Ένα από τα πιο υποτιμημένα στατιστικά στην μυθική καριέρα του Μάικλ Τζόρνταν ήταν η ικανότητα του να μιλάει στα κρίσιμα. Να είναι ζεστός στο τέλος, εκεί όπου κρίνονται όλα.
Όσο κι αν ψάξει κάποιος, δεν θα βρει ούτε ένα παιχνίδι στην καριέρα του που να έμεινε άποντος στο 4ο quarter.
Κι αν αυτό σας μοιάζει απολύτως λογικό και φυσιολογικό, ας αναφέρουμε ότι ο Λεμπρόν Τζέιμς έχει σε όλη του την καριέρα 37 παιχνίδια με μηδέν πόντους στο τελευταίο δωδεκάλεπτο.
Ο Εβάν Φουρνιέ είναι από εκείνους τους παίκτες που δεν κρύβεται και μιλάει στα δύσκολα.
Μία σπάνια πάστα αθλητή που δεν επηρεάζεται από το τι έχει συμβεί νωρίτερα στην αναμέτρηση και ο οποίος στο τέλος έχει την προσωπικότητα να βγει μπροστά, ό,τι κι αν έχει γίνει.
Μία ξεχωριστή περίπτωση παίκτη, ο οποίος ξέρει να διαχειρίζεται τέλεια το σώμα του, την ενέργεια του, την… αδρεναλίνη του, ώστε να είναι όπως πρέπει, εκεί που πρέπει.
Το έργο με τον Γάλλο το έχουμε δει πολλές φορές, αυτή τη φορά όμως ξεπέρασε τον εαυτό του.
Αδιανόητος…
Στο πρώτο ημίχρονο ήταν ασορτί με την εικόνα του Ολυμπιακού. Φλύαρος, επιπόλαιος, με άσχημη γλώσσα σώματος και ραθυμία σε κάθε του κίνηση.
Στοιχεία που έφεραν τον Ολυμπιακό στο -28 και στα πρόθυρα μιας πρωτόγνωρης συντριβής από την Βαλένθια που έμοιαζε να παίζει μόνη της στο παρκέ.
Είναι άγνωστο τι ειπώθηκε στα αποδυτήρια στην ανάπαυλα, όμως στο δεύτερο ημίχρονο εμφανίστηκε ο κανονικός Ολυμπιακός.
Κι αυτός που έδωσε το πρόσταγμα ήταν ο Εβάν Φουρνιέ, που με άξιους συμπαραστάτες τους Μοντέρο, Παπανικολάου και Εντζάι γύρισαν ένα χαμένο παιχνίδι.
Το τρομερό με τον Φουρνιέ δεν ήταν πως τελείωσε την αναμέτρηση με 23 πόντους, με 7/19 σουτ, 7/7 βολές και αρκετά κρίσιμα καλάθια στο τέλος.
Το απίστευτο ήταν πως δεν αντικαταστάθηκε ούτε δευτερόλεπτο στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά και την παράταση!
Έπαιξε 25 συνεχόμενα λεπτά σε ένα τρελό τέμπο, κάτι εξωφρενικό για έναν παίκτη 34 ετών με τόσα χιλιόμετρα στην καριέρα του.
Ο Γάλλος κατάφερε να κάνει τέλεια διαχείριση δυνάμεων μέσα στο παιχνίδι, ώστε να μην κλατάρει και να είναι φρέσκος την κατάλληλη ώρα.
Κι όταν ήχησε η κόρνα της γραμματείας για τελευταία φορά, ήταν αυτός που το χάρηκε, αυτός που το πανηγύρισε περισσότερο από όλους με τους οπαδούς του Ολυμπιακού.
Διότι ήξερε ότι αυτό το βράδυ ίσως είχε υπερβεί ακόμα και τα προσωπικά του όρια…