Το 2006, όταν ο 32χρονος τότε Αλέξης Τσίπρας συστηνόταν στην πολιτική ζωή της Ελλάδας ως υποψήφιος δήμαρχος Αθήνας για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ, είχε κάνει ορισμένες δηλώσεις που είχαν ακουστεί πολύ άσχημα στα αυτιά των παλιότερων στελεχών του κόμματος. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί σήμερα, μα όταν τότε ο πρωτοεμφανιζόμενος Τσίπρας είχε πει πως οραματίζεται μια «κυβερνώσα Αριστερά», άπαντες θεώρησαν πως η υπεροψία και ο υπέρμετρος βερμπαλισμός ξεχειλίζουν από τα παντζάκια του νεώκοπου πολιτικού.
Στην πραγματικότητα, ο Τσίπρας σκεφτόταν από τότε πολύ διαφορετικά από τον υπόλοιπο χώρο του. Και επί της ουσίας, αν διαβάσει κανείς το πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο «Ιθάκη», θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο ίδιος μέχρι και σήμερα πιστεύει πως αυτή η διαχρονική απόκλιση στην σκέψη του σε σχέση με αυτή των υπόλοιπων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ τριγύρω του ευννόησε πολύ τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά ελάχιστα τον ίδιο: ούτε λίγο ούτε πολύ, στο μυαλό του Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση εξαιτίας του και συνετρίβη στη συνέχεια από την Νέα Δημοκρατία λόγω των όσων τον περιστοίχιζαν.
Φαίνεται ότι αυτό δεν έχει γίνει ακριβώς κατανοητό στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Οι μεθοδεύσεις του αρχηγού του, Σωκράτη Φάμελλου για να γυρίσει το κόμμα στην αγκαλιά του πάλαι ποτέ εμβληματικού του αρχηγού μέσω μιας εκλογικής συνεργασίας με τον νέο του πολιτικό σχηματισμό με το όνομα ΕΛΑΣ δείχνουν πως ένα μεγάλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ακόμα πως ο Τσίπρας κάνει τακτικούς ελιγμούς προκειμένου να ανασυγκροτηθεί το διαχρονικό κοινό τους πολιτικό σπίτι. Στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι μάλλον άλλη: ο Τσίπρας θέλει να αλλάξει σπίτι και δεν καλοβλέπει το reunion με τους παλιούς του συγκατοίκους.
Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, με άλλα λόγια, είναι ένα κόμμα διχοτομημένο σε μια lose-lose κατάσταση. Μια μειοψηφική του πτέρυγα βλέπει την επόμενη μέρα μακριά από τον Τσίπρα, ξέρει πως αυτό θα στείλει το κόμμα εκτός Βουλής και συνειδητά θα επιχειρήσει να το ανασυγκροτήσει με βάση τα νέα δεδομένα της εποχής, πολύ μακρινά από εκείνα των κυβερνητικών ημερών και αξιώσεων. Η πλειοψηφική του πτέρυγα επιδιώκει συνεργασία με ένα κόμμα, ο αρχηγός του οποίου δεν θέλει να έχει καμία σχέση μαζί της. Όμως για αυτή την πτέρυγα αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία: ο κοινοβουλευτισμός είναι ο μοναδικός τρόπος που ξέρει να υπάρχει πολιτικά και με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα του φορτωθεί του Τσίπρα. Ο τελευταίος μπορεί να αρνηθεί τις εκλογικές συνεργασίες αλλά δεν μπορεί να απαγορεύσει σε κανέναν να γίνει μέλος στο κόμμα του: θα δεχθεί απρόθυμα την «φιλο-τσιπρική» πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, όχι ως οργανωμένη συνιστώσα αλλά τον καθένα και την καθεμία που τη συναποτελούν ως μεμονωμένα άτομα. Δεν ψήνεται ιδιαίτερα αλλά σε αυτό το νέο περιβάλλον δεν τους χρωστάει και τίποτα.
Το θλιβερό σε όλη αυτή την υπόθεση είναι ο βαθμός εθισμού τόσο στην Βουλή όσο και στην αρχή του Αρχηγού που διακατέχει αυτά τα πρόσωπα. Είναι άραγε αυτός ο εθισμός που μετουσίωσε τον Τσίπρα στο πιο κομβικό πρόσωπο όλου αυτού του χώρου ή προέκυψε αφού ο Τσίπρας μετουσιώθηκε σε αυτό; Μάλλον η μια διαδικασία τροφοδότησε την άλλη. Όμως σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ο άνθρωπος που γιγάντωσε τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που τον «τελειώνει».
