αλλάζει αυτά που πρέπει να κάνω στο παρκέ. Καλύτερα να έχω 6 πόντους και να κερδίζουμε, από το να έχω 30 και να χάσουμε». Να ξέρετε, τέτοιες θετικές νοοτροπίες είναι που κάνουν τη διαφορά στο φινάλε, τέτοιους παίκτες ονειρεύονται οι προπονητές να έχουν στα χέρια τους. Οι Πράσινοι μπορούν να νιώθουν (ακόμα πιο) αισιόδοξοι για το μέλλον.