Εδώ και χρόνια το μπάσκετ πάει σε μία πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Πολύ ψηλά κορμιά, μεγάλα άκρα που μειώνουν τις διαστάσεις του γηπέδου, αλτικότητα, ταχύτητα και λιγότερο… τεχνική ή τακτική αντίληψη.
Αυτή είναι η τάση, αυτό είναι το μοντέλο που ψάχνουν όλοι από το πιο ψηλό επίπεδο στο NBA, ως τα πιο ταπεινά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Ό,τι κι αν γίνει, όμως, η αληθινή μπασκετοσύνη πάντα θα βρίσκει χώρο στα παρκέ. Κι όχι μόνο σε επίπεδο Γιόκιτς, Ντόντσιτς που κυριαρχούν στο ΝΒΑ, έχοντας λίγα κιλάκια παραπάνω, αλλά παντού.
Η γνώση των βασικών, η αντίληψη του παιχνιδιού, το διάβασμα των φάσεων θα είναι πάντα στοιχεία που όλοι οι προπονητές λατρεύουν και ψάχνουν σαν τρελοί.
Τα κλειδιά στον Νικ
Θιασώτης αυτής φιλοσοφίας είναι ο Αντρέα Τρινκέρι. Ο Ιταλός βγήκε στην αγορά με ένα τεράστιο μπάτζετ για να χτίσει από το μηδέν τον νέο ΠΑΟΚ και οι επιλογές του δείχνουν ότι πάει κόντρα στο ρεύμα.
Δεν έδωσε τα κλειδιά σε κάποιον εκρηκτικό πόιντ-γκαρντ, αλλά επέλεξε την εμπειρία, τη σιγουριά, την κλάση του Νικ Καλάθη.
Δεν θα γίνει ποτέ ο μεγάλος σουτέρ, δεν θα γίνει ποτέ σταθερός σκόρερ, αλλά ελάχιστοι γκαρντ στην Ευρώπη έχουν ένα τέτοιο πλήρες πακέτο.
Όπως λέει και ο Τρινκιέρι χαρακτηριστικά: “αυτά που έχει ο Νικ, ειδικά στην πάσα, δεν διδάσκονται”. Είναι… απαράμιλλη κλάση.
Ο 37χρονος πόιντ-γκαρντ παίζει τη θέση σαν έφηβος. Στον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό έμεινε στο παρκέ για 28:30 (μόνο ο Όσμαν έπαιξε περισσότερα), οργάνωσε το παιχνίδι, είχε 7 πόντους με 4 ριμπάουντ και 6 ασίστ, χωρίς να αποτελεί φύρα στην άμυνα απέναντι στα ευέλικτα και αθλητικά γκαρντ του Παναθηναϊκού.
Ο Καλάθης ήταν φανταστικός τόσο στα πιο πρόσφατα παιχνίδια της Εθνικής απέναντι σε Ουκρανία και Ισπανία (17/8 και 13/8 αντίστοιχα) και απόλυτα ηγετικός και στο πρόσφατο τουρνουά Παύλος Γιαννακόπουλος.
Έχει πάρει τα οργανωτικά κλειδιά της ομάδας και αν μείνει μακριά από τραυματισμούς, ο ΠΑΟΚ η μπάλα θα πηγαίνει συνεχώς στα σίγουρα χέρια του.
Ξεκάθαρη φιλοσοφία
Ο Τρινκιέρι φαίνεται ότι αγαπά τους παίκτες που έχουν μπάσκετ μέσα τους κι ας υστερούν αθλητικά.
Η τελευταία του επιλογή να πάει στον Ντονάτας Μοτιεγούνας, έναν βαρύ, μη αθλητικό σέντερ, ο οποίος όμως ξέρει καντάρια μπάσκετ (αντί του ωμού Κλίφορντ Ομορούγι) δείχνει την φιλοσοφία του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον… γεματούλη Φόστερ, αλλά και τους under-sized γκαρντ όπως ο Χάτζινς και ο Μήτρου-Λονγκ.
Ο Ιταλός πάει κόντρα στο ρεύμα και θέλει να φτιάξει μία ομάδα με παίκτες που πρώτιστα κατανοούν βαθιά το άθλημα.
Με παίκτες που σκέφτονται μπασκετικά και καλύπτουν με το μυαλό, τα όποια αθλητικά ελλείμματα μπορεί να έχουν.
Μία θαρραλέα και ιδιαίτερη προσέγγιση που δείχνει την ποιότητα ενός εκ των κορυφαίων προπονητών της γενιάς του…