Πέρυσι ήταν η ευχάριστη έκπληξη της Ευρωλίγκας αλλά δύσκολα θα μάντευε κανείς πως φέτος θα συνέχιζε από εκεί που σταμάτησε. Η περσινή Βαλένθια υπήρξε μια ομάδα που έπαιζε σε τρελό τέμπο, σκόραρε κατά ριπάς και ανάγκαζε ολόκληρη την Ευρώπη να την παρακολουθεί με θαυμασμό, αλλά υπήρχε μια σχεδόν καθολική βεβαιότητα για αυτή: πως όλο αυτό ήταν ένα πυροτέχνημα. Μια εξαιρετική χρονιά που δύσκολα θα επαναλαμβανόταν.
Το καλοκαίρι, μάλιστα, έμοιαζε να δικαιώνει αυτή την εκτίμηση. Ο βασικός της κορμός χάθηκε, σχεδόν «ξεπουλήθηκε» όπως συμβαίνει γενικά όταν ένα μικρό όνομα κάνει ένα μεγάλο μπαμ, ενώ το μεγαλύτερο πλήγμα ήταν η απώλεια του Πέδρο Μαρτίνεθ, του «αρχιτέκτονα» της περσινής φοβερής και τρομερής Βαλένθια, ο οποίος μετακόμισε στη Ρεάλ Μαδρίτης. Η λογική έλεγε ότι η Βαλένθια θα επέστρεφε φέτος σε έναν πιο συνηθισμένο ρόλο. Και όμως: με την έναρξη της φετινής σεζόν, έχει ήδη κάνει το 4/4 στην Ευρωλίγκα. Και, κυρίως, το έχει κάνει πάιζοντας το ίδιο εντυπωσιακό μπάσκετ: τρέχει ασταμάτητα, σουτάρει χωρίς δεύτερη σκέψη, διατηρεί έναν ρυθμό που ελάχιστες ομάδες μπορούν να ακολουθήσουν. Λες και δεν άλλαξε τίποτα.
Προφανώς, μεγάλο μέρος της προσοχής συγκεντρώνει ο Τι Τζέι Σορτς. Ο Αμερικανός, μετά το μάλλον αποτυχημένο πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό, όπου δεν κατάφερε ποτέ να πλησιάσει τα πράγματα και θαύματα που έκανε στο Παρίσι, μοιάζει αναγεννημένος. Στη Βαλένθια ξαναβρήκε τον ρόλο, την αυτοπεποίθηση και το μπάσκετ που του ταιριάζει. Είναι ο ηγέτης της και ένας από τους βασικούς λόγους του εντυπωσιακού ξεκινήματος. Μόνο που η συζήτηση γύρω από τον Σορτς αδικεί κάπως την υπόλοιπη ομάδα. Διότι η Βαλένθια διαθέτει ένα εξαιρετικά έξυπνα δομημένο ρόστερ, με λύσεις σχεδόν σε κάθε θέση και παίκτες που ταιριάζουν απόλυτα μεταξύ τους. Ένα ρόστερ που το καλοκαίρι πέρασε σχεδόν απαρατήρητο.
Ο Κάμερον Τέιλορ, για παράδειγμα, είναι από τους πιο ολοκληρωμένους παίκτες της. Εξαιρετικός και στις δύο πλευρές του παρκέ, προσφέρει σκορ, ενέργεια και άμυνα, ενώ απέναντι στη Χάποελ ήταν ο κορυφαίος των Ισπανών. Ή ο Ντίλαν Οσετκόφσκι, που αποκτήθηκε από την Παρτίζαν, έχει προσαρμοστεί εντυπωσιακά γρήγορα. Ένας ψηλός που ανοίγει το γήπεδο με το σουτ του και ταιριάζει ιδανικά στο γρήγορο παιχνίδι της ομάδας.
Υπάρχει και ο Γιόζεπ Πουέρτο. Ένα γκαρντ δύο μέτρων, παιδί της Βαλένθια, που μπορεί να μη συγκεντρώνει τα φώτα, αλλά προσφέρει 15 ποιοτικότατα λεπτά σε κάθε παιχνίδι. Παίζει άμυνα, βάζει τα σουτ του και γνωρίζει ακριβώς τον ρόλο του. Και φυσικά υπάρχει ο μεγάλος Νίκολα Μίροτιτς. Στα 35 του, χωρίς ομάδα για μεγάλο διάστημα και με αρκετούς να θεωρούν πως οι καλύτερες μέρες του έχουν περάσει, ο πρώην MVP της Ευρωλίγκας πραγματοποιεί εξαιρετικό ξεκίνημα. Σκοράρει με μεγάλη αποτελεσματικότητα, σουτάρει με πολύ καλά ποσοστά και προσθέτει μια διαφορετική ποιότητα στην επίθεση. Άλλη μία κίνηση που δεν προκάλεσε ιδιαίτερο θόρυβο, αλλά μέχρι στιγμής αποδεικνύεται εξαιρετική.
Στο τέλος της ημέρας, αυτή είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία της Βαλένθια. Ότι δεν στηρίζεται απλώς σε έναν εξαιρετικό παίκτη ή σε μια καλή συγκυρία. Έχει συγκεκριμένη φιλοσοφία και δείχνει να ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει μέσα στο γήπεδο ανεξαρτήτως προσθαφαιρέσεων. Φυσικά, οι μόλις τέσσερις αγωνιστικές είναι πολύ λίγες για ασφαλή συμπεράσματα. Ωστόσο, για την ώρα, στη Βαλένθια μπορούν δικαιωματικά να περηφανεύονται πως εκεί που άπαντες περίμεναν να προσγειωθεί εκείνη, προς το παρόν, συνεχίζει να πετάει και το κυριότερο, αυτό δεν μοιάζει καθόλου τυχαίο.