Ένα θετικό αποτέλεσμα φέρνει πολλά θέματα, αμέτρητα “μπράβο” και πολλά χαμόγελα. Ένα αρνητικό αποτέλεσμα όμως σου δίνει τη δυνατότητα να αναλύσεις και να βάλεις κάτω πολλά περισσότερα στοιχεία για συζήτηση, με πολλές παραπάνω εργατοώρες δουλειάς.
Έτσι και για τον Άρη του Βασίλη Σπανούλη. Οι κιτρινόμαυροι είχαν συνηθίσει να κερδίζουν, όμως απέναντι στη Χάποελ ήρθε ένα αρνητικό αποτέλεσμα, από το οποίο, όμως, μπορούν να προκύψουν αρκετές ενδιαφέρουσες πληροφορίες και στοιχεία για τον χαρακτήρα της ομάδας.
Όλα πήγαν στραβά…
Οι φιλοξενούμενοι είχαν προβλήματα και απουσίες πριν ακόμη γίνει το τζάμπολ της αναμέτρησης. Χαραλαμπόπουλος (γνωστή απουσία) και Τολιόπουλος (απουσία της τελευταίας στιγμής) δεν υπολογίζονταν στο παιχνίδι, με πλήγμα σε άμυνα και επίθεση, το οποίο έπρεπε να καλύψουν οι υπόλοιποι.
Με το “έμπα” του αγώνα φάνηκε πως ο Ρόμπινσον Ερλ θα πραγματοποιούσε το χειρότερό του παιχνίδι από μέση απόσταση, έχοντας μηδέν δίποντα, σε ένα στοιχείο του παιχνιδιού του, στο οποίο ο Άρης βασίζεται φέτος. Ακολούθως, προέκυψε και το πρόβλημα με τον Μόργκαν, ο οποίος, μέχρι να αποσυρθεί στον πάγκο, είχε 2/2 τρίποντα και έμοιαζε ζεστός. Ήτοι, ο Άρης έπρεπε να ξεχάσει από το σκόρινγκ τσαρτ του τους δύο βασικούς του τριποντέρ (Μόργκαν και Τολιόπουλο) και τον πιο αξιόπιστο εκτελεστή από μέση απόσταση (Ερλ). Η κακή μέρα του Ερλ δεν περιορίστηκε όμως μόνο στο σουτ, αλλά και στο καθαρό μυαλό, το οποίο ο Άρης δεν είχε στους πόντους από το δικό του τρανζίσιον. Ο παίκτης που μάζευε ριμπάουντ και έτρεχε το γήπεδο, καθώς και όλη η λειτουργία στη μετάβαση του παιχνιδιού, ήταν σε προβληματικά λέβελς. Καλές άμυνες και κλεψιματα, τα οποία οι παίκτες του Σπανούλη δεν κατάφεραν να μετουσιώσουν σε πόντους στο αντίπαλο καλάθι.
Αθροιστικά, στα ήδη αρκετά προβλήματα, ο Άρης είχε να διαχειριστεί και τα πολλά επιθετικά ριμπάουντ των γηπεδούχων, με τον Μπιρτς να κλείνει το παιχνίδι με 0 (ολογράφως μηδέν) αμυντ. ριμπ, τον Μοκόκα με 2 και τον μόνο που κατάφερε να προσφέρει ψυχραιμία και σωστά μπλοκ άουτ να είναι ο Λιντέλ, με 7. Τα μόλις 20 συνολικά αμυντ. ριμπ. του Άρη σε όλο το παιχνίδι δείχνουν την νευρικότητα που υπήρχε.
Νευρικότητα, όχι όμως απάθεια…
Ο Άρης στην πορεία της αναμέτρησης μέτρησε επίσης πολλά φάουλ και αποβολές, κάνοντας το παιχνίδι του ακόμη πιο δύσκολο. Οριακά ακατόρθωτο. Όταν έχεις τέτοια νούμερα και παίζεις απέναντι σε έναν ποιοτικό αντίπαλο, όπως η Χάποελ, δεν έχεις και πολλή τύχη. Ας ειμαστε ειλικρινείς. Οι Θεσσαλονικείς θα έπρεπε να χάσουν πολύ νωρίτερα και αρκετά πιο εύκολα. Δεν είναι όμως έτσι φτιαγμένοι ως ομάδα. Ο προπονητής τους δεν το επιτρέπει.
Κόντρα στις συνθήκες του αγώνα ο Άρης έβγαλε τεράστιο χαστλ έθικ, έσφιξε ακόμη περισσότερο την άμυνα του, αναγκάζοντας την Χάποελ να βάλει τρομερά μεγάλα (και εντυπωσιακά) σουτ στο φινάλε, ώστε να διαμορφωθεί η τελική διαφορά και να πάρει το “ροζ” φύλλο αγώνα. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε πως οι παίκτες του Σπανούλη ίσως ήταν και άτυχοι που δεν έφυγαν νικητές και αδικούνται από την τελική έκβαση. Όλα αυτά… σε μια πολύ κακή μέρα στη δουλειά και απέναντι σε έναν (κατ’ εμέ στον πιο) δύσκολο αντίπαλο για το τρόπαιο.
Λαμβάνοντας υπόψιν τα στοιχεία και τους αριθμούς του παιχνιδιού του Άρη τα οποία δεν βγήκαν, τις απουσίες και τις ατυχίες της αναμέτρησης, είναι σχεδόν εντυπωσιακό το γεγονός πως η ομάδα κατάφερε να πραγματοποιήσει τέτοια comeback στο παιχνίδι και να φτάσει το σκορ σε οριακά επίπεδα. Ενώ οι τελικοί 73 πόντοι, δίχως κάποιο πρώτο “βιολί”, από τα γνωστά, στο σκοράρισμα, μαρτυρούν ένα σύνολο που παλεύει για την ομάδα με ποικιλία και αυταπάρνηση. Μια εξαίρεση η οποία επιβεβαιώνει τον κανόνα πως ο Άρης είναι μια πολύ δυνατή ομάδα ακόμη και στις ήττες.
Θέλουμε πολύ να δούμε την αντίδραση μετά από τέτοια ματς. Είναι βέβαιο, άλλωστε, πως τέτοιες συνθήκες πολύ δύσκολα θα επαναληφθούν…