Τη στιγμή που θα διαβάζεις αυτές τις γραμμές, ο τίτλος μπορεί να είναι ως και παραπλανητικός και να μην ισχύει η ημερομηνία που αναφέρουμε, να έχει πάει ακόμα πιο «πίσω» η δουλειά. Αλλά δεν φταίμε εμείς, συμπάθα μας. Είναι μια δυναμική διαδικασία. Σαρωτική, επίσης. Τα εισιτήρια εξαφανίζονται με αστραπιαία ταχύτητα και τα sold out είναι διαδοχικά για μια θεατρική παράσταση για την οποία μιλάει όλη η Αθήνα.
Και ήταν απολύτως αναμενόμενο. Με το που έγινε γνωστό πως ο Άρης Μπινιάρης θα σκηνοθετήσει την περίφημη «Δίκη» του Φραντς Κάφκα, με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο (του Γιόζεφ Κ.), ήταν δεδομένο πως θα γίνει χαμός. Στο ΘΕΑΤΡΟ ARK, (Ιωάννη Δροσοπούλου 197, Κυψέλη) γίνεται το αδιαχώρητο από Τετάρτη ως Κυριακή, το Σάββατο μάλιστα έχει διπλή παράσταση.
«Η άνοδος του Αρτούρο Ούι» (από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες εν Αθήναις), «Η Φάρμα των Ζώων» και «Σαλό», η «Δίκη» έρχεται σε ευθεία γραμμή με τις αμέσως προηγούμενες δουλειές του Άρη Μπινιάρη. Γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία και ενώ φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το εμβληματικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Τον (σταθερά και πάντα εξαιρετικό) Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, πλαισιώνουν οι Εβίτα Αγαΐτση, Αλέξης Βιδαλάκης, Αγγελική Δεληθανάση, Θανάσης Ισιδώρου, Βασίλης Καζής, Κωνσταντίνος Μαγκλάρας, Σωτήρης Τσακομίδης και Νικόλας Χατζηβασιλειάδης σε μια παράσταση που έχει από καιρό μπει στις κορυφαίες της χρονιάς, ενώ σίγουρα μπαίνει στη συζήτηση για τις τοπ των τελευταίων ετών.
Ο Άρης Μπινιάρης υπογράφει ακόμα μια παράσταση που μας ωθεί να σκεφτούμε πέρα από «απλώς» να παρακολουθήσουμε
Δεν είναι πολλοί οι Έλληνες σκηνοθέτες εκεί έξω που έχουν φανατικό κοινό, που τους ακολουθεί με το που μαθαίνεται ότι ετοιμάζουν κάτι νέο, χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς καν να μπει σε διαδικασία να το ψάξει περαιτέρω. Ο Άρης Μπινιάρης ανήκει σε αυτούς τους λίγους και εκλεκτούς. Με όνομα-εγγύηση, που τραβάει σαν μαγνήτης.
Κι όλο αυτό χωρίς να κάνει «λεζάντα», περιορίζοντας ουσιαστικά την επικοινωνία με τον κόσμο μέσα από τις δουλειές του. Έτσι «μιλάει», έτσι περνάει αυτά που θέλει να πει προς τα έξω. Με τη δική του ξεχωριστή και χαρακτηριστική αισθητική και κινησιολογία. Με ένα απολύτως αναγνωρίσιμο δικό του στιλ.
Και το πολύ ωραίο με παραστάσεις όπως η Δίκη, είναι πως δεν είναι του στιλ «είδα φως και μπήκα». Δεν είναι δηλαδή κομμάτι του hype και τίποτα περισσότερο. Όχι. Είναι μια παράσταση που σου μένει, που σε ωθεί να σκεφθείς, να προβληματιστείς, να βγεις από τη ζώνη ασφαλείας σου. Κι αυτό είναι πιο σημαντικό από τα sold out. Αυτό είναι η ουσία της τέχνης, έτσι δεν είναι;