Υπάρχει μια εκπληκτική ταινία, η οποία περιγράφει επακριβώς την κατάσταση που επικρατεί στον μπασκετικό Άρη. Ο λόγος για το Whiplash (“Χωρίς μέτρο” στα ελληνικά… κριντζ), του Ντάμιεν Σαζέλ, το οποίο συγκλόνισε την παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα το μακρινό, πλέον, 2014 και σάρωσε τα όσκαρ.
Στην ταινία βλέπουμε το μανιακό ταξίδι ενός νεαρού ντράμερ προς την επίτευξη των παράλογων στόχων του και το όλο μήνυμα της ταινίας, το οποίο εφαρμόζεται άριστα και στην περίπτωση του Άρη, είναι πως μόνο όσοι είναι διατεθειμένοι να πάρουν ακραία μέτρα και να δουλέψουν σε επίπεδα εμμονής, είναι εκείνοι που θα πετύχουν και θα φτάσουν… παραπέρα. (Σημείωση: Δεν αναφερόμαστε στην κατάληξη του ντράμερ μετά το τέλος της ταινίας, η οποία δεν ήταν και η καλύτερη, ούτε εννοούμε πως πρέπει όλοι οι άνθρωποι να πιέζονται πέρα από τα όρια τους.)
Ο Άρης, το Βασίλη Σπανούλη, τον οποίο άνετα θα μπορούσε να υποδυθεί, όπως και στην ταινία, ο Τζ. Κ. Σίμονς (έχουν και το μαλλί ή, μάλλον, δεν το έχουν) βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Οι στόχοι που έχει θέσει είναι τόσο μακρινοί και δύσκολοι, που χρειάζεται μια πραγματική υπέρβαση και απίστευτα σκληρή δουλειά για να φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο. Το να κυνηγάς Euroleague και να θες να τα βάλεις με τα θηρία προϋποθέτει πως θα γίνεις και εσύ θηρίο και δυνατός. Επί εποχής Σιάο οι κιτρινόμαυροι δείχνουν πως βρίσκονται ήδη στις σωστές ράγες για να το πετύχουν αυτό. Τώρα, όμως, που γράφονται αυτές οι αράδες, ανεξαρτήτως μπάτζετ και σωστών κινήσεων που γίνονται εκτός παρκέ, ο Άρης δεν βρίσκεται ακόμη ούτε στο 40% των δυνατοτήτων του. “Not quite my tempo” που έλεγε και ο μαέστρος Τέρενς, στην ταινία.
Αγωνιστικά βλέπουμε μία ομάδα, που δεν έχει πιάσει ακόμη ρυθμό, όμως κερδίζει. Ένα σύνολο που δεν εκτελεί σε τρομερά ποσοστά πίσω από τα 6.75, όμως βάζει 80άρες και 90άρες. Παίκτες, που δεν κουβαλούν μόνοι τους μια ομάδα, όμως λειτουργούν άψογα υπό το “κομμουνιστικό” μπάσκετ (στα πρότυπα Μπαρτζώκα) που παίζει ο Σπανούλης. Το να παίζει ο Τολιόπουλος, το μεταγραφικό σήριαλ του καλοκαιριού για τον Άρη, 18-19 λεπτά και να μοιράζεται έτσι τον χρόνο (με πολύ νερό στο κρασί από τον ίδιο) δείχνει πως πίσω από τον αγωνιστικό σχεδιασμό υπάρχει πλάνο και όρια, τα οποία Σπανούλης και Ζήσης έχουν θέσει εξ αρχής και αποτελούν μονόδρομο για τον τελικό προορισμό.
Στο αρχικό κομμάτι της σεζόν είναι σημαντικό να βρεθούν οι ισορροπίες και οι διακριτοί ρόλοι, ενώ, παράλληλα, παίκτες όπως ο Μόργκαν και ο Μοκόκα θα αρχίσουν να παίρνουν κεφάλι σε λεπτά συμμετοχής και πόντους. Ακόμη θέλουμε δουλίτσα σε αυτόν τον τομέα. Από την άλλη πλευρά, το δίδυμο Ερλ και Λιντέλ δείχνει πως πιάνει διάνα, με τους δύο παίκτες, που πάτησαν για πρώτη φορά Ευρώπη για λογαριασμό του Άρη, να δείχνουν πως είναι οι πρώτοι που μπήκαν στο νόημα της νέας εποχής του Αυτοκράτορα.
Στην μπασκετική ορχήστα των κιτρινόμαυρων σημαντικότατο ρόλο θα παίξει (ή τουλάχιστον αυτό ήταν το αρχικό πλάνο) ο Ισπανοτραφής Σκοπιανός, Ντιμιτρίεβιτς. Η αλήθεια είναι πως ο συγκεκριμένος δεν έχει δείξει ακόμη πως μπήκε στο νόημα. Χθες, βέβαια, φάνηκε να παίρνει “μπρος” και, δίχως να κάνει ούτε τα μισά από αυτά που περιμένουμε, έγραψε 21π. 2 ριμπ. 6 ασίστ, 3 λάθη και 23 πόντους στο PIR. Διόλου άσχημα, αλλά, γνωρίζοντας τις δυνατότητες του παίκτη… “Not quite my tempo!” διάολε!
Το μόνο που δείχνει αναλλοίωτο και πιο “ντουζενάτο” από ποτέ είναι το Αλεξάνδρειο. Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτόν τον κόσμο και τούτη την ατμόσφαιρα; Μια ρωμαϊκή αρένα, η οποία, πλέον, κυκλώνει τελείως τον αντίπαλο (ένεκα και της δημιουργίας της νέας κερκίδας) “πνίγοντας” τον σε χρυσαφιά χαρτάκια και κορδέλες. Όμορφες εικόνες, οι οποίες αποτελούν εδώ και δεκαετίες την μόνη σύνδεση του τώρα με το “τότε”. Φαντάζομαι πως στα κεντρικά της Euroleague, στο lunch break κάθε ημέρας αράζουν και βλέπουν βιντεάκια από το Παλέ, αναμένοντας καρτερικά την συμφωνία με τους κιτρινόμαυρους για την νέα σεζόν.
Δεν ξέρω τι θα γίνει με Euroleague και NBA Europe, πάντως η όλη αύρα του Άρη των τελευταίων δύο ετών, οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει τις τύχες του τμήματος, το τεχνικό τιμ, οι παίκτες από το πάνω ράφι που απαρτίζουν το ρόστερ, μέχρι και οι περαστικοί έξω από το γήπεδο, είναι έτοιμοι να δουλέψουν ώστε η ομάδα της Θεσσαλονίκης να βρίσκεται με τα “μεγάλα παιδιά” από την νέα σεζόν.
Ως τότε, δουλειά – δουλειά – δουλειά Άντριου!
Δείξτε πως το θέλετε όπως ο κόσμος!
Το Παλέ δεν τους (μας) χωράει!
